Lijstje week 52 Woensdag 29 December 2004 resume 2004 niet te missen dit jaar oa: demoos: het zevenluik van de machinefabriek meest gedraaid: the go team outsiders: harry merry best of: daniel johnston al eens eerder gedaan: nouvelle vague live: adam green @ haldern mooie roes: the one am radio @ acu film: gegen die wand boek: Grunbergs Joodse messias tot hier en niet verder: weeklijstjes voor de subs. tabe! André | 02:17 | Commentaar [1]

Lijstje week 51 Dinsdag 21 December 2004 André: I've seen the history of rock and roll Beint af toppnum í Albaníu Zien is geloven. Verrassend veel leuke demo's deze week. Obbe Dingemans - For the boys (demo) Obbe Dingemans is een import-Amsterdamer en maakt lo-fi pop in de lijn van Palace en Simon Joyner (soms met wel heel letterlijke knipogen), maar gezegend met een wat optimistischer inborst dan zijn voorbeelden, wat het wel zo prettig maakt. De liedjes kennen een weinig bijzonder gitaarspel, maar zijn erg effectief. De teksten zitten knap in elkaar en worden prettig gezongen. Een paar liedjes blijven stevig in het hoofd zitten. Een veelbelovend lo-fi singer songwriter. Airbus - Today is noiseless Tweede (mij bekende) worp van dit gezelschap. De band maakt muziek in de lijn van bijvoorbeeld Vladimir (op het inmiddels ter ziele gegane Silent Minority). Verzorgd, poppy, maar wel wat braaf. Miss Beauty is door het hoekige refrein het heerlijke prijsnummer van de cd. Machinefabriek - Bij Mirjam & Piepshow Weer twee 3'' cd’s van Rutger (ik had dit jaar al drie 3'' es, een dubbel 3'' en een full length gekregen, waarvan alleen de dubbel 3'' me niet kon bekoren). Piepshow is een afgrijselijk bak noise, die vast leuk was om te maken, maar niet om aan te horen is. Bij Mirjam is weer een juweeltje. Mijn enthousiasme wordt inmiddels gedeeld door Gerard 'Vuile toon' Walhof die maar liefst vier tracks draaide in zijn recente show (te beluisteren op 3voor12.nl). Het is een vervreemdend schijfje vol organische muziek waarbij van alles gebeurt en waar Rutger zich in bye bye boat, bye bye building ook nog eens opwerpt als een erfgenaam van John Balance. Zomotta - Call 4 Glory Ontegenzeggelijk een van de hardst werkende en zichzelf ten alle tijden profilerende bands. Maar goed, het gaat om de muziek. En die viel me geenszins tegen; ik had al wel eerder wat van ze gehoord, maar dat was het ene oor in en het andere uit. Deze cd is in zijn geheel wat veel van het goede, maar er staan een aantal goede dwarse popliedjes op die me in een enkel geval zelfs wat aan ene Franz F deden denken. Uitverkoop bij de bieb Ik was er wat laat bij, maar mocht mooie kruimels oprapen. Voor bijna geen geld gekocht: Blumfeld: l'etat et moi (Big Cat); aan het einde staan wat goede nummers. De rest doet me niet zoveel. Ivy Green: Slow Burn (VAN), naar verluid een legendarische band al kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat dit niet hun beste cd zal zijn. The Ex: Mudbird Shivers (Ex rec) moeilijk plaatje; de bekende Ex dwarsheid, maar af en toe is het erg lastig om de structuur erin te ontdekken. Moet nog wat draaibeurten hebben. Z: Shampoo horn (Food for thought); curieuze plaat door twee zoons van Frank Zappa. Ik ben er nog niet achter of ze nou een parodie willen maken a la Ween of dat ze het serieus menen. Eton Crop: Get Real (Torso Dance) band van ondermeer de Erwin Blom en Leonieke Daalder van de VPRO. Volgens een oude popencyclopedie een belangrijke band. Na vier maten was mijn oordeel: tweederangs sky radio kneut. Godzijdank bleek de verkeerde cd erin te zitten, van de mij totaal onbekende Grayson Hugh. Hopelijk kan ik het eigenlijke schijfje nog bemachtigen… André | 22:57 | Commentaar [2]

Lijstje week 49 Dinsdag 7 December 2004 Jan: In de koelcel The Delgados / Cass Mc Combs - Live @ Nighttown Basement Na het voorprogramma van The Mountain Goats en hun optreden op ATP viel het derde optreden dit jaar van Cass McCombs toch een beetje tegen. De vrolijke en charmante Natalie Conn had de band blijkbaar verlaten en het geluid was aan het begin van de set wel zo slecht dat de stem van McCombs's volledig in het niet viel en hun optreden meer deed denken aan Warsaw dan aan de prettig klinkende liedjes die me van de vorige keren waren bijgebleven. Toen dat geluid gaandeweg was bijgesteld was de groep mensen naast me (voor het podium met met je rug naar de band luidkeels ouwehoeren, da's pas stoer) wel de belangrijkste reden dat het concert zeker niet een van de indrukwekkendste was van het afgelopen jaar. The Delgados begonnen heel wat beter; ze speelden natuurlijk veel nummers van hun nieuwste plaat 'Universal Audio' die zoveel beter is dan de twee voorgaande waar de bombastische apathie vanaf leek te druipen. De band deed nu gewoon weer waar ze zo goed in zijn; mooie liedjes maken. De 'klassiekers' uit het inmiddels tienjarige bestaan van de band volgden en uiteindelijk werd het voor zowel het voor publiek als de band zelf een prima optreden. André: t is wat Blimey!- When she's in your head (partners in crime) Een bedriegelijk mooi plaatje, deze nieuwe van Blimey! De vorige plaat (less summer than some) beviel me ook al zeer, maar was erg eclectisch. Dat is deze minder, de sfeer die in het eerste nummer wordt opgeroepen blijft het grootste deel van de plaat hangen. Het is rustig, bijna organische muziek en denk daarbij niet aan new age achtige dingen, maar gewoon aan bijvoorbeeld de muziek van Spraklehorse. Een typische koptelefoon-plaat; zeer genietbaar op de lange winteravond of na het kerstdiner. t is zeker wat Einstürzende Neubauten - Perpetuum mobile (Cd op Mute) Als je nog steeds moet beginnen met de neubauten, dan zijn er nu twee zeer vriendelijk geprijsde en aangename kennismakingen. Behalve het hier recentelijk genoemde Strategies agaist architecture III is het dit verrukkeluke perpetuum mobile. Dichterlijke schoonheid, muzikaal functionele dwarsheid en een ongelofelijk vernuft voor het mooie liedje. Volkomen uniek en niks op aan te merken. wat was het ook alweer? Liana Flu Winks - The discombobulators (Cd op ZZZZZZ records) Band opgetrokken uit leden van AA Kismet, Dog Faced Hermans, Ex, Kift, Dull Schicksall etc. En precies in die lijn zit het plaatje ook. Is hier reeds eerder besproken in demo-versie, nu (eindelijk) te verkrijgen als cd. Jan en André | 19:24 | Commentaar [0]

Lijstje week 48 Dinsdag 30 November 2004 Jan: Feestje Low - Live @ Rough Trade Records Night, Paradiso Op een wat verlaat feestje ter ere van hun 25-jarig bestaan presenteerde Rough Trade afgelopen weekend een aantal van hun bands. De Schotse broeders van Eastern Lane mochten aftrappen en wisten nu met hun sixties-georiënteerde punk-pop veel meer te overtuigen dan een vorige keer (in Rotown). Emiliana Torrini bleek de verrassing van de avond; de half Italiaanse / half IJslandse heeft al een paar platen uit maar heeft de meeste roem verworven door haar bijdrage aan de soundtrack van Lord Of The Rings. Live liet ze zich begeleiden door een gitarist en zong ze als een Björk haar liedjes en deed ze me verder denken aan een zangeres als Nina Nastasia. The Detroit Cobras maken garagerock, en da's best leuk mits vol intensie en smerig gebracht. Bij de Cobra's was dat aanvankelijk wel het geval maar al snel zakte tempo, spelplezier en daarmee mijn enthousiasme diep weg. Hoe anders was dat bij David Kitt. Terwijl hij alleen met een akoestische gitaar op het podium stond bracht hij zijn nummers met een veel grotere overgave dan zijn voorgangers op het grote podium. Britsish Sea Power bleek de belangrijkste reden dat de zalen die avond voor een groot gedeelte waren gevuld met Engelsen. Ik zou er geen grens voor over willen steken en verliet zelfs voor het einde van hun optreden de zaal. Als laatste zag ik die avond Low in de bovenzaal. Hun korte Europese tour zat er inmiddels al op en Mimi was inmiddels terug naar huis en het optreden werd dus verzorgd door Alan en Zak, beide op gitaar. Hoewel het niet de magie haalt als wanneer Mimi de drums beroert er meezingt was het optreden ook nu van een grootse schoonheid en kunnen we stellen dat het al met al een goed geslaagd feestje was. Subs-cirkel 45 Minutes of Lurrve 'n Struggle Hoewel Hotel Lives al had aangekondigd geen cd's te kunnen maken was de verrassing natuurlijk compleet toen er wel zo'n glimmend schijfje van hem door de bus gleed. En het was nog een mooie ook waarin alle facetten van de liefde werden bezongen door een keur aan zangers en zangeressen waarvan Sultans of Ping FC, Lush en PJ Harvey de beste herrineringen boven haalden. André: Ongeslepen diamant zoekt slijper The Bullfight - The lips and ashes Als er ooit een mooi naslagwerk komt over wat je beter niet kunt doen als beginnende band, dan is the Bullfight een zekere afzetmarkt. Allereerst neemt de band na een bestaan van een jaar zowat alle nummers op die ze hebben, wat resulteert in een cd van 71 minuten. In plaats van een paar kopiën te branden, wordt het schijfje maar meteen geperst. De beste nummers staan her en der verspreid over de cd, het begeleidend schrijven is geen bio, maar een soort van fragment uit een roman en als je iets na wilt zoeken dan kan dat niet, want ze hebben geen website. Enfin; de muziek: hadden ze die 71 minuten ingekort tot de beste 4 tracks dan was ik nu in alle staten geweest, want potverdrie wat knarst, borrelt en popt dat lekker weg zeg. In het allerbeste nummer: that's you Charles dacht ik heel even naar Bowie ten tijden van Ziggy Stardust te luisteren. D'r valt voldoende op deze band aan te merken, maar het moet wel heel raar lopen als zij niet binnen een paar jaar met een op voorhand classic debuut komen. Nog meer demowerk Silence is sexy - 4track demo Een band die zich vernoemd naar een track van de Neubauten heeft natuurlijk altijd een streepje voor. De demo bevat prettig net-niet-in het gehoor liggende gitaartracks die bijeen gehouden worden door de ietwat zoete zang. Mijn vriendin legde er bij binnenkomst direct de vinger op: zijn dit the Posies? Neen, zo goed is het songmateriaal nog zeker niet, maar het soort gitaarpop doet al wel prettig tijdloos aan. Magere Hein legt het weer af! We vs Death & Green concorde - Nine song split (Cd op Zabel) Grote vreugde alhier dat er weer eens wat nieuwe numemrs van we vs death zijn verschenen. Drie stuks op deze cd. Het definitieve oordeel volgt zsm. Subs-cirkel Boy meets girl so what Op www.subjectivisten.org komen muzieknerds zoals Jan en ik bijeen die eens in de zoveel tijd een 'cirkel' opzetten en dan op basis van een thema een zo spannend mogelijke compilatie voor elkaar maken. Ik kreeg er dit maal een op tape (geheel te danken aan mijn grote mond) met allemaal lekkere, kleine, vrolijke midtempo liedjes. De tape is een dwarsdoorsnede van het propagandabureau Thinksmall. Jan | 18:58 | Commentaar [3]

Lijstje week 47 Dinsdag 23 November 2004 André: Ammerzoden't trots John Wayne Shot Me - The purple hearted youth club (Cd op 62 TV) De band uit ammerzoden is terug met een iets hardere en vollere sound in de hun bekende stiel; een tikkeltje wankel, de zang een ietsje off-key en vol stekels en kronkels. De liedjes zijn uitermate catchy en zitten vol kleine grapjes en verwijzingen. Speakers are microphones zou een plaats vedienen op 3voor12's song van het jaar competitie. Bij de waardering van het album hoeft mijn vriendschap met de bandleden niet in de weg te zitten: topplaat! (de officiele release van deze plaat laat trouwens nog even op zich wachten). Does humor belong in music? Ween - God ween satan (Cd op Rykodisk) De broertjes (altans dat beweerden ze) Gene en Dean Ween zijn verantwoordelijk voor de meest hysterische, grappige en verknipte plaat die ik ken. God ween Satan vliegt op en neer tussen onderbroekenlol, Prince naar de kroon stekende funk, pure pop en nog veel meer. Het album was jaren lang niet voor een normale prijs te krijgen, maar deze heruitgave kost bij Get nog geen 9 euro; een bijna verplichte aanschaf voor een ieder, al was het maar omdat genialiteit en ongein, briljante songs en geneuzel nog nooit zo dicht bij elkaar lagen, zonder naar de negatieve kant door te slaan. Eat this Koolhaas: Einstürzende Neubauten - Strategies against architecture III De meest toegankelijk cd in de s.a.a. reeks. Ditmaal veel liedjes. Deze zijn afkomstig uit de periode 1991-2001. Omdat er behalve de reeds eerder verschenen studioversies veel alternatieve outtakes en liveopnames staan is het een leuke dubbelcd voor zowel fans als mensen die eens kennis willen maken met de band. Ook deze cd is niet duur: 8 euro bij Concerto. Demo Subhuman - Sweet valley, every snow. Een demo die in de vorm van een album. The subhuman is het alter ego van Stefan Breuer een 6 VWO student uit Rotterdam. Het jong is pas 17 en dat is geen onbelangrijk gegeven. Stefan waagt zich namelijk aan muziek zoals Spraklehorse, Palace en Grandaddy, muziek die doorgaans niet door tieners wordt gemaakt. Deze muzikanten hadden ook wat meer tijd nodig alvorens ze (overrompelend) debuteerden. Tegen die tijd moet Stefan dat ook kunnen. De liedjes zijn nu reeds zeer behoorlijk als het aankomt op subtitliteit, originaliteit en kwaliteit en uitspraak van de Engelse teksten. Enig zorgenkindje is de zang; die blijft nog achter. Maar ook dat komt wel goed, denk ik. Voor de toekomst. André | 18:55 | Commentaar [0]

Lijstje week 45 Dinsdag 9 November 2004 André: Minicd Machinefabriek - Voor in de prullenbak Vierde 3'' cd in een half jaar die ik van Rutger Zuiderveld mocht ontvangen. De eerste twee waren heel goed, de derde (in band setting) viel nogal tegen, maar deze mag er weer wezen. De titel van de cd raakt kant nog wal, hoewel… het zijn veel 'mislukte' geluiden die hij weet te combineren tot iets wat een geheel kan worden genoemd. Het geluid van doorgebrande cd’s feedback en meer onaangenaams. Mooi van lelijkheid, zullen we maar zeggen. Zuiderveld behoort inmiddels wel tot de grootste beloften in het genre. (En hoewel het geen argument zal zijn om de cd te kopen: de titels van de nummers zijn de mooiste die ik dit jaar voorbij zag komen: gruis uit het plafond; laat inde middag is het licht het mooist & toen we stil waren werd het weer donker). Nederlandse dwarsmuziek Furtips - Le louping (Cd op Animal World) Uit 1998 alweer dit schijfje, welke werd uitgebracht door 't Animal World label uit de USA. De band lijkt niet echt te willen behagen op dit schijfje. In ieder geval minder dan tijdens de laatste optredens en albums. De liedjes zijn dik in orde, maar het is af en toe even doorbijten. Young Pilots - () Een band waarvan de bandleden een verleden hebben (artsen, bettie serveert, john adam’s whipple: hypnotic, furtips, mongrell) om u tegen te zeggen. Die bands echoën zeker na op deze cd, al dien ik eerlijkheidshalve wel te zeggen dat het niet beter is dan de som der delen. Evenwel staan er wonderschone nummers op zoals het magistrale ‘only sister’. Hun eerste plaat zou worden uitgebracht door Animal Worls, maar dat label hield er mee op. Deze, tweede, plaat is mijn inziens beter dan het nooit verschenen debuut. Indiepop zoals ik het graag hoor, maar die in Nederland helaas te vaak aan dovemans oren gericht is. Niet heel verwonderlijke in het geval van de Pilots, aangezien ze zich niet of nauwelijks profileren, bijvoorbeeld middels optredens. CD presentatie One man trash metal battle: Ottoboy vs. Belch Dat je in je eentje best wel een hele rockband kunt neerzetten bewijst Ottoboy. Met een minimum aan percussie en een bluesgitaar ragt ie stevig door. We eat, shit, drink & die is een onvervalste hit. Naar verluid getekend door het [drga-drga] label, wat verrassend genoemd mag worden. Belch is op zijn zachtst gezegd een bizar fenomeen. Ook hij doet het alleen, maar klinkt toch vooral als the Fall en minder als een blues-noise band. Overigens duurde het een paar nummers voordat ik echt aan de muziek toekwam. 's Mans voorkomen (een groot zwart kruis van ducktape op de borst, een masker van ruw touw en geflankeerd door een kamerplant) leidde nogal af. Na afloop vertelde hij nog een tweede act te hebben. Daarbij speelt hij Slayer-covers terwijl hij Indiase gerechten kookt. De merchandise van Belch bestond naast wat 7’’-es dan ook uit potjes zelfgemaakte chutney. Low Point Drains Wat Ottoboy en Belch in hun eentje konden, doen de LPD met zijn tweeën. Mr Point & Mr Drain vormen vermoedelijk de luidste en kekste band uit Hellevoetsluis. Ze doen denken aan het coolste en hardste van de John Spencer Blues Explosion. Het begon als een noise gezelschap, maar Mr Drain noemt het inmiddels liedjes. Waar ik nogal blij van werd was het vooruitzicht van twee 7''-es en een full lenghth LP die er binnen nu en een jaar moeten gaan komen via een USA label. Spider Rico Wat een releasefeest. Niet alleen was de halve Nederlandse Rock and Roll scéne uitgerukt (met oa Janneke Riplet als DJ en Denvis van de Spades als spreekstalmeester), ook het publiek kon het niet hard en vuig genoeg zijn. Vlak voor het optreden deelden de zangers een potje Dr. Vogel (ze waren de hele week hun stem kwijt geweest) en wreef drummer Leffie zich de slaap nog eens uit de ogen (hij was al anderhalve dag wakker). Alle ingrediënten voor een geweldige show waren voor handen en de heren deed wat ze van verwacht mocht worden. Ze rockten het dak van de zaal en het drumstel van het podium (letterlijk). Vlak voordat de Rock ’n Roll karaoke begon ben ik (als trotse platenbaas) de afterparty onvlucht. André | 20:18 | Commentaar [4]

Lijstje week 44 Dinsdag 2 November 2004 André: Franse Zuchtmeisjes Nouvelle Vague - Nouvelle vague (Cd op Peacefrog) Ik weet niet of je bekend bent met de (ik denk) door Giphart bedachte en op de subjectivisten site vaak gebezigde uitdrukking Frans zuchtmeisje? Zuchtmeisjes zingen fluisterend, zwoel en sensueel en overschreeuwen zich nooit. Ik ben zo’n man met een zwak voor zuchtmeisjes. En niet zo’n kleintje ook. Het album van Nouvelle Vague is prachtige zuchtmeisjesmuziek. Het is een cover album met allemaal hits uit de wavetijd. Maar dan op zijn Burt Bacharachs (lees: luchtig, van de meeste stekels ontdaan) uitgevoerd. En waar de meeste coveralbums in goede bedoelingen blijven hangen, is hier ieder nummer raak. Het nummer too drunk to fuck is meer dan een man aankan. Heel fijn dit. (Dat niet iedereen deze plaat waardeert, wordt het treffendst geïllustreerd door de persoon die op een forum zijn mening gaf over de plaat door de bijsluiter van aambeienzalf te plaatsen..) Oude liefde roest niet Bettie Serveert - Attagirl (Cd op Palomine) Attagirl is een plaat die stevig afwijkt van de vorige Bettie platen en in tegenstelling tot Log 22 (de vorige cd) niet klinkt als een zoektocht. Ik vind het de fijnste plaat sinds Dust Bunnies, en da’s toch alweer even geleden. Film Mulholland Drive (David Lynch) Anderhalf uur met gillende spanning op de bank gezeten en daarna verwarde de heer Lynch interessant zijn en interessant doen met elkaar. Ik heb er geen sodeju van begrepen. Ik houd me aanbevolen voor de uitleg. André | 22:33 | Commentaar [2]

Lijstje week 43 Dinsdag 26 Oktober 2004 Wagga revisited Club Diana - Grill (Cd op My First Sonny Weismuller) Na de water trilogie (Basin, Sauna en Costa) zijn de heren nu inmiddels bij deel twee van de vuur trilogie aanbeland. Met deel I van de vuur trilogie (Match) heb ik een haat-liefde verhouding gehouden. Er staan een paar van de beste diana songs op, maar als plaat luisterde die niet even makkelijk weg. Dat ongemak kent Grill geenszins. De stampertjes worden afgewisseld met kleine verstilde songs. Dat de rode draad van de cd de tour door Australie is maakt het een extra fijn plaatje. Voor mij, niet in de laatste plaats, want ik was er bij. (5/11 in OCCII, 6/11 in barneveld in het Kippenhok) Demo Ron - Wednesdaymorningsongs Ron werkte gedurende een half jaar op woensdagochtend aan deze cd. Want dan was zijn dochtertje op de creche. Het resultaat is een full lenghth die af en toe rockt (wat bepaald niet het interessantste deel van de cd is), maar meestal ingehouden sfeer biedt die bij tijden erg dicht bij At the close of everyday komt. Het is allemaal nog niet zo puntig als @ the close, maar het smaakt eigenlijk best wel naar meer. Hopelijk lukt het hem door te gaan met plaatjes maken voordat zijn dochter over een jaar of 16 het huis uit gaat. Kerstmis 2004 In Ede werd op 25 oktober de eerste kerstversiering gesignaleerd, inclusief rendier. 'Moet je dat zien' riep het meisje in de trein, waarna de hele coupe in lachen uitbarstte. André | 23:19 | Commentaar [1]

Lijstje week 42 Dinsdag 19 Oktober 2004 Jan: End Lightning Bolt - Live @ OCCII, Amsterdam Overrompelend, overdonderend, adembenemend, oorverdovend, zielensplijtend, hemeltergend, kopsplijtend, hartverscheurend, improviserend, opwindend, vernieuwend, gekmakend, verpletterend, onthullend en ongeloofelijk. Kortom: het beste concert van het jaar (tot nu toe). Lees ook wat Vido zei. Andre: Daniel Johnston - The late great Daniel Johnston (2Cd, Gammon records) In dit tweeluik (winkelprijs zo'n € 20) vind je een soort van best of Daniel Johnston, met als bonus een album waar andere bands (Beck, Dead cab for Cutie. Eels, Sparklehorse, Vic Chesnutt etc.) zijn nummers coveren. De kwaliteit van de coverplaat is verrassend hoog, al zijn er maar weinig die het origineel evenaren (m.i. alleen M. Ward en Tom Waits, maar laatstgenoemde heeft er dan ook wel een heel andere nummer van gemaakt). De liedjes van DJ zijn ongrijpbaar. Vaak 'lopen' ze tekstueel niet; aan het einde van de strofe is de muziek al klaar. En muzikaal is het vooral eenvoudig en soms zelf een tikkeltje vals. Nog steeds weten veel mensen niet zo goed hoe ze naar DJ moeten luisteren en je hoeft je der ook niet voor te schamen als je het helemaal niets vindt. Ikzelf raak bij sommige nummers tot tranen toe geroerd door die door merg en been gaande naÏviteit. Maar met name de oudste nummers zijn wel heel erg lo-fi (krakkemikkig). Het album artistic vice is wat dat betreft wat makkelijker om mee te beginnen en minstens zo goed. O ja, anders dan de titel doet vermoeden is Daniel nog steeds springlevend! Bob Dylan - Blonde on blonde (Cd op CBS) Dat Dylan meer is dan de protestzanger waar iedereen hem voor houdt is al snel duidelijk als je dit oudje beluisterd. Het album bevat de mooiste popliedjes (oa I want you) die de man geschreven heeft. Niks gedateerd, prachtig mooi! The Beach Boys - Love You (Cd op Warner, 1977) Ik heb nu het punt bereikt dat ik niets meer van de BB moet kopen. Want naast alle essentiïle albums hebben ze ook een hoop allegaartjes gemaakt, waar dit er een van is. Jan en André | 19:44 | Commentaar [1]

Lijstje week 41 Dinsdag 12 Oktober 2004 Jan: Concert Vaz - Live @ SCSI-Cell, Den Haag Toen halverwege de jaren 90 van de vorige eeuw de noise een interessante stroming was waarin nogal wat gebeurde, vierde het label Amphetamine Reptile hoogtij. Bands als Today is the day, Janitor Joe, Cows en persoonlijk favoriet Hammerhead brachten heel wat klassiekers uit en waren regelmatig live te zien. Na een paar jaar werd de persoonlijke interesse minder, werd het label minder actief en vielen bands uiteen. Zo ook Hammerhead. Bassist Appollo Liftoff (aka Paul Erickson) en drummer Deft Garlands (aka Jeff Mooridian) gingen wel door als duo en noemden zich Vaz. Afgelopen week waren ze voor een eenmalig Nederlands concert in Den Haag. Het duo werd voor de gelegenheid bijgestaan door gitarist Adam Mark van The Seawhores. De muziek die ze produceerden was zeker niet minder intensief dan Hammerhead maar waar ik die band herinner als een redelijk eenvoudige lijkt Vaz veel melodieuzer en technischer en maakt de drummer meer indruk dat hij ooit in het verleden heeft achtergelaten ... Een noise-revival? André: Demo's Saint jude's infirmary - 5 track demo Zoals er massa's obscure leuke bandjes zijn in ons land, zo zijn er uiteraard ook massa's obscure, doch leuke bandjes in het verenigd koninkrijk waar nog nooit een mens van heeft gehoord. SJI is er een van. De liedjes doen me nog het meest denken aan Belly, maar dan wat vrijblijvender. En ja, natuurlijk zijn de liedjes ook (nog) niet zo sterk. Maar de nummers die gezongen worden door het meisje (4 van de 5 tracks) zijn inventief, instant meezingbaar en doen verlangen naar meer. Wie biedt? Parijs-Tours Soms is sport net kunst. Een thriller met moderne dans. En soms met een onwaarschijnlijk happy end. Het natte ogen sportmoment van het jaar. Ry Cooder - Show Time (Cd op Warner) Van Ry Cooder ken je waarschijnlijk het adembenemende Paris, Texas. Deze plaat kun je echter ook blind aanschaffen. Het is een registratie van een live concert en kent de ontspannenheid van bijvoorbeeld de platen van JJ Cale. Een van de gastmuzikanten is Flaco Jiminez op accordeon. De combinatie werkt wonderwel. Wie zich afvraagt waar Rowwen Heze in de begindagen de mosterd vandaan haalde, moet deze plaat ook maar eens luisteren. Het nummer Volver, volver, luistert als een opzet voor Rowwen Heze's Tuba. ZZ and de Maskers (LP op Artone) De band van Bob Bouber is onsterfelijk geworden door het nummer Dracula (ooit gecoverd door Claw Boys Claw op hun album Hitkillers). De rest van het oeuvre staat daarbij wat in de schaduw. Evenwel staan op deze best of nog zeker vier a vijf hele goede tracks. ZZ en de maskers is een van de parels uit de schatkamer van de Nederbeat. (Bij deze LP is een leuke factsheet bijgevoegd: het eerste optreden van de band was in het voorprogramma van Chubby Checker, met wie ze later ook nog een plaat opnamen.) Jan en André | 19:25 | Commentaar [4]

Lijstje week 40 Dinsdag 5 Oktober 2004 Jan: Live The Hunches - Live @ Waterfront, Rotterdam Wekenlang zat Hobo Sunrise in de speler en als klap op de vuuurpijl kwam de band nu ook nog eens toeren om een en ander live te laten horen. Gezien hun live-reputatie en mede door die laatste plaat kon dat haast niet meer misgaan. In gedachten begon ik al te schrijven in het boek met de beste concerten van het jaar. Zo mogelijk nog rauwer dan op plaat werden de nummers over ons uitgestoten en de positie in de het lijstje leek gaandeweg alleen maar te stijgen. De band was ruig en de zanger inderdaad behoorlijk gestoord. Net op het moment dat de band de hoogste regionen van de imaginaire lijst heeft bereikt lopen ze, na net een half uur spelen, van het podium. Wanneer de zanger de verbaasde gezichten in het publiek ziet verklaart hij nog wel "There are no strings left" terwijl de gitarist met één snaar minder op zijn instrument al in de kleedkamer zit. Ik voel me genaaid en streep de naam in het boekje maar weer door ... Audiotransparent - Live @ Patronaat, Haarlem Het was een mooi initiatief van het NPI. Twee dagen lang zouden diverse, vaak nieuwe, Nederlandse bands verdeeld over 50 podia zichzelf presenteren. Het doel was te ageren tegen de plannen van het kabinet om het Nederlands Popmuziek Plan te laten verdwijnen. Het kreeg de naam Popvoornop en was dus gratis. Dat laatste was waarschijnlijk de reden dat het Patronaat afgeladen was met jongeren die je daar anders niet snel tegen zal komen. Het aanbod van de bands bleek behoorlijk tegen te vallen doordat de ene derderangs punk-band werd afgewisseld met een volgende vierderangs rockband. Voor de 14-jarige wannabe-alto's was het al lang goed, zij grepen iedere gelegenheid aan om de edele kunst van het pogoën te beoefenen. Als lichtpunt was er gelukkig Audiotransparent die zoals te verwachten maar nauwelijks boven het kabaal van de pubers uitkwam. Het zal hun dan ook volledig zijn ontgaan maar wij konden in ieder geval alvast genieten van wat nieuwe nummers van hun nog te verschijnen album. André: De Machinefabriek - Xylophonique Na recentelijk al de loftrompet te hebben gestoken over het project de elektronicawinkel is hier een tweede kennismaking met deze arnhemse jongen. Een uiterst verzorgd 3'' cdtje met liedjes opgebouwd rond een xylofoon. Nooit gedacht dat ik daar warm voor zou lopen. Niet alle liedjes zijn even 'af''. Met name aan het einde van de cd gaat het wat kabbelen. In de beste liedjes heeft Rutger aan een xylofon, een effectpedaal en een paar gillende kinderen genoeg om een bevreemdende schoonheid a la sigur ros neer te zetten. Te koop in de waaghals, Arnhem. Oplage is weer beperkt. Tom Waits - Real gone (Cd op Epitaph) Ome Tom gromt, brult, kraakt en wringt als nooit tevoren. Bone Machine / Black Rider/ Swordfishtrombones blijven mijn favoriete albums, maar verandering van spijs... juist. The Go! Team - Thunder Lightning Strike (Cd op Memphis Indstries) Eerst was er de hype, toen het tegengeluid en nu heb ik de plaat maar eens gekocht. En ik ben er wèg van. Verschrikkelijk vrolijk, catchy, verknipt, chaotisch en maniakaal tegelijk. Geheide floor-fillers op de Japanse leest (pizzicato five) geschoeid. De plaat wordt wel eens vergeleken met die van de Avalanches, maar die ken ik niet. In ieder geval even luisteren. Harry Merry - Well here's another fine mess you've got me into Dit is met voorsprong de meest bizarre en verknipte plaat die ik in tijden gehoord heb. Volgens mij is Syd Barrett weer actief... Wie zoiets wil uitbrengen is me een raadsel, maar goed dat het uitgebracht wordt vind ik het wel! Hij hangt aan de vpro luisterpaal, dus wip er even langs. Jan en André | 17:47 | Commentaar [0]

Lijstje week 39 Zondag 26 September 2004 Hazes dood, Seedling uiteen, het was me het weekje wel. Tussen de tranen door luisterde ik naar: The Jazz Herbie Hancock - Empyrean Isles (Cd op Blue Note) Na twee miskopen, nu een essentieel plaatje. Mèt het briljante cantaloupe island. Sonny Rollins - The bridge (Cd op BMG) Eveneens essentieel. Beschikbaar in budget heruitgave. John Coltrane Chin Chim Cheree & other rarities (Suisa) Hebbedingetje Demo Twee tracks van The fire Harvest Zet hem van audiotransparent met hullie van we vs. death in een studio en je krijgt weemoedige country songs. Dat wordt t.z.t. nog vechten wie het uit mag brengen; zabel of wij;) Zeal - Moving north Postrock meets Portishead. God wat een onzin deze vergelijking. Nou ja. Wat zeal (op zijn engels uitgesproken levert het fonetisch gezien [ziel] op in het Nederlands en da's wel weer een mooie naam) bijzonder maakt is het gevoel voor melodietjes wat ik ken van bijvoorbeeld Vladimir, in combinatie met een ijl zingende, ik vermoed, geschoolde zangeres (die me wat aan de zangeres van Portishead doet denken). Is het goed? Nou... er is wel potentie, maar de liedjes zijn nog niet heel sterk en de zang blijft schuren. Het klinkt namelijk alsof de zangeres een andere kant op wil dan de rest van de band. De teksten zijn ook voor verbetering vatbaar. Het hoesje is prachtig, trouwens. André | 00:52 | Commentaar [0]

Lijstje week 38 Dinsdag 21 September 2004 Jan: Live Fine China Superbone - Live @ Vera Kelderbar, Groningen Fine China Superbone - Live @ Waterfront, Rotterdam Twee maal was ik deze week getuige van een optreden van het hardcore-gezelschap uit Den Haag en Rotterdam. De band die bestaat uit leden van Spider Rico, Solomen Only, Deadweight en Incense maakt supersnelle, hoekige hardcore met een passende over the top zang, een retestrakke drummer en erg technische muzikanten die je voortdurend door elkaar schudden en zelfs een bloedlip kunnen bezorgen. In Rotterdam waren er verder het altijd boeiende noise-duo I drive a UFO en een zwaar teleurstellende Cheech Wizard. Teitur - Live @ Axis-festival, Assen De eerste kennismaking met het album Poetry & Aeroplanes eerder dit jaar viel wat tegen. Nu in de kerk in Assen, wist de 25-jarige Teitur (Lassen) singer/songwriter van de Faeröer Eilanden wel te overtuigen met zijn neo-folk liedjes. Met humor en ogenschijnlijk groot gemak bracht hij liedjes waarbij hij zichzelf afwisselend met piano en gitaar begeleidde en sommigen wel heel erg ontroerde. One, two, three, four! The Hunches - Hobo Sunrise (Cd op In the red) Niet voor niets werd al maanden voor de releasedatum de loftrompet geblazen over dit album. Dit is zonder meer de vuigste, rauwste en meest ranzig opgenomen rock 'n roll-plaat van het jaar. De snerpende en gillende gitaren klinken als stofzuigers over de onderliggende liedjes en bij tijd en wijlen overstijgt de band wat betreft intensiteit hun voorbeelden zoals The Oblivians, Pussy Galore en The Jesus and Mary Chain. Helaas gaat het bij twee nummers mis. Dan namelijk probeert de band iets gevoeliger te zijn en dat is nou precies wat ze maar beter achterwege kunnen laten. Uit eigen land Au - Mort aux vaches (Cd op Staalplaat) Een dwarsdoorsnede van het werk van het duo uit Den Haag. Opgenomen in de VPRO-studio toen de band daar vorig jaar was in verband met het Amstel Festival. De plaat is een bloemlezing van eerder opgenomen materiaal, zoals hun re-cycling experiment van vorig jaar alsmede een blik vooruit waarbij meer aandacht is voor de akoestische instrumenten. Als luisteraar wordt je in ieder geval voortdurend gevangen door de hypnotiserende klanken, soundscapes en, zoals gebruikelijk, veel experiment. Jan | 20:20 | Commentaar [2]

Lijstje week 37 Dinsdag 14 September 2004 André: Jazz The quintet (Cd op Debut records) Toevallig gleed deze schijf door mijn vingers in zo'n discounter. Een live album van dizzy gillespie, charlie mingus, max roach en ene charlie chan (charlie parker). Zondagmiddag jazz door een aantal van de grootsten der aarde, leuke nummers (bekendste is salt peanuts). Verre van essentieel album, maar gewoon wel lekker Demo's Roy S. - Make it so (6 track demo) Roy S. maakt muziek in de lijn van Simon Joyner. Scheef & wankel en donker zonder een sprankje hoop. Of ik me zorgen moet maken om zo'n jongen betwijfel ik. Op het subsforum lijkt hij een vrolijke inborst te hebben en zijn liedjes brengen hem 10 oktober naar de regio finale GP van NL in de Eekko. Voor de liefhebber, dat wel. Bravado - 2 singles (eigen beheer) Uit Australië komt Bravado. Ze maken vrolijke liedjes waarvan het glazuur van mijn tanden knapt. Ze worden in Australië door redelijk veel radiostations gedraaid, volgens de bio. Dat wij een demopakket mochten ontvangen getuigt ervan dat daarbuiten nog niet zo wil vlotten. En dat zal wel zo blijven. Zahnfleisch - Het Beste Dit schijfje afdoen als demo is niet helemaal terecht. Het is een doordacht album dat een reis door de US of A beschrijft. Absolute pluspunt is het feit dat de teksten in het Nederlands zijn en kunnen boeien. Muzikaal staan er een aantal erg goede nummers op (vooral de wat rustigere nummers overtuigen). Daar waar het wat gruiziger wordt, vergaloppeert Zahnfleisch zich, waardoor het album als geheel net niet overtuigt. Evenwel een aangename kennismaking. Vive la France Yves Montand - Vol 2. Uiteraard worden er op vakantie ook platen gekocht. Montand kende ik alleen van naam en is niet zo'n aangename verrassing als Becaud, Aznavour en Brel waren. Niet onaardig, niet geweldig. Sampler Various - Patient Zero (Cd op Sub Pop) Voor 7 euro ben je weer helemaal op de hoogte van de releases van een van 's werelds leukste platenlabels. Op deze release staan oa shins, thermals, iron & wine en rosie thomas. Leuke introductie. Indie Jason Loewenstein - At sixes and sevens (Cd op Domino) JL speelt in Sebadoh. Desondanks was deze plaat aan mij voorbij gegaan. Als je Sebadoh kent, herken je de Loewenstein sound uit duizenden, waardoor het album direct bekend aanvoelt. Het duurde een paar draaibeurten, maar inmiddels kan ie wedijveren met de laatste twee sebadoh platen. Voor 5 euro gekocht boij Plato Groningen. Er staan er nog een paar. Live Urge Overkill (Live @ Tivoli) Het is alweer een paar weken geleden, vlak voor mijn vakantie, maar ik wil toch even melden dat het ongelofelijk is dat iedereen zich blauw betaald aan een kaartje voor de Pixies en deze band aan zich voorbij laat gaan. Urge Overkill heeft een geweldig album gemaakt (Saturation op Geffen) en een heel behoorlijke (Exit the Dragon). Ze werden bekend doordat Quentin Tarantino hun muziek gebruikte in Pulp Fiction en het wordt tijd dat je jezelf eens afvraagt waarom je der niet bij was in Utrecht. Film Gegen die Wand Winnaar van de gouden beer in Berlijn. Zwaar, donker en manische film die het verhaal vertelt over twee Turkse Duitsers die hun leven niet op de rails hebben. Het verschrikkelijk snijden in polsen had voor mij niet gehoeven, maar het verhaal en de beelden maakten alles goed. Klasse acteerwerk bovendien. Als je gaat kijken, let dan wel op de tekst van het volksliedje wat af en toe ten tonele wordt gevoerd, want daarin zit de crux. André | 19:19 | Commentaar [2]

Lijstje week 34 Dinsdag 24 Augustus 2004 Jan: In de vistank Solbakken / Black Heart Procession - In the Fishtank 11 (Cd op Konkurrent) Wat huiverig na de laatste release van Black Heart Procession maar hoopvol naar aanleiding van de laaste Solbakken kocht ik maanden na uitgave dan toch deze plaat in de serie van de Konkurrent. Het blijkt een prachtplaat met als parel 'Things go on with Mistakes' waarbij in zo'n 11 minuten naar een absoluut hoogtepunt wordt gewerkt. Uut Grunn'n Transfolmer - Untitled (Cd in eigen beheer) Tjeerd uut Grunn'n speelde voorheen bas in The Visitor en is nu alweer jaren thuis bezig met muziek waarbij zwoele electronica wordt gecombineerd met de akoestische gitaar. De stem lijkt tijdens sommige nummers wat minder goed te passen maar bij andere nummers juist weer het sterkste element te zijn. Te koop voor een prikkie! André: Luisterpaal in de Gloria! Doe het nou, bezoek die luisterpaal bij 3voor12. En luister (zo lang het kan) naar the Bees (fantastisch album wat klink als the Byrds, maar dan heel erg nú), A girl called Eddy (kippenvel muziek van een meisje met gitaar (mooie hoes!)), Dogs die in Hot Cars (de zanger heeft een beetje een neuzelstem, maar na een paar luisterbeurten net zo'n fijne liedjesband als Franz Ferdinand) en Mark Lanegan (een eeuwige belofte wordt schijnbaar moeiteloos ingelost. Denk aan Nick Cave's the Boatman's call, maar dan anders. Met een glanzende bijrol voor Polly Jean Harvey) Demo Pondertone - Snake & Apocalips Het wordt gewoon een album, maar omdat het album nog ongemixt is noem ik het voor het gemak maar even een demo. Patrick Tersteeg is vooral bekend van het Utrechtse Gloricz Jim. Dat Pondertone niet een marginaal bij-bandje is, blijkt wel uit het feit dat ie recentelijk mocht openen voor Kaizers Orchestra. Pondertone is donker, gloomy en in het geval van Pondertone vernuftig gearrangeerd. Ten opzichte van de vorige twee (eigen beheer) plaatjes lijkt er ditmaal minder gezocht te zijn naar het ultieme popliedje. Dat komt het album ten goede, al zal het voor een eerste kennismaking even doorbijten zijn. Eindelijk! ~ben drie weken met vakantie; tabee! Jan en André | 23:08 | Commentaar [0]

Lijstje week 32 Dinsdag 10 Augustus 2004 Jan: Benjamin B - Live @ Vera, Groningen Vlak voor het uitkomen van hun nieuwe plaat kwam de band nog éénmaal bijeen in de originele bezetting. De locatie was Vera in thuisbasis Groningen, de aanleiding het zomercafé en het repertoire bestond ditmaal louter uit covers van The Lemonheads. Fiebo, Michel, (een gewonde) Barbara en de 'ingehuurde' toetsenist lieten met zichtbaar plezier en enthousiasme aan de bomvolle zaal horen waar hun muzikale interesses nu eigenlijk liggen. Ze brachten dan ook een ode aan het combo uit Boston waarbij hun uitvoeringen het origineel vaak angstvallig goed benaderden. Aanvankelijk waren het nog de nummers van het album 'It's a shame about Ray' die werden gespeeld, later volgden ook de andere nummers uit de discografie van hun voorbeeld. Helaas was de koek na een uur wel op en dat was, ook voor vele anderen, veel te kort … André: Haldern open air Nog niet eerder kreeg het Duitse festivalletje zoveel belangstelling vanuit het Nederlandse. En op die ene flapdrol na die maar 'scheisseholländer' naar ons hoofd bleef slingeren, leek de Nederlandse enclave wederom goed te mengen met de Duitsers. Het festival was ook dit jaar geslaagd vanwege a. goed gezelschap, b. (redelijk) goed eten c. lekker bier d. prettige prijzen e. een meer om in te zwemmen op steenworp afstand en f. het programma. Hoogtepunten: adam green (bastaardzoon van jonathan richman met een voorkeur voor absurde teksten en een afkeer voor blonde MTV babes), Kings of Leon (de term rock en roll is door te extensief gebruik wat gedevalueerd, maar KoL is dus een echt vette rock & roll band), the divine comedy (ergens tussen Lambchop en Bacharach), I am Kloot (hoewel er technisch het nodige mis ging, erg prima te pruimen; de liedjes waren namelijk meer dan okay). Aardig: Paul Weller (jaja, vanuit historisch besef had ik het een legendarisch optreden kunnen noemen, maar opa Paul is inmiddels wel zijn wildste haren kwijt. Zijn begeleidingsband was misschien wel iets te solide), Keane (best te pruimen (ik was op voorhand te cynisch, Norbert!)) en dEUS (het oude werk was uiteraard te gek (hoewel het merkbaar was dat men nog niet uitzonderlijk goed op elkaar was ingespeeld, er werd nogal eens een misser gemaakt), het nieuwe werk was, op één nummer na, platte dertien-in-een-dozijn rock. Elke gelaagdheid of spanningsopbouw die nummers als 'for the roses' kende, ontbeerde het nieuwe werk. Flink schaven of toch maar de brui eraan geven, lijkt het devies) Kijk voor meer lijstjes in 'Het Schaduwkabinet der Subjectivisten'. Jan en André | 18:56 | Commentaar [0]

Lijstje week 30 Dinsdag 27 Juli 2004 Jan: The Thermals - Live @ Tivoli, Utrecht Net als op plaat laat het trio uit Portland ook live geen enkele rust toe en zodoende worden we in minder dan een uur tijd getrakteerd op de 25 nummers uit hun repertoire vol lo-fi-meezing-punkpop die de band in hun korte bestaan heeft opgenomen. Het tempo is hoog, de muziek is hard en de band is energiek en speelt vol overgave. Het publiek blijft daarentegen behoorlijk tam ... Groeiplaatje Blues Brother Castro - Moneymakerme (Cd op Silent Minority Records) Vergeleken met hun overtuigende demo 'Flirt' viel de eerste luisterbeurt van deze eerste volledige plaat van BBC eerlijk gezegd toch wat tegen. Dankzij hun goeie optreden kocht ik de plaat toch en dat bleek bepaald geen miskoop. Recht evenredig met het aantal luisterbeurten neemt namelijk ook het genot toe en maakt de noise-pop van dit Amsterdamnse kwartet steeds meer indruk. Hun muziek is de wat stevigere gitaarrock en laat zich het best vergelijken met bands als The Pixies of Black Rebel Motorcycle Club. Vaak smerig, soms inventief maar altijd lekker. André: Valkhofaffaire Mischa Mengelberg Eén van de grootste Nederlandse componisten en vertolkers van de vrije klassiek en jazz, zo had ik me laten vertellen. Het was een beetje een onzalig idee om de beste man op de drukste dag van de vierdaagse op een van de drukste punten van de stad ingewikkelde vleugel composities te laten spelen. De muziek (onder andere werk van Thelonious Monk), maar vroeg veel van mijn concentratie. Het geluid van schreeuwende dronken jongeren, fanfarecorpsen, Babix die een tent verder stonden te beuken en een kermisattractie leidde daarbij soms te zeer af. Desalniettemin had ik het niet willen missen, want hoewel ik niet alles doorgrondde was het adembenemend mooi. Radio Bergeijk - De complete Dieptepunten (4cd op VPRO) Geestig, irritant, ad rem, flauw, briljant. 4 cd's zijn veel teveel van het goede, tenzij goed gedoseerd opgediend. Zo een minuut of 10 Bergeijk per dag maakt de zomer toch nog leuk. Kijk voor meer lijstjes in 'Het Schaduwkabinet der Subjectivisten'. Jan en André | 20:18 | Commentaar [0]

Lijstje week 29 Dinsdag 20 Juli 2004 Jan: Voor laat op de avond Adrian Crowley - A northern country (Cd op Misplaced Music) Bij het beluisteren van deze plaat dringen zich constant vergelijkingen op. Zo zou je het ene moment kunnen denken aan Mark Kozelek of Smog terwijl elders associaties met Nick Drake of andere doemdenkers meer op z'n plaats zijn. Toch heeft Adrian Crowley uit Dublin een geheel eigen en herkenbaar geluid dat zich kenmerkt door het lage tempo, melancholieke melodiën, een warme stem, een uitgebreid instrumentarium en een dosis talent. Een perfecte plaat voor laat op de avond ... Voor het goede doel Various - The Shanti Project Collection 3 (Cd op Badman) Voor het het derde deel in deze serie werden Arab Strap, Sigur Rós, Black heart Procession, Kinski en Califone gevraagd ieder twee exclusieve opnames te leveren. Soms zijn dat b-kantjes, soms outtakes en in een enkel geval zelfs een VPRO-opname. In ieder geval zijn het nummers die meer dan de moeite waard zijn en wetende dat een deel van de opbrengst ten goede komt aan het Shanti project, dat zich inzet voor hulp aan mensen met levensbedreigende ziektes, zou een ieder moeten besluiten tot het aanschaffen van deze plaat over te gaan. André: Klein De elektronicawinkel - Music by accident (3'' Cdr) Het zou uit de schappen kunnen zijn geplukt bij staalplaat, dit cd-tje. Maar dat is het niet. Rutger Zuydervelt brandde 12 liedjes op het schattige 3'' formaat, maakte 40 handgenummerde kopieén en legde er een paar bij de Waaghals in Arnhem. De muziek is inventief, warm en betrekkelijk toegankelijk voor elektronica. Rutger maakt zich in zijn hobby erg klein, kleine oplage, kleine formaat cd en een vriendelijk 'bedankt voor het luisteren' op de binnenkant. Maar ondertussen, als gezegd, wel staalplaat kwaliteit leveren. Fijne ontdekking! Groot Rolling Stones - Exile on Minstreet (Cd op Virgin) Ik heb altijd een gruwelijke afkeer gehad van de Stones. Op het koppige af. Want de Stones zijn passé, de Stones zijn uitgemolken melkkoeien (ze zien er zelfs zo uit), de Stones hadden twintig jaar gelden al moet stoppen of het fatsoen moeten hebben te overlijden of wat dan ook. Enfin, allemaal triviale argumenten, maar ik kan nu eenmaal niet naar Angie luisteren zonder dat het glazuur van mijn tanden knalt. Maar goed, als Liz Phair haar eerste album naar een album van de Stones vernoemt, dan moet er toch wel iets deugen?? En inderdaad, Exile on Main Street is een innemende, introverte, ontwapenende popplaat. Eentje waarvan de link met de stadionrock volledig ontbreekt. (Overigens weigerde de platenverkoper mij het album haast te verkopen toen ik achteloos zei: ik vind de Stones een kutband, heb er geen platen van, maar ben wel benieuwd of dit wat is). Covers Giant Sand - The cover collection (Cd op Thrilljockey) Covers zijn zelden echt geslaagd. En hetzelfde geldt al helemaal voor covercollecties. Dikwijls komt het omdat bands te dicht bij het origineel blijven of zich eraan vertillen. En dat is exact wat Giant Sand gebeurt op dit album. Ik ben een groot liefhebber van hun muziek, maar als ik bijvoorbeeld out on the weekend van ome Neil wil horen, dan zet ik bij voorkeur toch het origineel op. Evenwel een leuk cd'tje voor wie Giant Sand of de originelen niet kent. Want een matige cover van een goed nummer strooit je dan toch weer zoveel zand in de ogen dat je denkt: leuk nummer ... Ici, radio tour ... Herb Alpert's Tijuana Brass -Whipped cream and other delights (Cd op A & M) Het was een gok. Ik wist echt niet of HA nu muziek maakt zoals James Last, of dat het gewoon erg okay was. De hoes (een naakte dame met te grote borsten, helemaal onder de slagroom) was die ene euro in ieder geval al helemaal waard. Maar na het beluisteren van de plaat weet ik het eerlijk gezegd nog steeds niet. Het is muziek waarbij mijn oma zich zou kunnen ontspannen (wat wel een typisch James Last kenmerk is), maar tegelijkertijd word ik er zelf erg vrolijk van. Ingewikkelde dingen gebeuren er bepaald niet. Het doet me denken aan de fillertjes bij radio tour. Laten we het een vakantie plaatje noemen. Kijk voor meer lijstjes in 'Het Schaduwkabinet der Subjectivisten'. Jan en André | 21:09 | Commentaar [4]

Lijstje week 27 Dinsdag 6 Juli 2004 Jan: Donderdag The Solarflares - Live @ Primitive-Festival, Waterfront, Rotterdam Drie dagen lang vond in het Rotterdamse Waterfront het Eerste Nederlandse internationale garage festival plaats. Op deze eerste avond, die wordt afgetrapt door Thee Exciters uit Southhampton, zijn de Von Bondies duidelijk de publiekstrekker maar het ultra-hippe kwartet uit Detroit blijkt met hun redelijk gladde rock nergens zo te overtuigen als bijvoorbeeld The Solarflares die, inclusief Hammond-orgel, laten horen hoe de Rock 'n Roll echt moet klinken. Spider Rico is deze avond de enige Nederlandse bands en trakteert het internationale gezelschap op een pot vuige, rockende trash. Tim Warren van het fameuze Crypt-label laat als dj na aloop nog even horen wat zijn laatste aanwinsten uit het wereldje zijn. Vrijdag Dillinger Escape Plan - Live @ State-X New Forms, Den Haag De avond begint in de kleine zaal met het laatste optreden van een druk seizoen van Lawn. Hun set is dan ook een aangepaste en er wordt meer dan ooit gëimproviseerd en geëxperimenteerd met de nummers uit hun repertoire. Tegen het einde van de set wordt de ontlading duidelijk in een overdonderende eruptie. Plaid zijn drie heren van het Warp label die gezeten achter laptop muziek maken die zich uitstrekt over het gebied tussen electronica, ambient en triphop. Helaas komt die niet echt goed over in de slechtgevulde grote zaal op dit tijdstip van de avond. De bands in het café kunnen wel op voldoende aandacht rekenen. Zo ook Mono uit Rotterdam die opnieuw een erg intense set vol emo-core laten horen. Tortoise had de 'klapper' van de avond en het festival moeten worden maar hun langdradige, saaie geneuzel kan helaas niet erg lang boeien. Het Italiaanse Zu zag ik een paar jaar eerder als voorprogramma van Karate in Londen waar ze mij toen met hun uiterst snelle freejazz de kriebels gaven. Nu blijken ze één van de beste bands van de avond. Het hoge tempo waarmee de saxofoon, bas en drums worden bespeeld laat hun zien en de band kan dan ook op veel sympathie van het publiek rekenen. Later in de nacht wordt het podium haast afgebroken door Dillinger Escape Plan die hardcore, metal en freejazz weten te combineren in een overdonderend, energievol en knetterhard optreden. Het moordende tempo waarmee de instrumenten worden bespeeld doet denken aan de bands op Skin Graft van weleer terwijl de zang door de enorme kracht en intensie doet denken aan die van Unsane. Omdat Donna Summer eerder op de avond wat weinig publiek trok in de grote zaal, doet hij na afloop nogmaals zijn ding bij de garderobe in de centrale hal waarbij hij wordt begeleid door de rondstuiterende vogels van Antistrot. Zaterdag The Seconds - Live @ State-X New Forms, Den Haag De tweede avond van het festival, die helaas veel minder bezoekers zou trekken, begint met Alice Donut, de (punk-) rockers die zo'n 10 jaar geleden behoorlijk indruk maakten met hun optredens en platen. Nu, na hun wederopstanding van zo'n twee jaar terug kunnen ze weinig meer boeien en ik stel dan ook voor dit optreden maar snel weer te vergeten. The Seconds is een trio uit New York met leden van o.a. de Yeah Yeah Yeah's en de Ex-models. Hun muziek is experimentele, hoekige punk die voordturend van tempo wisselt. Doordat de band (te) laat is begonnen hebben ze wel de pech dat de zaal leegstroomt als No Means No op het hoodpodium begint. Ook deze mannen zijn net als Alice Donut al jaren bezig en hoewel hun leeftijd die van hun voorgangers ruim overschrijd laten zij met een beestachtig strak en hard optreden horen en zien het rocken absoluut nog niet verleerd te zijn. In het café staat Seedling weer in hun originele bezetting, met drumster Mariken. Het is me onduidelijk of het met haar terugkeer heeft te maken maar de band geeft nu echt een geweldige, overtuigende set weg. Ook Zea speelt weer de sterren van de hemel maar dat zal niemand verbazen wanneer je zo'n live-reputatie op je naam hebt staan ... Zondag TV on the radio - Live @ Metropolis, Zuiderpark, Rotterdam Moe en brak van de dagen ervoor sleep ik mezelf naar het Rotterdamse Zuiderpark voor het Metropolis-festival. Eenmaal op de parkeerplaats van Ahoy herken ik van verre de nummers van Gem die eerder op het hoodpodium zijn begonnen. Het bloed begint weer te stromen en in een hogere versnelling begeef ik me naar het podium waar zanger Maurits het net hoger op heeft gezocht door de opbouw naast het podium te beklimmen en onverminderd door te zingen. De liedjes winnen nog steeds aan kracht en de show staat zoals gebruikelijk als een huis. Modest Mouse kan me net als een paar maanden eerder (op All Tomorrow's Parties) niet echt boeien. Al lang wilde ik het Japanse Mono eens zien maar al snel wordt me duidelijk dat ik dan beter had kunnen kiezen voor één van optredens in een club, een paar weken terug. Nu worden de zachte passages van hun Mogwaiaanse muziek volledig overstemt door het publiek en de muziek van aangrenzende podia. Na twee lange, uitgespannen nummers vertrek ik dan ook naar de volgende tent waar zojuist Reigning Sound is begonnen. Dat de groep is opgebouwd rond Greg Cartwright van The Oblivians zegt genoeg over de muziek; rauwe garage die wordt gebracht met een optreden waar niets op aan valt te merken maar qua kracht en spel het niveau van Greg's eerdere band echter nooit zal overtreffen. Hoewel Ikara Colt door vele anderen als hoogtepunt wordt gezien, kunnen ze mij niet lang boeien. Vooralsnog wijt ik het dan ook maar aan vermoeidheid en de overdosis muziek van de afgelopen dagen. Toch weet TV on the radio wel een juiste snaar te raken. Al duurt hun optreden niet heel lang, bij hun krijg ik wel het idee dat zij zich niet verlaten in uitgekauwde muziek, maar juist verschillende stijlen combineren wat het dan toch wel heel wat spannender maakt ... André: D'r op uit. Metropolis, Rotterdam Fijn festival, ondanks het slechte weer. Hoogtepunt was het Japanse Mono. De songopbouw is snel voorspelbaar; zacht beginnen, hard eindigen. Maar de gitaarmuur die wordt opgetrokken is welhaast ongeëvenaard. Eén bak herrie vol met subtiliteiten, waanzinnig (denk aan GSY!BE, maar dan nog meer over de top). Ook goed: Modest Mouse en Gem. Op Noorderslag konden ze me nog niet overtuigen, maar op Metropolis dus wel. Misschien omdat het komt omdat ik de liedjes inmiddels ken, kweet niet waar het verschil zat. My Sister Susan speelde in de containers op het 'Oogst' gedeelte en dat was prettig. Het rammelde veel minder dan ik had verwacht. Wat ik wel jammer vond was dat de muziek op met name het hoofdpodium zo idioot hard stond. kWas mijn oordoppen vergeten en heb het door de vele dB's vroeg voor gezien gehouden. Not the best of Peter Jefferies - Elevator madness (Cd op Emperor Jones). Beklemmende lo-fi / noise uit het land van de kiwi's. De beste man heeft één geweldig album gemaakt (the last great challenge in a dull world) en één goed album (electricity). Dit is helaas helemaal niks. (P)pm The Thermals - More parts per million (Lp op Sub Pop) Ik las in de Volkskrant dat wij Nederlanders altijd vijf jaar achterlopen. Nou, voeg daar bij mij dan nog maar een goed jaar aan toe. Waar iedereen Fucking A nu grijs draait ben ik eindelijk bij het begin begonnen. Toen het album verscheen heb ik het ook al eens geluisterd maar toen vond ik het op het eerste gehoor te springerig, schreeuwerig en drammerig. Nou heb ik hem op LP en daar zit hem voor mij de crux: 1 kant Thermals zit ik met plezier uit, kant B doen we een dag later. Het zijn verdikke wel goed liedjes, kort, puntig en gruizig. Maar zonder ruspunt, dus. Leuke reportage gisteren ook op de VPRO-Ned. 3, trouwens. Kijk voor meer lijstjes in 'Het Schaduwkabinet der Subjectivisten'. Jan en André | 22:25 | Commentaar [0]

Lijstje week 26 Dinsdag 29 Juni 2004 Jan: Hoezo voetbal? Cyann & Ben - Live @ Amstel Festival, Amsterdam Terwijl vele anderen de verrichtingen van het Nederlands elftal volgden, was er een select gezelschap naar de VPRO-studio in Amsterdam gekomen om daar het 15e editie van het Amstel Festival bij te wonen. Dat de avond niet voor iedereen zo succesvol bleek als voor het elftal bleek al snel bij de eerste act, Lone Pigeon ofewel Gordon Anderson die ooit nog aan de wieg stond van de The Beta Band maar nu als eenzame duif door het leven gaat. Haast meelijwekkend is het om te zien dat vrijwel alles bij z'n optreden mis gaat; alle hoge tonen worden gemist, de teksten zijn vergeten en tot overmaat van ramp laat hij ook nog een snaar knappen. Wellicht mede door het voorgaande is Cyann & Ben een verademing om naar te luisteren. Het kwartet uit Parijs is niet erg spraakzaam maar hun muziek overtuigd al snel. Met gitaren, drums, veel toetsen en fraaie zangpartijen maken ze een kruising tussen folk en psychedelica waarbij gedacht kan worden aan bands als Sigur Ros, Low en Piano Magic en maar toch laat de band wel horen over een geheel eigen geluid te beschikken. Amute is het alter-ego van Jérôme Deuson uit Brussel. Hij maakt electronische muziek maar hij bewijst dat dat live niet altijd saai hoeft te zijn. In plaats van het turen naar de laptop gebruikt hij het ding slechts om eerder opgenomen composities te starten. Live voorzet hij het geheel vervolgens van gitaarpartijen en mag zijn vriendin een nummertje meespelen op dwarsfluit. Na een korte onderbreking voor verlengingen en strafschoppen keren we voldaan terug naar het zaaltje waar Adrian Crowley de avond zal afsluiten. Hij komt uit Dublin en maakt deel uit van het rijke singer-songwritergilde dat die stad rijk is. Vanavond is de hij omringd door een band die met gitaar, bas, drums, cello, piano en accordeon de karakteristieke stem ondersteunen die mij zoveel doet denken aan Bill Callahan (Smog) en David Berman (Silver Jews). Ativin - Night Mute (CD op Secretly Canadian) Vierde plaat van trio rond Daniel Burton die ook de drijvende kracht is achter Early Day Miners. Met slechts twee gitaren, drums en spaarzame zangpartijen is dit opnieuw een plaat die door de muzikale hoogstandjes, vele tempowisselingen en uitermate goeie instrumentbeheersing associaties oproept met bands als Slint, Rodan en Don Caballero. Even is dat leuk en spannend maar toch sloeg de verveling na een paar luisterbeurten wel toe … André: Demo's in de Gloria Flowers for a lonely soul - Pt. II (27 (!) track CDR) Als ik een cd-r met 27 tracks krijg, dan betekent dat meestal: deze band heeft geen demo willen maken, maar een verzameling liedjes voor vrienden en bekenden en om de één of andere reden ben ik daar deelgenoot van geworden. Het cd'tje gaat vervolgens zonder al te hoge verwachtingen de cd speler. En zoals wel vaker, zijn pretentieloze schijven op zijn tijd erg genietbaar. De samples zijn geinig (een Franse radiozender bespreekt het geval Monica Lewinsky), de opnames zitten vol charmante schoonheidsfoutjes en de invloeden liggen er niet te dik bovenop. Sommige liedjes zijn behoorlijk knap en klinken authentiek. Volgens mij moet er in het Heaven /Aloha segment best wel interesse zijn voor liedjes zoals I'll Invite You. Misschien de pretentieloosheid een keer aan de kant schuiven en met het beste songmateriaal de studio in gaan, jongens?? Awkward I (7 track demo) Een vergelijking trekken met Nick Drake is de laatste tijd nogal in zwang. Ik vind het altijd zonde voor de band die met Drake wordt vergeleken, want kwalitatief mogen ze meestal nog niet in zijn schaduw staan. En toch maak ik die vergelijking in dit geval zelf ook. Niet zo zeer de liedjes als wel de productie, die kaal en tegelijk warm is, ademt de sfeer van de platen van Drake. Dat gevoel wordt versterkt door de strijker die af en toe opduikt. En natuurlijk is het muzikaal ondergeschikt aan Drake. Goede muzikanten, dat wel, maar het songmateriaal is nog voor verbetering vatbaar. Even geduld nog svp. Yeren (5 track demo) Een lead gitaartje, een relaxed pingelende sologitaar, een drummer die het zich niet te moeilijk maakt en een prettig halfvaste zanger. Dat beschrijft Yeren vrij aardig. Het eerste nummer komt dat allemaal prima uit de verf (al is het tussenstuk wel erg wankel). De band vaart duidelijke een koers die bij ze past. De muziek leunt sterk op de vocalen en in bijvoorbeeld 'Tomorrow it's Sunday' blijkt dat te werken, temeer de gitaar en drum partijen weinig verrassingen kennen. In 'Sick' dondert de hele handel in elkaar, tekstueel is 't niet best en er wordt bovendien met zo'n rockstem gezongen dat ik moet denken aan een parodie op een dorpssoos. Het laatste nummer biedt weinig verbetering... gauw de eerste drie nummers nog maar een keer aan... ... en een moppie jazz Earl Bostic - Best of Earl Bostic (Cd op Contour) Vrolijk, guitig tetterende toeters. Jazz voor op een feestje, wellicht? Hoe vaker ik het plaatje beluister, des te infantieler het wordt. Weer 50 cent door de plee. Kijk voor meer lijstjes in 'Het Schaduwkabinet der Subjectivisten'. Jan en André | 20:04 | Commentaar [0]

Lijstje week 24 Dinsdag 15 Juni 2004 Jan: Wat? PJ Harvey - Live @ Music in my Head, Den Haag Wat een vrouw! Wat een stem! Wat een band! Wat een sound! Wat een set! Wat een plaat! Wat een drukte! Wat een hitte! Ik was (diep) onder de indruk. Verder leek de avond voorbestemd aan Excelsior die met zZz, Gem, en Bauer een leuk en lang voorprogramma brachten voor onze diva. Fucking good The Thermals - Fucking A (Cd op Sub Pop) Opnieuw een krankzinnig goeie en lekkere plaat van het trio uit Portland. De band gaat verder op het pad dat ze eerder met More parts per million zijn ingeslagen en brengt ook nu prettige opzwepende indie-punk-pop. Calm down Lanterna - Highways (Cd op Badman) Alweer het vierde album van dit solo-project van gitarist Henry Frayne. Rustgevende, ambient en haast psychedelische plaat waarbij met slechts gitaren en effecten muziek wordt gemaakt die niet zou misstaan bij een willekeurige roadmovie. André: Turntable-ism C-mon & Kypski - Static Traveler (Cd op Supertracks) Wat een waanzinnige plaat is dit. Vanaf de openingstrack (deels een knotslijpe polka) geweldig. De krankjorum beats blijven je de hele plaat om de oren vliegen (en de Russen trouwens ook). Dansbaar, meezingbaar en verrassend. Niet zelden tegelijkertijd. Heel, heel fijn dit. Hm, oh uhh-hmmm PJ Harvey - Uh-huh Her (Cd op Universal) 'Rid of me' is één van mijn Favoriete Platen Aller Tijden. En het optreden dat PJ als support gaf voor U2 in die tijd is een van de optredens waar ik de warmste gevoelens voor bewaar. Alles wat daarna kwam, ook live kon me maar veel matiger bekoren. Uh-huh her (wat een klote-titel, maar dat terzijde), b(r)oeit als rid of me. Het is een beetje een verradelijk plaatje, de eerste achteloze luisterbeurt deed het me niet te veel. Op de koptelefoon was het wèl raak, en goed ook. Meesterwerk. File under Belle And Sebastian Camera Obscura - Underachievers Please Try Harder (Cd op Elefant) Geweldige hoesfoto, geweldige titel, geweldige plaat. In die volgorde. Pochen! Griekenland Ik wil bij deze toch even melden dat ik de uitslag Portugal-Griekenland goed had voorspeld. Nu maar hopen dat Griekenland het tot de finale schopt en ik loop binnen! Kijk voor meer lijstjes in 'Het Schaduwkabinet der Subjectivisten'. Jan en André | 20:22 | Commentaar [4]

Lijstje week 23 Dinsdag 8 Juni 2004 Jan: Verdriet Jason Molina - Pyramid Electric Co (CD op Secretly Canadian) Na alle bombast van Songs: Ohia bij hun vorige plaat en tour is Jason Molina nu terug in de meest elementaire vorm. Met slechts gitaar, piano en stem laat hij op de meest intieme wijze zijn verdriet en pijn weerklinken in teksten, stem en spel. Bij aanschaf van de LP ontvang je de cd gratis (en andersom). Vreugde Gem - Tell me what's new (Cd op Excelsior) Twee weken lang beluisterde ik elke dag via de luisterpaal deze plaat en daarom werd het hoog tijd om tot aanschaf over te gaan. De verrassing was nu dan misschien minder groot en ook de invloeden zijn inmiddels wel duidelijk maar toch is dit debuut van Gem een plaat waarbij de vingers mogen worden afgelikt. Heerlijk rockend en soms wat 'over the top' maar altijd lekker. André: Festival Virus Festival - Universiteitsterrein Eindhoven Nadat ik het ene virus had overwonnen (griep, vandaar de wel erg korte weeklijst) het andere virus maar opgezocht. Het festival op het Eindhovense Universiteitsterrein, that is. Het programma werd op papier met name zeer spannend nádat ik naar huis was gegaan, dj FFF had ik graag gezien en Bong- Ra en ook Peter Pan Speedrock. Wat ik wel heb gezien is zeer beperkt. Om relaxed naar Lawn te luisteren was het gewoon te heet. Bij de Kift lijkt de scherpte der definitief vanaf en zZz rockte als een dolle. Maar welbeschouwd… zonnetje op de kop, vrienden om me heen, biertje in de hand… kon me verder weinig wensen. Kijk voor meer lijstjes in 'Het Schaduwkabinet der Subjectivisten'. Jan en André | 19:19 | Commentaar [1]

Lijstje week 22 Dinsdag 1 Juni 2004 Jan: Feestje Impolite Garage Fest - Live @ Musicon, Den Haag De Peptones gaven een feestje en deden dat goed ook. Door een uitvaller bleef de teller staan op drie bands maar dat maakte de avond er niet minder door. X-ray Men uit Delft maken rauwe rock 'n roll, de Peptones combineren dat met surf en punk en Spider Rico rockte als nooit tevoren en liet horen dat ook hun nieuwe nummers meer dan de moeite waard zijn. Kijk hier voor de foto's. Een fraaie combinatie Templo Diez & Au - Live @ Paard Café, Den Haag Voor een tweede keer in het Haagse werd de sfeervolle, desolate muziek van Templo Diez gecombineerd met de electronica van Au. De verrassing was dan nu misschien wat minder groot, de uitwerking zeker niet. Het is goed om te zien en te horen hoe de bands elkaar aanvullen en van elkaar leren. Zo deed Templo Diez wat meer afstand van hun vast omlijnde patronen en moest Au juist meer van vrijblijvende improvisaties loslaten. Samen leverde dit een erg fraai (bijna twee uur durend!) optreden op. Verzamelaar Diggin' For Dirt - Volume One (Cdr op Diggin' For Dirt) Deze portal voor smerige muziek bracht onlangs een fantastische verzamelaar uit vol met vooral nieuwe bands uit alle windstreken die zich begeven in de hoek van garage, trash, rock 'n roll en punk. Voorlopige hoogtepunten: The Minds uit Portland, de Duitse Grizzly Adams Band en 69 Charger uit eigen land. Te koop voor 3 Euro! André: The blues is # 1! Nothing but the blues - (Serie dubbel cd's op The International Music Company) Bij speciaalzaak de Waaghals hebben ze hele oude blues voor een hele oude prijs. Dubbel cd's voor 5 euro! En er zitten absolute prijsstukken tussen. Wat te denken van het beste van Robbert Johnson en van Bessie Smith, het verzameld werk van Mississippi John Hurt en Bukka White (beide 1 cd, samen verpakt) en een dubbele verzamellaar met Skip James, Blind Boy Fuller en Leroy Carr. Misschien dat de namen je niet zoveel zeggen, maar het zijn stuk voor stuk artiesten die hun wortels muzikaal in de Mississippi regio hebben liggen. Erg kaal, erg rauw en erg elementair. De banden zijn mooi afgestoft en gerestaureerd en op de verzamelaar staan zelfs een aantal nummers die voor pop-oren redelijk toegankelijk zijn. Verplichte aanschaf derhalve. Goud van Oud Scott Walker - Boy child (verzameld werk) (Cd op Phonogram) Love - Forever Changes (Cd op Warner) Tijdens het optreden van Jonathan Richman in de melkweg kwam ik een collega tegen. Hij is zo'n jaar of tien ouder dan ik en reikte me een en ander aan van voor mijn tijd. Aan de stem van Scott Walker moest ik even wennen, maar werd me al snel dierbaar. Voor de liefhebbers van het betere singer-songwriter werk. Aan een vergelijking waag ik me niet, daarvoor vind ik zijn muziek te uniek. Love klinkt een beetje als de Byrds. Lekker psychedelisch en met mooie koortjes. Maar waarom zo lang gewacht?? Eric's Trip - Forever again (Cd op Sub Pop) Een band die zich vernoemt naar een nummer van Sonic Youth prikkelt de nieuwsgierigheid sowieso. Maar Eric's Trip lande bij mij bepaald niet in de tijd dat ze hun beste werk uitbrachten (midden jaren negentig). Nu na jaren het ding alsnog tweedehands gekocht (de verkoper viel haast van zijn stokje: 'hèb jij dat album nog niet?' Ik overwoog heel even om te zeggen dat het een kadootje was…). Goed Eric's Trip dus. Behoorlijk lo-fi indiepop die veel minder heftig is dan de muziek van de band waaraan ze de naam ontleenden. De muziek wordt bij tijde ternauwernood bijeen gehouden, maar is catchy als fuck. Voeg er een net onzuivere damesstem bij en u begrijpt het: gouden aanschaf. Dat viel mee Heather Nova - Storm (Cd op Big Cat) Dit album van Heather is in mijn herinnering indertijd vrijwel overal gekraakt, maar da's niet terecht. Lekker plaatje hoor, ook al is er in vergelijking met haar vorige albums weinig nieuws onder de zon. Heather zucht en fluistert zich met gitaar lekker door het album heen. En daar wordt onze André nou eenmaal een beetje week van, niks aan te doen. Kijk voor meer lijstjes in 'Het Schaduwkabinet der Subjectivisten'. Jan en André | 19:56 | Commentaar [1]

Lijstje week 21 Dinsdag 25 Mei 2004 Jan: Presentatie Incense - Live @ Rock Heaven, Theater Concordia, Den Haag Voor de presentatie van hun derde ep 'Smack blow buffet' nodigde de Haagse band Instant Mix vorige week vier bevriende bands uit om samen een mooi feestje te bouwen en daar zijn ze wat mij betreft goed in geslaagd. Toen opener Zola zo'n twee maanden terug nog als trio speelde in het voorprogramma van The One AM radio klonken ze nog erg als een emo-band. Door verplichtingen van de drummer elders werd nu het volume aangepast en ontpopte het overgebleven duo zich nu als een stel zeer bekwame singer/songwriters die hun liedjes vol overgave brachten. Kanina bewees dat drie aantrekkelijke vrouwen in de frontlinie geen garantie hoeft te zijn voor succes. Het ontbreekt de band namelijk nogal aan techniek, pakkende melodiën en (vooral) een goeie stem. Stuk voor stuk aspecten die mij vrij essentieel lijken als je in een bandje wilt spelen. Het Rotterdamse Cellophane had al tijdens Langweiligkeit en Plein Open vorig jaar bewezen wel een goeie rockband te zijn en konden nu opnieuw overtuigen. Organisator Instant Mix zelf maakt de wat hardere rock die mij nogal eens aan Smashing Pumpkins deed denken. Dat was zeker niet slecht maar je moet er wel van houden. Afsluiter Incense speelden nummers van hun twee platen en lieten alvast wat nummers horen van een later te verwachten album. De show en muziek waren zoals gebruikelijk erg goed maar wat eerder dan verwacht werd het optreden afgebroken. De eigenaar van het statige theater vond de muziek te hard en het tijstip te laat zodat we alsnog met een lichte kater huiswaarts keerden ... André: VPRO 3voor12 luisterpaal Leuke selectie aan de luisterpaal! Gem - Tell me what's new (Excelsior). Morissey - You are the quarry (Attack records) en Felix da Housecat - Devin Dazzle and the neon fever (Emperor orton). Om kort te gaan: Gem heeft precies de plaat gemaakt die van ze verwacht werd en waarvan de polarisatie van de reacties de komende weken nu al fijntjes uitgekristalliseerd lijkt op 3voor12 site/forum. Het album van Morissey kent briljante momenten (the first in the gang to die; ik zie de meisjes alweer dansen...), maar klinkt een tikkeltje, tja hoe zal ik het zeggen... belegen. De liedjes zijn op zich wel in orde, maar bezitten volgens mij net een tikkeltje minder vuur dan ze tien jaar geleden zouden hebben gehad... of bazel ik nu maar wat? Over Felix: ik heb niks met katten, stomme arrogante klotebeesten. Maar Felix komt er bij mij wel in, denk ik. Hele plaat geluisterd en geen moment zapdrang, sterker: ik had zin om te dansen. Maar dat is niet erg gangbaar hier op het ministerie en ik heb het maar onderdrukt. Mag ik bij je binnen kijken? Wijsje uit het Oosten. Concept: vijf (groepen van) muzikanten nodigen wat vrienden uit en met zijn allen wandelen men van huiskamer naar huiskamer, waar miniconcerten gegeven worden. Dit jaar oa met Soda P, Pfaff, MP Solbakken met zijn NYC vlam en drie Amerikaanse broers die in Amsterdam zijn gestrand en mooie folk maken. De middag ontaarde in een jamsessie waarbij niet alles zuiver was, of ritmisch even sterk, maar al met al wonderwel genietbaar bleek.Fijne middag. Voorproefje Gitbox! - 8 track outtake Het nieuwe Gitbox! album is bijna klaar. De eerste nummers laten horen dat de ingezette koers (van lo-fi naar hi-fi) niet te keren is geweest. En dat geeft niets. De nummers zijn prachtig opgenomen en uitgekiend gearrangeerd. Niet alle acht de nummers landen meteen, maar het is ook niet gezegd dat alles op het nieuwe album terecht gaat komen. Wat goed is, is ook echt goed. Ik zie uit naar de rest van de tracks. Kijk voor meer lijstjes in 'Het Schaduwkabinet der Subjectivisten'. Jan en André | 22:28 | Commentaar [3]

Lijstje week 20 Dinsdag 18 Mei 2004 Jan: Festival Langweiligkeit festival - Live @ diverse lokaties, Den Haag Een schitterende zonnige dag met veel bands, kroegen, bier en bekenden. Ik was net op tijd om een stuk van Grechko's Doll mee te krijgen en vervolgens tot de conclusie te komen dat hun indie/emo/noise best wel leuk is, en doorstond verder die middag de niet slechte maar wat brave popliedjes van Naked, hoorde hoe Can of Be alle subtiliteiten en zelfs een volledige cello liet verdwijnen in een brei van geluid met alles overheersende bas. De avond bracht vervolgens Feedback Society (FBS) die met hun keiharde noise en drilboorcamera mij deze tweede keer niet lang konden boeien, Dj Jaques de la disque die met lounge, easy-tune en 80's pop de voetjes van de vloer kreeg, Spider Rico die ondanks technische problemen (weer) een puike show neerzette, Thom Revolver die mij op dat moment niet konden overtuigen met hun theatrale, over-the-top performance en electropop en Orange Sunshine die met hun trash, blues, rock en psychedelica de perfecte afsluiter waren voor een perfecte dag. André: Louis Neefs - Ach margrietje Camp? Fout? Nostalgie? Het zal me allemaal wat. Vroeger ging op zondag de radio aan en dan draaide de lokale piraat liedjes waarvan ik me deze altijd ben blijven herinneren. 'Ach margrietje/ de rozen zullen bloeien/ ook al zie je mij niet meer/ door jouw tranen heen zul jij weer lachen/ ook al zie je mij niet mee-heer'. Pathetisch? Vast. Maar dit is één van die smartlappen die ik mooi vind. En ik was dan ook zo blij als een kind met mijn 2e hands LP voor 50 cent. Joyfalds - 4 track demo Het probleem met de demo van Joyfalds is dat ie me drie luisterbeurten kostte voordat ik ermee uit de voeten kan. Meestal krijgt een demo niet zoveel tijd, maar ik had toevalligerwijs geen andere cd's op mijn werk liggen. De vier tracks hebben allemaal een hook, dat zeker, maar het blijft ook na drie beurten hinken op twee gedachten. In 'Flavourless' krijg ik de zenuwen van het basloopje, maar is de zang vrij sterk. 'Mind Abuser' duurt veel te lang voordat het op gang komt, maar is na vier minuten ineens wel lekker intens. Zo is er telkens wel wat en ik weet het allemaal niet met Joyfalds. Maar het zou me niks verbazen als jij meteen wegloopt met de band. Bezoek hun website! Vehicle - The fire is warmer on the inside (Cd op Muze) 4 tracks, 20 minuten. Een EP van de laatste aanwinst op Muze records. De band maakt postrock in de best Muze traditie. De liedjes zijn zorgvuldig gearrangeerd en verstild. De ontlading aan het einde van de cd is heerlijk. Kijk voor meer lijstjes in 'Het Schaduwkabinet der Subjectivisten'. Jan en André | 20:03 | Commentaar [4]

Lijstje week 19 Dinsdag 11 Mei 2004 Jan: Kunstwerkje Ik dans alleen op - Cdr Dankzij collega André werd ik dan toch betrokken in de "Ik dans-alleen-op" Subs-cirkel-cd waarvan ik me voorheen, als non-dancer, afzijdig had gehouden. In een prachtig in elkaar gestoken kunstwerkje, een homemade 'trekpop', is de cd verborgen. Op de cd veel electronica (o.a. Faust, Kid 606 en Matmos, Funckstorung en FFF) en één track die mijn tenen deed krommen (Think Of One). Hoogtepunten van het leuke gebaar zijn de eerste twee tracks (Gidon Kremer en Faust) al hebben ook zij me niet aan het dansen gebracht. Maar dat zegt dan weer niets over dit album ... Re-make Bonnie Prince Billy - Sings greatest Palace music (Cd op Domino) Alweer een tijdje geleden aangeschaft maar toch nog regelmatig te vinden in de speler. Vijftien Palace 'hits' in een nieuw (BPB-)jasje gestoken. Een mooie marketing-truc natuurlijk die alle verstokte fans, zoals ikzelf, weer naar de winkel laat rennen. Vaak is het grappig om de nummers eens in een complete andere versie te horen, soms werkt dat niet helemaal. Er zijn nummers, zoals in dit geval Gulf shores en Ohio river Boat Song die in de meest basale vorm toch gewoon het mooiste zijn en waarbij elke vorm van opsmuk, hoe subtiel ook, teveel lijkt. Daar moet iedereen dan gewoon van afblijven, zelfs al ben je Will Oldham zelf ... André: Freedom Bevrijdingsdag Wageningen (met o.a. Theo van Gogh, Bad Candy en de Klojo's). Je moet het ten minste een keer hebben meegemaakt, het defilé in Wageningen. Oude mannen, bevrijders, stram van fierheid en van ouderdom. Het blijft iets ontroerends. De overvliegende oorlogskisten, de opperbeste stemming in mijn stadje, de biertjes in het park alsmede een overvloed aan bekenden maakten het feest compleet. Dat er daarnaast ook nog bandjes spelen is doorgaands een heuse bonus. Zo niet, zoals dit jaar. De programmering was ronduit zwak met als dieptepunt Bad Candy op het hoofdpodium. Willen we dat Nooit Meer Doen, organisatie?? Wel leuk Het enthousiasme bij Di-rect en de stand up comedy voor de schouwburg. Vermoedelijk ook leuk, maar gemist: the Gathering op het eveneens qua programma voor het eerst ernstig tegenvallende kabaal am gemaal podium (al heb ik uiteraard lang niet alles gezien en hebben er wellicht ook fan-tas-tiese bands gespeeld (maar ik betwijfel het)). Het was een teken aan de wand dat het enthousiasme bijna in zijn geheel van kids tot pakumbeet 15 jaar moest komen. Leuk geprobeerd maar mislukt Theo van Gogh interviewt drie dames die op de lijst staan voor de Europese verkiezingen. Het moet een debat voorstellen, maar komt niet van de grond. Van de 10.000 man op de markt zijn er (ruim geschat) dertig die het proberen te volgen en daarvan ben ik er één. Het is schier onmogelijk. Als Van Gogh afkondigt met 'ik ben nog nooit zo afgegaan' ben ik eerlijk gezegd al lang afgehaakt. Wel weer geweldig De Wageningse superband de Klojo's. Zoals te doen gebruikelijk waren ze voor geen enkel podium gevraagd, maar speelden ze op eigen initiatief vlak bij caf´ de Wilde Wereld. Dit jaar met olijke trekzak speler en met het slechtste geluid wat ik ooit een live band hoorde hebben. De Klojo's zijn fantastisch en verdienen een standbeeld. (Misschien een leuk thema voor bevrijdingsdag 2005: vrijheid is wat je der zelf van maakt!) Kijk voor meer lijstjes in 'Het Schaduwkabinet der Subjectivisten'. Jan en André | 19:04 | Commentaar [0]

Lijstje week 18 Woensdag 5 Mei 2004 Jan: Eenmalige uitbarsting Spider Rico - Live @ Paradiso Het verjaardagsfeestje van Scram C Baby werd op koninginnedag (!) gevierd in Paradiso met vijftien bands, vier dj's en een zaal gevuld met ballonnen, kinderen, en wat liefhebbers. Geen van de bands viel echt tegen hoewel sommigen wel wat saai waren. De Haagse rockers gaven al vanaf het eerste nummer vol gas en lieten het pedaal vervolgens hun volledige optreden niet meer los. Heerlijk strak, lekker hard en rockend als nooit tevoren! Constellation package Elizabeth Anka Vajagic - Live @ Paradiso Een paar weken eerder zag ik twee van de drie bands al tijdens All Tomorrow's Parties die toen al behoorlijke indruk maakten. De eerste set was deze avond gereserveerd Polmo Polpo die op ATP vooral met de stem van de zanger wisten te overtuigen maar nu wat tegenvielen. Naar het optreden van Elizabeth Anka Vajagic was ik erg benieuwd. Ik kende alleen haar plaat en die was zeker niet al te makkelijk om naar te luisteren. Toch viel het concert me reuze mee, nergens stoorde ik me aan haar stem en de muzikanten bleken een mooie aanvulling. Afsluiter Hanged Up deden het slechts met viool en drums en dat vond ik een mooie combinatie die behoorlijk opzwepend werkte. Veel mensen in het publiek waren ook enthousiast maar met die ene kwam ik er maar niet uit ... André: Live Jonathan Richman Live @ Melkweg Eens in de vier jaar laat ie zich bewonderen, onze Jonathan en dan sta ik vooraan. Op akoestische gitaar en ditmaal vergezeld door de drummer van Giant Sand, speelde Richman krap 2 uur heerlijke niks-aan-de-hand muziek die ontroerde, deed glimlachen en buitengewoon onderhoudend bleef. Meeklappen mocht en meezingen ook. Ik kan hier alle grote woorden gaan gebruiken over Miskend Genie, Groots Performer en zo al wat meer. Maar dat heeft de vorige keer ook niet bar geholpen (of ik moet heel veel invloed hebben op veertig+ers). Enfin, wees geen druiloor. Ga, als je tijd hebt, naar Richman op 5/5 in de VERA. En als je geen tijd hebt dan maak je maar tijd. Demo Transfolmer - 3 track demo Tjeerd Folmer heeft er de wind onder. Niet alleen staat ie op de laatste cd die is bijgevoegd bij Gonzo, ook werd hij uitgenodigd voor het )Toon) festival. Tijd dat we die Groninger eens gaan ontdekken dunkt me. Transfolmer maakt warme akoestisch-electronische muziek die neigt naar de late Notwist. Muzikaal is het dik in orde, slechts de zang blijft wat achter, hoewel niet echt storend. Schaamrood van de miskoop Mud - Rock Voor 50 cent dit aftandse gedrocht van een album gekocht. De laatste tijd lees ik wel eens dat Mud toch niet zo slecht is als wel werd beweerd. Nou ik weet niet wat er beweerd werd, maar er was vast geen woord van gelogen. Wat een godvergeten kneut. Ernstige smet op een verder zeer fijne koninginnenacht. Ben benieuwd aan wie ik deze plaat nu weer eens als verjaardagscadeau ga geven. Op straat Koninginnenacht, vrijmarkt in Utrecht. Gezichten maken zich los van de menigte in de zwoele avondlucht. Platenjagers. Een vriendinnetje van weleer. Een gezinnetje. Man voorop, vrouw gesluierd. Twee kleine dochters bij zich. Ze spreken in een vreemde taal en dragen oranje strikken in het haar. Een week gevoel kwam over me. Komt dan toch alles vanzelf goed? Kijk voor meer lijstjes in 'Het Schaduwkabinet der Subjectivisten'. Jan en André | 22:26 | Commentaar [1]

Lijstje week 17 Dinsdag 27 April 2004 Jan: Noise The better thoughts to come - Live @ Bar & Boos, Leiden Jong Frans gezelschap met snoeiharde improv-screamo-hardcore-noise dat door een enorme kracht, intensiteit en speelplezier moeiteloos het publiek voor zich weet te winnen. De achterblijvers aan de bar konden op een persoonlijk bezoek van de zanger rekenen. De Sugar Coated Mind Bombs deden het dit keer met z'n vijven en lieten me inzien dat ik een vorige keer, toen ik maar een stukje van hun concert kon zien, toch niet al teveel gemist heb aan hun improv-noise waarin ik geen enkele structuur heb kunnen ontdekken. Ook I drive a UFO maakt noise en doet dat slechts met gitaar en drums. Hun muziek doet denken aan bands als Unsane, Shellac en Vandal-X. Debuut Lali Puna - Tridecoder (Cd op Darla / Hausmusik / Morr) Mijn eerste kennismaking met de Duitse band die inmiddels veelbesproken is. Dit is hun debuut die mij, door de vermenging van gitaren en electronica nogal aan Stereolab en The Notwist doet denken. Hoe en of de band zich tijdens latere platen heeft ontwikkeld hoop ik juni te ervaren als de band in Nederland (Utrecht, Nijmegen en Groningen) is voor live-optredens. This hurts Elizabeth Anka Vajagic - Stand with the stillness of this day (Cd op Constellation) Het was vooralsnog geen gemakkelijke klus deze plaat te beluisteren uit het grote aanbod nieuw aangeschafte albums. Telkens weer verkoos ik ervoor om na het eerste nummer een ander plaatje aan de speler toe te vertrouwen. De donkere, zware, gekwelde stem maar vooral niet toonvaste stem was daar voor het grootste deel debet aan. Toen bij volgende luisterbeurten wel de volledige plaat werd uitgezeten bleek het met de rest nog niet zo slecht gesteld. Haar stem klonk beter (lees: minder vals) en de instrumenten, bespeeld door mensen uit zowat de volledige Constellation-stal vormen een mooie toevoeging op de teksten waarin de melancholie en pijn van de zangeres worden uitgesproken. André: R&R Low Point Drains (8 track demo) Hard, vuig en wild zoals Rock & Roll moet zijn. Dat is deze minicd die LPD de geuzennaam 'demo-cd' heeft meegegeven. In de begindagen leunde LPD stevig op brute noise en was de drummer allesbehalve ritmevast. Inmiddels is het een solide band geworden en de nummers zijn behoorlijk afwisselend. LPD blijft de missing link tussen lo-fi en rock & roll, maar is nergens meer op creatiefloos ramwerk kan betrappen. Ontdek deze band! 7'' Fields Of Gaffney / Pernath split (7'' op Morc tapes) Wim van morc tapes was/is een groot fan van Sebadoh. Hij moet apetrots zijn dat hij Eric Gaffney heeft weten te strikken voor een 7'' op zijn label en met zijn eigen band. Gaffney stond altijd wat in de schaduw van Lou Barlow, maar zeker ten tijde van een van mijn favoriete albums aller tijden 'bubble and scrape' was Gaffney volgens mij creatief gelijkwaardig aan Barlow. Nadat Gaffney Sebadoh verliet ging het met die band hard bergafwaarts. Op deze twee tracks hoor je onmiskenbaar de Gaffney stijl en dat is fijn na zo'n lange radiostilte. Pernath is muzikaal erg verwant aan Fields of Gaffney. En omdat Wim uiterlijk ook behoorlijk op ome Louis lijkt heb ik een beetje het idee een nieuw Sebadoh singletje te hebben. Demo .mon - mosaic (democd) Sander van der Linden speelt in Vladimir. Als de rest van die band met de was naar moeders gaat (ze wonen allemaal in hetzelfde huis), trekt Sander zich terug om als .mon soundscapes op te nemen. Die soundscapes getuigen van veel tact en gevoel. Wat je als minpunt aan zou kunnen merken is dat het na verloop van tijd (deze cd duurt maarliefst 55 minuten) erg lastig is om je volle aandacht er aan te blijven geven. Dan ligt saaiheid ineens op de loer. Het laatste nummer met zang leidt tot de conclusie dat .mon best een leuk hobbyproject is, maar dat de verwachtingen over Vladimir bij mij hoger gespannen zijn. Subs cirkel Subs dans CD Dank je wel mijnheer/mevrouw uit Amstelveen. Geen van de liedjes waren reeds in mijn bezit, dus wat dat betreft een schot in de roos! Kijk voor meer lijstjes in 'Het Schaduwkabinet der Subjectivisten'. Jan en André | 19:46 | Commentaar [1]

Lijstje week 16 Dinsdag 20 April 2004 Jan: Festival Múm - Live @ Motel Mozaique De Rotterdamse Schouwburg was de avond ervoor niet de ideale lokatie voor Explosions in the sky gebleken maar nu wel uitermate geschikt voor het zevenkoppig gezelschap uit IJsland. Door de fantastische akoestiek en doordat het publiek op de grond in de zaal of op de balkons zat was hun verstilde muziek goed te horen en waren de uitvoerenden goed te zien. Die muziek was in tegenstelling tot een vorige keer (tijdens Tombola in de bovenzaal van Paradiso) minder voorzien van percussie en over het geheel wat rustiger. Naast wat vleugjes electronica waren het de 'klassieke' instrumenten als cello, viool, accordeon en mondorgel, trompet en de zingende zaag die het geluid bepaalden. Andere hoogtepunten van het festival waren het swingende zZz, het dromerige, prachtige en ingetogen Under Byen en Lambchop op vrijdag. De zaterdag werd met een programma met veel minder sprekende namen toch veel drukker bezocht. Naast Múm zorgde het, ook uit IJsland afkomstige, Kitchen Motors na een valse start voor een tweede opleving die avond door met de zangeres van eerstgenoemde band samen te spelen. Behalve bands uit IJsland was er net als voorgaande jaren op het festival weer volop aandacht voor Belgische bands die mij, voorzover gezien, allen tegenvielen; Maxon Blewitt was een stel kneuterige post-Deus/Zita Zwoon naäpers en Absynthe minded probeerden de dag erna zowel The Beatles als Oasis te imiteren. Concert Rivulets - Live @ LVP, Leiden Een vorige keer werd Nathan Amundson nog door twee andere leden begeleid, nu kwam hij alleen naar Europa en deed dat niet onverdienstelijk. Rustige mooie liederen ingetogen gezongen en mooi begeleid op gitaar. En dat voor een stil publiek ... Plaat Stafrænn Hàkon - Í ástandi rjúpunnar (Cd op Resonant) Meer moois uit IJsland. Volledig in de traditie van landgenoten als Sigur Ros en Múm is ook Hàkon perfect in staat om de pracht van het landschap van het thuisland te verbeelden in klanken met deze vrijwel geheel instrumentale plaat met mooi gitaar- en pianospel. André: Simpele vragen, hilarische antwoorden, wonderlijke televisie De Keuringsdienst van Waarde (RVU) Rent u ook van Aldi naar Lidl voor een goedkope boodschap? Vindt u kip ook het meest veelzijdige stukje vlees? En vindt u 'vers' en 'ambachtelijk' ook zo belangrijk? Kijk dan eens naar de Keuringsdienst. En laat u eens een flinke opdoffer op het gemoed verkopen. Uitzendingen: dinsdagavond, 21.30-22.00 uur, Nederland 3 donderdagmiddag, 14.33-15.00 uur, Nederland 3 (herhaling) Demo Kid Stardust - 3 track demo Wat krijg je als je Damer John Wayne Shot Me en My Sister Susan in een blender stopt? Vermoedelijk zoiets als Kid Stardust. Drie liedjes slechts, dat hadden er meer mogen zijn. Alles rammelt, solo's bestaan niet zelden uit één noot en de eerste track zit gebeiteld in de kop. Enige minpuntje is dat de nummers wat te lang worden uitgespeeld en de instrumentale tussenstukken niet altijd overtuigen. Een kniesoor die erop let. Avant garde Lydia Lunch and the Anubian Lights - Champagne, cocaine and nicotaine stains (10" op EFA) Recentelijk kennisgemaakt met la Lunch op de geweldige compilatie NY No Wave. Deze 10" is minstens zo goed. Kant A is vrij jazzy en kant B kent dance invloeden. De Lolita-zang van Lunch (dank-je John) is verslavend. Jazz Charlie Parker - Big Bird Ken uw klassieken. Voor 2 euro gekocht op de platenbeurs in Utrecht. Iedere cent waard. Kijk voor meer lijstjes in 'Het Schaduwkabinet der Subjectivisten'. Jan en André | 22:32 | Commentaar [6]

Lijstje week 15 Woensdag 14 April 2004 Jan: Een avondje rock 'n roll Black-Eyed Snakes - Live @ Patronaat Terwijl Alan Sparhawk met Low volle zalen trekt heeft hij met z'n andere band The Black-Eyed Snakes zichtbaar minder succes. Slechts een handjevol bezoekers bezochten het concert waarbij Sparhawk zich nu Chicken 'Bone' George noemt en z'n broeders schuilgaan achter namen als Bob 'Big House' Olson, Brad 'Smokin' Nelson en Justin 'The doctor' Sparhawk. De muziek is ook verre van hetgeen Low ons brengt, sterker nog, het is moeilijk voor te stellen dat één man twee zulke verschillende gedaantes kan aannemen. Waar bij Low met minimaal spel en fluisterende stemmen de heer wordt aangeroepen gaan de remmen nu volledig los en wordt met een moordend tempo en oorverdovend volume de blues beleden in de meest ruige, harde en opzwepende variant denkbaar. Hun repertoire bestaat inmiddels uit twee langspelers waarop naast hun eigen materiaal ook covers van Moby en Bo Diddley te horen zijn. De jongen in het voorprogramma noemt zichzelf Ottoboy maar heet in werkelijkheid Jaap en komt uit Enschede. De toevoeging 'The one man trash band' is treffend gekozen; z'n handen bespelen de gitaar en met z'n voeten bedient hij de bassdrum en hi-hats. Het geluid wat hij vervolgens produceert is veel meer dan men zou verwachten bij een éénmansband. De trash klinkt vol en volledig en nergens worden andere leden gemist. Hij is het ideale voorprogramma voor de 'Snakes en wordt door hun dan ook even later ook op het podium gevraagd om het combo te versterken. Niet slechts als je slechts drie maanden bezig bent ... Rock 'n roll Ottoboy - Raw und primitiv (Cdr) Erg goed en uiterst verslavend plaatje met slechts acht nummers die aantonen dat hij behalve veelzijdig muzikant ook nog eens een goede liedjesschrijver is. Hoogtepunten zijn de nummers 'Soul Fire' en 'All I wanna know'. Prachtplaat Arab Strap - The cunted circus (Cd uitgegeven door Arab Strap zelf) Nog zo'n plaat die niet meer uit de speler is te timmeren. Of het de herinnering aan het concert van vorige week is, de herkenning van de oudere nummers, de ontdekking van nieuwe prachtige covers (van Van Halen en AC/DC!), de ontspannen manier waarop destijds het sublieme concert is gegeven of de geniale registratie ervan weet ik niet, wel staat vast dat deze plaat heel hoog in m'n eindejaarslijstje gaat scoren. André: Rammelpop John Wayne Shot Me - Let sleeping monsters sleep (Ep op 62 TV) Mijn favoriete lofi band is weer terug! Als opwarmertje van het album dat waarschijnlijk na de zomer zal verschijnen,is er nu alvast een EP met één nieuw nummer en zes covers. Zeven tracks binnen 14 nummers, het is als vanouds. De nummers zijn iets steviger dan voorheen en de covers zijn smaakvol gekozen (oa napalm death, destiny's child en jonathan richman) EP Vladimir - Versus coda (Cd op Silent Minority Records) In Vladimir spelen heeft wat weg van lid zijn van een sekte. Zo zijn ze allemaal in één huis gaan wonen om alles uit de muziek te halen. En dat lukt verdikke aardig op deze EP. De vergelijking met Coldplay dringt zich in de zang sterk op en ook in de nagenoeg perfecte manier van het spel. Dat het songmateriaal wat minder is dan dat van Coldplay…tja, ach, je kunt de lat ook te hoog leggen. Desondanks is Vladimir een fijn bandje. Benieuwd hoe lang ze nog bij een independent blijven. Demo Sofa - 4 track demo Hetzelfde laken een pak is Sofa. Al hebben zij bij mijn weten nog helemaal geen platencontract, maar de muziek zit zo afgrijselijk doordacht in elkaar en is bovendien zo effectief dat een platendeal slechts een kwestie van tijd zal zijn. Niet zo moeilijk als de postrock van bijvoorbeeld suimasen en lawn en veel spannender dan de meeste stadionrock. Nu alleen nog wat doen aan die naam. Live Gezien bij club3voor12: Stijn ontvouwde een veelheid aan invloeden en een overtuigende performance die me aan Beck deed denken. De Skidmarks deden waar ze goed in zijn en wat een beetje langs me heen gaat. Thom Revolver had slechts één minpunt en dat was de zanger. De band stond als een huis en als van Aalten zijn mond hield (c.q. uit de maat stond te dansen) was het erg genietbaar. Maar het grootste deel van de tijd stond je naar een zanger te luisteren die een kruising leek van Simon le Bon en Gavin Friday, maar dan zonder enige overtuiging of karakter in zijn stem. Jammer. In Kultuurhuis Bosch speelden Sykosonics en de Bingo Trappers. De live-zang van Sykosonics was puik en tot mijn verrassing bleken de nummers die ik maanden geleden een paar keer op cd hoorde, live behoorlijk herkenbaar en goed overeind te blijven. De Bingo's waren helemaal zichzelf en laveerden van heel goed tot erg matig. De balans sloeg positief uit en ik 't was een fijne avond. Kijk voor meer lijstjes in 'Het Schaduwkabinet der Subjectivisten'. Jan en André | 01:05 | Commentaar [2]

Lijstje week 14 Dinsdag 6 April 2004 Jan: Een weekje rock 'n roll. Dinsdag Shellac - Live @ Melkweg, Amsterdam Na twee jaar zijn de mannnen terug in Europa. De grappen en trucjes zijn hetzelfde als toen maar who cares als de muziek opnieuw staat als een huis? De nieuwe nummers zijn afkomstig van een in 2007 (?) te verwachten album. Het Italiaanse voorprogramma Uzeda valt in het geheel niet tegen. Er werd over hun gesproken als de Italiaanse Ex, ik vond ze meer lijken op ... euh .. Shellac! Woensdag Belle & Sebastian - Live @ Vredenburg, Utrecht Het is goed te zien hoe de band zich door de jaren heeft ontwikkeld van een schuchter stel nerds tot een grappig gezelschap dat meer en meer in staat is een fantastische liveshow neer te zetten. In een tot de nok toe gevuld Vredenburg werden we getrakteerd op een best-of show waarbij voor mij Dog On Wheels en I'm a cuckoo de hoogtepunten waren. Toen ik de jongens en meisjes de volgende ochtend weer tegenkwam kreeg ik de indruk dat ze het succes van de avond ervoor goed haden gevierd ... Voorprograma Bauer bestaat o.a. uit het duo Berend Dubbe en Sonja van Hamel waarvan hij steeds meer begint te lijken op een kruising tussen Ti-ta Tovenaar en een schoolmeester die zijn liedjes brengt vanachter zijn toetsen en zij (ditmaal) nogal wat noten miste. Donderdag 22-20's - Live @ Islington Carling Academy, London Tijdens voorgaande jaren was er op de donderdag voor ATP altijd wel een band in London te zien die ook op het festival zou spelen. Zo zag ik al eens The For Carnation en Stereolab en Karate en Dianogah in kleine clubs auditie doen. Dit jaar staan alleen The Shins aaangekondigd en dat is al snel uitverkocht. Om toch wat live-muziek te zien trekken we naar een nieuwe club waar de NME een zogenaamde 'Britpak Tour' heeft georganiseerd. Drie bands waarvan zij én het massaal toegstroomde publiek hoopt dat ze de nieuwe Oasis (of whatever) zullen ontdekken. We missen The Ordinairy Boys en Thirteen Senses spelen precies waarvoor ik gevreesd had; britpop ten voeten uit en zelfs de korte tijd dat ze mogen spelen duurt mij te lang. The headliner van de avond, 22-20's vermengen hun geluid tenminste nog met lekkere rauwe trash en doen soms zelfs even denken aan die andere britse rockers van weleer, Gallon Drunk. Vrijdag Nina Nastasia - Live @ All Tomorrow's Parties, Camber Sands Een vorige keer (twee jaar terug) op het festival speelde ze nog met een voltallige band, nu zijn het slechts een accordeon- en vioolspeler die haar bijstaan. Nog nooit echter was ik zo onder de indruk als nu. Haar stem was fantastisch en de viool en accoordeon vormden een perfecte toevoeging. Een hoop nummers waren mij onbekend maar dat was vooral te wijten aan het feit dat ik de vorig jaar uitgebrachte cd 'Run tot ruin' had gemist. Direct na afloop van het optreden haalde ik de schade in. Verder zag ik deze eerste dag van het festival optredens van Deerhoof, Cass Mc Combs, James Yorkston and The Athletes, Enon, Modest Mouse en Stephen Malkmus and The Jicks. Zaterdag Lightning Bolt - Live @ All Tomorrow's Parties, Camber Sands Direct na de uitstervende tonen van het weergaloze optreden van headliner en organisator Sonic Youth op het hoodpodium begon in precies de andere hoek van de zaal het duo. Al snel werd duidelijk wie de werkelijke headliner en hoogtepunt van die dag zou worden. Niet over de PA maar via de achter hun opgestelde versterkers werd de trash/garage/rock'n roll uitgestoten over de hoofden van het publiek dat de twee omringde. Pas na een paar nummers, toen een gedeelte van het publiek gevraagd werd te gaan zitten, werd de ware identiteit van het duo dan toch onthuld. Andere bands die dag: Fuck, Double Leopards, het improv- (jazz-) noisekwartet Dream Aktion Unit, de Japanse meisjes van Ooioo, het vrouwvriendelijke van Le Tigre en een langdradige set van Vincent Gallo. Zondag Polmo Polpo / Hanged Up - Live @ All Tomorrow's Parties, Camber Sands Eén van de eerste voorstellingen van de Constellation-package die de komende maanden door Europa zal trekken. Aanvankelijk nog met zes mensen op het podium (waaronder twee drummers) worden eerst de nummers van Polmo Polpo op een fantastische wijze gebracht die nu (nog) meer indruk maakten dan op plaat. Na vele wijzigingen in de bezetting zijn het uiteindelijk de violiste en drummer van Hanged Up die overblijven om hun nummers te presenteren. Later zullen beide bands, samen met zangeres Elizabeth Anka Vajagic, nog te zien zijn in Vera en Paradiso. Verder die dag optredens van: Fursaxa, Vibracathedral Orchestra, Explosions in the sky, Jackie-O-Motherfucker, Arab Strap, Cat Power en Tindersticks. Maandag Arab Strap - The cunted circus (Cd uitgegeven door Arab Strap zelf) Prachtige registratie van een concert opgenomen vorig jaar in Glasgow doet me nog even nagenieten van het optreden de dag ervoor. Verder hebben de afgelopen dagen platen opgeleverd van ondermeer Lali Puna, James Yorkston, Bonnie Prince Billy, Strafaenn Hakon, Shalabi Effect, Elizabeth Anka Vajagic, Simon Joyner en Blonde Redhead die ik nog niet allemaal kon beluisteren maar waarover later meer. André: Vlaamse troubadour Flip Kowlier - In de fik (Cd op Petrol/EMI) Buitengewoon geestig plaatje dat achteloos ingenieus in elkaar zit. De tweede stem van de zangeres van Hooverphonic valt prachtig op zijn plek. Zo'n zeldzaam niks-aan-de-hand plaatje dat staat als een huis. Live-registratie Morphine - Bootleg detroit (Cd op Rykodisk) Leuk hebbedingetje. Kwalitatief goede opname van een aantal concerten. De band is de hele cd heerlijk laid-back. Voor 1,99 gekocht bij die knotsgekke platenzaak op het Spui in Den Haag. Groeiplaatje Walker Diver (Cd op Fount records) Kijk voor meer lijstjes in 'Het Schaduwkabinet der Subjectivisten'. Jan en André | 23:59 | Commentaar [1]

Lijstje week 13 Dinsdag 30 Maart 2004 Jan: More, more! The Mountain Goats - Live @ Rotown Net als de vorige keer in dezelfde zaal wordt Darnielle bijgestaan door Peter Hughes op bas en ook nu is het publiek weer luid en duidelijk aanwezig. Voor Darnielle is dit echter geen reden om zich er maar engiszins aan te storen. Hij speelt met zichtbaar plezier en vol passie en intentie waarbij zijn gezicht de raarste trekken vertoond. De gespeelde nummers zijn voornamelijk van de laatste twee platen op 4AD maar zelfs liedjes van Sweden passeren de revue. Voor een band waarvan ik wel de hele avond muziek zou willen horen, duurt het optreden natuurlijk wel weer veel te kort. Het voorprogramma Cass Mc Combs is een band rond zanger/gitarist Mc Combs die naar verluidt uit de band van Will Oldham komt. Hun muziek is behoorlijk poppy en kent de nodige rafelige randjes. Ook deze band uit Baltimore wordt inmiddels uitgebracht op 4AD, iets wat je bij het beluisteren van hun muziek zeker niet zou vermoeden maar The Mountain Goats hebben klaarblijkelijk een lans gebroken voor minder gelikte en sferische muziek op het label. Not God Sophia - Live @ Patronaat Sinds hun memorabele optreden tijdens de Nachten, een paar jaar terug in Paradiso, had ik de band niet meer gezien. Door de toevoeging van een strijkkwartet kregen de liedjes toen een extra dimensie waardoor deze nog mooier werden dan ze oorspronkelijk al zijn. De strijkers zijn nu thuisgbeleven en de vijf zwart geklede mannen op het podium doen mij nogal eens aan beroepsmuzikanten denken die met weinig plezier hun set afwerken. Toch is ook nu de muziek mooi maar de gedachten aan die strijkers blijven wel voortdurend door m'n hoofd spoken. Het weinige wat er met het publiek gesproken wordt zijn de aankondigingen van de nummers (this is for a dead friend) en het gegeven dat ze echt geen nummers van The God Machine meer spelen. Het publiek is helaas zeker niet zo stil als een week eerder in diezelfde zaal. Er wordt wat gesproken bij de bar maar doordat de muziek soms behoorlijk hard is en door mijn positie vooraan bij het podium kan ik me er niet aan ergeren. Tegen het einde van de eerste set laat Robin Proper-Sheppard blijken zich wel te storen aan het publiek en schoffeert alle aanwezigen daarbij met woorden als irritant en dom. Bij terugkeer op het podium voor een, blijkbaar verplichte, toegift wordt daar een schepje bovenop gedaan en is het volledige publiek in zijn ogen gedegradeerd tot een stel assholes. Ik doe een stapje terug en zie en hoor achter in de zaal nog wel een schitterende versie van "The River" maar vraag me wel af of het publiek dat wel vol respect en interesse naar Haarlem is gekomen om naar hun muziek te luisteren het verdient om zo aangesproken te worden. De groningers van Lawn speelden eerder op de avond een mooie, maar helaas wat korte, stevige set die deed denken aan bands als Motorpsycho, Mogwai en Incense. Zea en hun tante Zea - Op weg naar Stadskanaal (Dvd @ VPRO) De Dvd, die eerder al op video verscheen, is een mooie bloemlezing van de activiteiten van Zea toen het nog een volledige band was. Een optreden in CBGB's, een bezoek aan Matador, de oprichting van stichting Tante Zea, een ander optreden op het strand voor RTL5 en een mooi slot op de Popkomm in Keulen zijn daarbij zomaar wat hoogtepunten. André: Plaat Walker Diver (Cd op Fount records) Stefan heeft zijn eerste plaat als Walker Diver klaar. (eerder maakte hij al cd's met Mitch). Door de productie is het wat anders geworden dan zijn ontwapenende man-met-gitaar optredens op het BBQ feestje 'Wellerlo-fi'. Wat voller en, maar dat spreekt voor zich, gearrangeerder. Catchy melodielijnen en goede zangpartijen. De cd bevat liedjes in de lijn van Matthew Sweet, Paul K en Lloyd Cole. Live Drga's drug of the nation avond @ Kultuurhuis Bosch met: carmenkata, fiel garvie, we vs death en het piep-piepknor fröbelcollectief. Gezellige avond met deze voorheen-tukkers nu-amsterdammers. fiel garvie kon me live meer bekoren dan op plaat, we vs death heb ik niet meer gezien vanwege een laatste bus. Ik hoop dat ze per ongeluk een trompet dwars naar binnen hebben geschoven bij het irritante ventje dat voortdurend om ian dury en wat al niet meer stond te roepen. Het fröbelcollectief heette uiteraard anders, maar ik ben de naam vergeten. t'was in ieder geval zware kost. Kijk voor meer lijstjes in 'Het Schaduwkabinet der Subjectivisten'. Jan en André | 18:09 | Commentaar [2]

Lijstje week 12 Dinsdag 23 Maart 2004 Jan: Concert The Silver Mt. Zion Memorial Orchestra & Tra-La-La Band With Choir - Live @ Patronaat De muzikanten staan opgesteld rond het centraal op het podium aanwezige harmonium. Met een rijk instrumentarium (gitaren, violen, staande bas, cello, drums en het harmonium zelf) bouwen ze hun nummers langzaam en laag voor laag op, om ze soms te laten ontaarden in een ware kakafonie. Dan gaan het tempo en volume weer omlaag om uiteindelijk de rust weer te hervinden. Het gaat hier echter om meer dan het beproeven van een vertrouwd en succevol gebleken concept. De eerder verguisde stem van Efrim neemt namelijk al vanaf het eerste nummmer een belangrijke plaats in en voegt meer emotie toe dan gebruikelijk bij bands in dit genre. Later laten ook andere muzikanten hun instrument rusten om ver weg van de microfoons hun stem te laten horen waarbij de muziek wordt ontdaan van alle mogelijke franje totdat een fraai a-cappela koor overblijft. Het publiek dat al die tijd muisstil en ademloos heeft staan te luisteren wordt daarvoor uiteindelijk beloond met twee bloedstollend mooie toegiften vol harmonieuze samenzang. André: Demo's Archibald Hemion - 2 ep's Slordigheidje van mijn kant. Twee weken geleden de muziek van Holgerson besproken onder deze naam. Verwarring is gekomen omdat beide cd's uit dezelfde koker komen. Toch is er wel enig verschil. Het werk van AH is afkomstig van één persoon (die ook in Holgerson speelt) en mist daardoor net de schwung die het bandwerk wel heeft. Wat je krijgt op deze cd zijn ingetogen gitaar-georiënteerde stukken die knipogen naar klassieke popsongs. De zang is wat nasaal, maar de songstructuren veelbelovend; enige uitwerking c.q. uitkristallisatie zou nog moeten plaats vinden. Kijk voor meer lijstjes in 'Het Schaduwkabinet der Subjectivisten'. Jan en André | 19:58 | Commentaar [2]

Lijstje week 11 Dinsdag 16 Maart 2004 Jan: Verzamelde artiesten Teledroom - Two two's (Cd op Glasvocht) Hoewel het Gentse duo Filip Gheysen (Ordinary Seaman en Glasvocht) en Ingwio D'Hespeel (Wio, de portables) zich beiden als 'homerecorders' voordoen, klinkt het resultaat van hun samenwerking wel heel anders dan je wat je op basis daarvan zou verwachten. Geen rauw opgenomen liedjes dus met slechts een stem en de akoestische gitaar maar een perfecte plaat die glashelder klinkt en boordevol staat met drones, electronica en samples. Wanneer tijdens enkele spaarzame momenten Wio dan wel zingt en zijn akoestishe gitaar laat horen blijkt dit een uitstekende combinatie en wordt de plaat naar een (nog) hoger niveau getild. Verzameld werk Papa M - Hole of burning alms (Cd op Domino) Verzamelaar van vinyl singles, gelimiteerde cd-singles en niet eerder verschenen opnames van Aerial M, M is the thirteenth letter, M en Papa M, allen projecten van multi-instrumentalist David Pajo, ook bekend van Slint, Palace en Zwan. Ondanks het feit enkele uitgaven al in de platenkast prijken bleek dit zeker geen miskoop. De plaat is een mooie bloemlezing van datgene wat Pajo de afgelopen vijf jaar heeft voortgebracht waarbij je als luisteraar wordt getrakteerd op een aantal akoestische juweeltjes, wat steviger rock-nummers en experimenten met electronica van een artiest waarvan die jarenlange ervaring goed is terug te horen is in zijn muziek. André: No wave hot dogs Various - N.Y. No Wave (the ultimate east village 80's soundtrack (Ze records) In een tijdsbestek van drie jaar ('78-'80) floreerde in New York de autistische van weltschmertz doordrenkte scene die nu 'no wave' genoemd wordt. Anti-muziek, was de aanprijzing in de cd winkel. 'De foute noot op het juiste moment' de samenvatting in het cd boekje. Bands als Suicide, Teeage Jesus and the Jerks en vooral de fabelachtige Lydia Lunch zijn de meest aansprekende namen op deze cd. Hoe invloedrijk deze muziek is geweest valt moeilijk met zekerheid te zeggen. Maar leg Lydia Lunch's bijdrage eens naast The Three W's van Mathew Herberts Big Band en de vooruitgang in een tijdspanne van 25 jaar wordt ineens eng marginaal. De tiende planeet Sun Ra - Spaceship lullaby (Cd op Unheard music) Sommige mensen zeggen: 'Picasso kon niet tekenen'. Of over het later werk van Mondriaan: 'dat kan mijn kleine broertje ook'. Je kunt die mensen van kortzichtigheid betichten, maar je kunt je ook afvragen of ze ooit het realistische werk van de meesters hebben gezien. Als je het realistische werk van Picasso of Mondriaan hebt gezien zul je begrijpen dat zij in een later stadium de uitdaging ver buiten de gebaande paden zijn gaan zoeken. En dat je vooral niet de illusie moet hebben dat wat je ziet direct zult begrijpen. Dit album van Sun Ra kan in hetzelfde licht geplaatst worden. Deze (fantastisch bewaard gebleven) opnamen uit 1954-1960 laten sublieme, toegankelijke bebop horen. Pas veel later is Sun Ra die muziek gaan maken waarvan oud-huisgenoten keer op keer vertwijfeld uitriepen: 'noem je dit muziek?'. Essentieel startpunt derhalve, prettig geprijsd. Jazz Tom Cora - Live @ The Knitting Factory (Cd Knitting Factory) Deze door John Zorn gecompileerde cd is een homage aan de te jong overleden Tom Cora. Een van de meest bijzondere muzikanten die ik enkele malen live aan het werk mocht zien met the Ex en het onvolprezen Roof. Op de cd doen muzikanten als Fred Frith, Wayne Horvitz en Don Byron mee. De cd laat zich niet makkelijk beluisteren, maar blijkt uiteindelijk vol te staan met pareltjes. Voor 4 euro gekocht bij die rare platenzaak aan het Spui, Den Haag. Jazzz! John Coltrane - Dakar (Cd op Warner) En ook dit juweeltje werd daar weggevist. Voor een paar euro meer, maar iedere cent dubbel en dwars waard. Kijk voor meer lijstjes in 'Het Schaduwkabinet der Subjectivisten'. Jan en André | 19:52 | Commentaar [13]

Lijstje week 10 Dinsdag 9 Maart 2004 André: Live Zola & The one am radio - Live @ Acu, Utrecht Zola komt uit Utrecht en is een driemansband met de drummer van Gem in de gelederen. Live is de muziek spannende postrock (?) met veel dynamiek en gezongen met de ogen dicht. The one am radio maakt verstilde luisterliedjes door een jongen, een meisje en een drumcomputer. De zingende zaag is loepzuiver en de koortjes uit de zaal ook (ik zong slechts heel zachtjes). Morning after The one am radio - The hum of the electric air (Cd op Alone) En ook nuchter op de koptelefoon blijven de liedjes lekker overeind. Demo Archibald Hemion - Before it's gone/ gone (2 ep's) Een flinke stap vooruit ten opzichte van de eerste demo die ik anderhalf jaar gelden hoorde. AH probeert op sommige momenten niet te behagen en behaagt dan misschien nog wel het meest. De liedjes, die tussen radiohead en akoestisch symfonisch laveren, blijven goed overeind, ondanks de redelijk zwakke (onzekere) zang. Maar da's dan ook gelijk het enige echte minpunt. Benieuwd of er nog zo'n stap vooruit in zit. Kijk voor meer lijstjes in 'Het Schaduwkabinet der Subjectivisten'. André | 19:59 | Commentaar [2]

Lijstje week 9 Dinsdag 2 Maart 2004 Jan: Stropdassen en koffers Pfaff, Norma Jean, Tenants, Dress, Seedling en Voicst - Live @ Krawattenklup, Patronaat Prima initiatief, steengoeie bands en lekker eten. Het kan dus wel daar in Haarlem! André: Gitaarvituoos Django Reinhardt (Cd op Real Gold records) Voor het eerst van mijn leven een cd gekocht bij de HEMA. Nou ja een dubbel cd met het beste van Reinhardt voor 6,50 euro… lijkt me legitiem. Mooie, originele opnamen van wat wel eens de grootste gitarist ooit zou kunnen zijn. Er is ooit een mooie film gemaakt met Sean Penn in de hoofdol, waarin Reinhardt eigenlijk de belangrijkste bijrol speelde, omdat Penn de op-een-na-beste gitarist bleef. De film heet trouwens Sweet and Lodown en is van Woody Allen. Afijn, als je nog niks kent van Reinhardt, ren dan naar de HEMA voor een aangename kennismaking. Danst Nico John Cale - Dance music (Cd op Warner) John Cale componeerde en produceerde de soundtrack bij Ed Wubbe's dansvoorstelling 'Nico' als uitgevoerd door het Scapinoballet in 1997 of daaromtrent. Het moet een bijzonder project geweest zijn voor Cale. Nico was niet alleen zijn bandlid ten tijde van de Velvet Underground, maar was ook kortstondig zijn Muze en de reden dat hij brouilleerde met Lou Reed. De voorstelling was adembenemend. De muziek blijft ook zonder de dansers wonderwel overeind. Slepende gepassioneerde klassieke muziek met een dominante plek voor de dissonante vioolpartijen. Het slotakkoord wordt door Nico zelf afgeleverd met het lied Nibelugen. Het kippenvel staat me dan dik in de nek. Kijk voor meer lijstjes in 'Het Schaduwkabinet der Subjectivisten'. Jan en André | 20:14 | Commentaar [0]

Lijstje week 8 Dinsdag 24 Februari 2004 Jan: Concert Spokane - Live @ Q-bus, Leiden Toen bij aanvang van hun optreden zowat een voltallig publiek door hun muziek stond te praten, beschouwde zanger Rick Alverson, ook voorman van Drunk, het nog als een competitie. Juist bij de muziek van Spokane die zich kenmerkt door fluisterzang en verstilde momenten en waarbij subtiliteiten en kleine details om volledige aandacht vragen, is elke verstoring fataal. Hoe goed er dan ook gespeeld werd en hoe mooi de muziek ook was, gaandeweg werd wel duidelijk dat hij, samen met de mensen die het wel wilde horen, die competitie toch echt had verloren ... Verder op deze door Wot Nxt georganiseerde avond werden de trommelvliezen op de proef gesteld door het Amerikaanse laptop-duo Cristal, ondergingen we de wat flauwe britpop van Sideburned en werd er afgesloten met een erg goed optreden door de improv/noise band Sugarcoated Mindbombs, waarvan ik helaas maar een klein stuk kon zien. Exciting stuff Feverdream - Future directions (Cd op Coalition) De plaat is alweer maanden uit maar dat is voor de lokale platenboer geen reden om 'm uit de nieuw-bakken te halen en voor mij geen reden om 'm hier niet te bespreken. Het blijkt namelijk een heerlijke spannende, opzwepende en avontuurlijke plaat die bij elke luisterbeurt blijft groeien. De muziek bevindt zich in de emo/noise hoek en laat invloeden horen van Blonde Redhead, Shellac en veel bands op Touch & Go. Film School of rock Een muziekfilm die te vergelijken is met High Fidelity van een paar jaar terug. Jack Black die toen nog in een bijrol speelde heeft inmiddels de hoofdrol in het komische avontuur dat begint met een scene waarbij Black (nu Dewey Finn) uit z'n band wordt gezet. Om de huur te kunnen betalen klust hij vervolgens bij als leraar, iets waar hij geen kaas van heeft gegeten. Wel weet hij alles van (rock)muziek en probeert de kinderen in z'n klas dan ook alles bij te brengen. Er onstaat een schoolband, er is een talentenjacht in de stad en de rest is bekend. Een leuke, maar wel erg brave film die gered wordt door het talent en enthousiasme van Black. De meest opzienbarende momenten; de gitarist van Black's bandje die live speelt in een Pinkpop-shirt, schoolmeisjes die zich afvragen of Meg White van The White Stripes nu wel of geen goeie drumster is en de aftiteling waarop te lezen is dat Jim O'Rourke heeft meegewerkt als muzikaal adviseur. André: Jazz (toch?) Palinckx - Live @ Kultuurhuis Bosch Er is geen ontkennen aan. Kultuurhuis Bosch is in een paar maanden tijd een niet te missen podium in de regio Arnhem-Nijmegen geworden. Bijna wekelijks zijn er bijzondere optredens. Nu mis ik er helaas toch nog meer dan ik zou willen, maar Palinckx stond met dikke stift in de agenda. De broers uit Tilburg, aangevuld met DJ (in UDS T-shirt), drummer en Han Buhrs speelden voor een veel te lege zaal een set die stevig geënt was op hun Momentum & Wag cd. Heel soms besef je je nog dat je naar een jazz collectief staat te kijken, maar ze schieten zo door de stijlen heen dat het ook pop genoemd kan worden, of blues, of noise. Het maken van echte popliedjes gaat ze trouwens niet zo goed af. Dat probeerden ze gelukkig ook maar een paar keer. De rest was spannend en erg goed. 'Das Modell' zou eigenlijk een radiohit moeten worden. Carnaval Een plaatselijke joekskapel Er zit een spijker in mijn kop (auw! auw!) Daar zit een kikker bovenop (nou! nou!) Voor de snobs die het gemist hebben: het was weer carnaval! Architectuur Rem Koolhaas - Content (Taschen) Meer nog dan de meest 'publieke' kunstvormen als muziek en de schilderkunst, is de architectuur een reflectie van de tijd. In het NAI zijn doorlopend voorstellingen te zien over architectuur en de raakvlakken met de samenleving. De mooiste publicatie op dit gebied is S, M, L, XL van Rem Koolhaas en Bruce Mau. Literatuur, architectuur en beeldende kunst grijpen in dit dikke boek feilloos ineen. Voeg daarbij een stuk maatschappijreflectie en je hebt een prachtig document. Nu is S, M, L, XL vrij duur en op het eerste oog wellicht wat abstract. Het vervolg op dit boek is afgelopen week verschenen en heet 'Content'. Content houdt het midden tussen een boek en een tijdschrift en is aanzienlijk minder duur (10 euro). Het is geen 'architectuur voor dummy's', maar het als zodanig omschrijven is eigenlijk niet zo ver bezijden de waarheid en het is bovenal geen belediging voor schrijver of publiek. Het wordt tijd dat de grootheid Koolhaas eens een collectieve koestering ten deel valt (zet hem voor mijn part op een postzegel). Film Lost in translation @ Molenstraat Theater (Sofia Coppola) Scarlett Johansson en Bill Murray spelen Charlotte en Bob. Twee mensen die in een hotel verzeild zijn geraakt en er de slaap niet kunnen vatten. Misschien dat het door de jet-lag komt, maar ook de kopzorgen over hun beider relaties houdt ze wakker. Samen brengen ze de slapeloze nachten door. Lost in Translation is een mooi gestileerde film, die geestig is zonder echte dijenkletsers. De verschillen tussen de westerse en de oosterse cultuur worden zonder het dik aan te zetten één van de dragers van deze film. Enige minpunt is dat het verhaal flinterdun is. Dat hoeft geen bezwaar te zijn, maar is het in dit geval wel. Na een uur drong de vraag waar de film in vredesnaam heen zou gaan te nadrukkelijk op. Genomineerd voor 4 oscars. Kijk voor meer lijstjes in 'Het Schaduwkabinet der Subjectivisten'. Jan en André | 19:35 | Commentaar [2]

Lijstje week 7 Dinsdag 17 Februari 2004 Jan: Concert Zea - Live @ SCSI-Cell, Den Haag Voor de zoveelste keer live en natuurlijk opnieuw goed. Zelfs de hardcore-jongens van het voorprogramma die even daarvoor nog zelf met hun wilde haren en gitaren rondsprongen tussen het publiek, keken hun ogen uit bij het zien van zoveel tomeloze energie. How indie are you? Various artists - Fuck Me I'm Twee! (Cdr op Think Small) Verschenen in het kader van het tweejarig bestaan van misschien niet de grootste maar zeker de leukste indie-pop site op internet. Natuurlijk staat, zoals te verwachten, de sampler vol met vrolijke en springerige indie-pop maar naarmate het einde nadert worden de nummmers wat rustiger en ontwaar ik hoogtepunten als Origami, The Cat's Miaow en absoluut Ballboy. The Tall Dwarfs sluiten af met datgene waar het uiteindelijk allemaal om begonnen was: Think Small! Oldschool The Mountain Goats - We all shall be healed (Cd op 4AD) Toen voor de vorige cd Tallahassee de overstap naar 4ad werd aangekondigd kon worden gevreesd voor de concessies die John Darnielle zou moeten doen ten aanzien van het geluid en inhoud van zijn liedjes. Dat was toen ook wel te horen, maar toch bleef de kern van de liedjes gelijk. Met deze tweede plaat op het label is de man zelfs weer terug op het niveau van een aantal jaren daarvoor aangezien een aantal nummers ook gerust op 'Beautiful rat sunset', 'Sweden' of 'Nothing for Juice' hadden kunnen staan. André: Alle gedichten tot gisteren Komrij's Nederlandse poëzie in 2000 en enige gedichten (bert bakker) Ik ben niet belezen genoeg om een zinnige uitspraak te doen over de volledigheid van de bloemlezing, keuze van de gedichten en het belang dat afzonderlijke dichters (door het aantal gedichten wat is opgenomen) krijgt toegeschreven. Wat ik wel weet is dat het een prachtig document is. 2100 pagina's schoonheid. Soms onbegrijpelijk, soms herkenbaar, soms ontroerend, soms shockerend maar altijd ter zake doend. Mijn lief en ik zaten op de bank, dronken wijn en lazen elkaar gedichten voor. Meer heb ik niet nodig. Kersentijd Riplets Van de VPRO luisterpaal geplukt, het tweede album van de Riplets. Ik heb het mysterie nog steeds niet ontrafeld. Is het camp, is het cult, is het heel goed of is het de juiste band op het juiste moment? De dames wisten me ten tijde van hun vorige album live te boeien, zonder dat ik de nummers echt goed vond. En dat kwam niet zo zeer door de 'looks'. Het nieuwe album is (godzijdank) nog net zo gammel als het vorige, maar bevat meer goede nummers. Een rockmachine zullen ze hopelijk nooit worden. kMoet nodig weer eens gaan kijken. Bandjes als de Riplets maken het leven leuk. Film Standing in the shadows of Motown Na de Bueno Vista Social Club die door Wim Wenders van de vergetelheid werd gered, wordt nu The Funk Brothers de plek gegeven die ze verdient. Een vergeten band, die de geschiedenis van de popmuziek voorgoed veranderde. In de tijd dat studioartiesten geen credits kregen, stuwden zij Marvin Gaye en vele anderen naar onsterfelijkheid. Ga deze film zien. Geniet van Bootsy Collins en Ben Harper en vooral van de man die de tamboerijn een essentieel instrument liet zijn in tientallen grote hits. Demo Megaphones - 4 track demo Megaphones belangrijkste wapenfeit is, blijkens de bio, de bijdrage aan onze LVR compilatie 'but you don't really care..'. Die bijdrage, ugly thinking, was net dat nummer wat boven andere tracks uitstak. Een guitig-dwarse stuiterriff en een duur van krap 2 minuten. De tijdsduur van de nummers is nog steeds tussen de 2 en de 3 minuten. Op deze demo bewandelen de nummers wat meer geijkte paden, zijn degelijk en verzorgd. De teksten kennen wat (te) veel herhaling maar het lijkt me aannemelijk dat na Solex en Persil SONETIC VET ook Megaphones t.z.t. gaat voortbrengen als echte recording artist.'I didn't do it' verdient nu al enige airplay. Kijk voor meer lijstjes in 'Het Schaduwkabinet der Subjectivisten'. Jan en André | 20:01 | Commentaar [0]

Lijstje week 6 Dinsdag 10 Februari 2004 Jan: Een meer dan geslaagd experiment Templo Diez & Au - Live @ De Paap, Den Haag Twee Haagse bands waarvan de één zich doorgaans bezighoudt met rustige aan Americana grenzende muziek en de ander bekend is van hun electronische muziek, gingen onlangs een samenwerking aan waarvan het resultaat nu voor het eerst en exclusief live werd gepresenteerd. Tijdens de twee uur durende sessie, die de naam 'Cinema for the ears' had gekregen, werden nummers van Templo Diez voozien van soundscapes, samples en veel experiment terwijl zij op hun beurt weer als begeleidings band van Au fungeerden. En hoewel een ermorme stoplap; de combinatie van bands was hier duidelijk (nog) veel beter dan de som der delen. Graag meer van dit soort intiatieven. De laatste maar zeker niet de beste The Microphones - February 19th, 21th & 22nd, 2003 Kyoto, Nagoya & Tokyo (Cd op K) Zoals de titel als doet vermoeden gaat het bij deze laatste release van Phil Evrum om een live-registratie van zijn optredens in Japan waar hij nog nooit eerder verschenen werk speelde. De cd begint ijzersterk maar even verderop neemt het niveau al snel af. Een vreselijke versie van Silent Night, volkomen misplaatst, vliegt om de oren en ook bij latere nummers beginnen de tenen regelmatig te krommen. Erg jammer van een plaat die zo goed begint … André: Vlaggetjesdag Palinckx - Momentum & Wag (Cd op Vonk) Niks geen dwarse freejazz. Lekkere laidback jazz, blues en bijna-pop. Voor 5 euro gekocht bij King Konk in Leeuwarden. Er staan nog een paar kopieën. Mocht je in de buurt zijn: niet te missen! Aangename langspeel kennismaking The Fall - Cerebral caustic (Lp op Permanent) Omdat Mark E en de zijne zo verschrikkelijk veel platen hebben gemaakt, wist ik nooit waar te beginnen. Dit zou wel eens een aardige gok gewest kunnen zijn. Gruizige indiepop met het heerlijk fucked up nummer don't call me darling. Wie noemt mij de drie must-haves van The Fall? We doen nog een rondje mee Bingo Trappers - No Smoking (Cd op Muze) Fijne, consistente bingo's plaat mét meezingers. Kijk voor meer lijstjes in 'Het Schaduwkabinet der Subjectivisten'. Jan en André | 20:00 | Commentaar [4]

Lijstje week 5 Dinsdag 3 Februari 2004 Jan: Crescendo Whip, Explosions in the sky - Live @ Paradiso Veel groter konden de verschillen in volume waarschijnlijk niet zijn dan afgelopen vrijdag toen zowel Whip als Explosions in the Sky in een volle bovenzaal speelden. Whip, a.k.a. Jason Merrit en zanger van Timesbold deed het rustig, erg rustig aan zelfs. Dat bleek goed mogelijk voor een redelijk stil publiek dat Merrit weer inspireerde om het nog rustiger aan te doen en een nummer te spelen waarbij halverwege de snaren amper nog werden beroerd. Bij het optreden Explosion in the Sky uit Texas was dat even later wel anders. Net als veel vergelijkbare bands in het genre (Mogwai, GYBE) wisselen ook zij zachte en harde passages af en doen dat op een toch geheel eigen wijze waarbij we nu af en toe behoorlijk van onze sokken werden geblazen. Thanks! Whip (Ep op Blackbean & Placenta) Na afloop van het concert van manlief drukte mevrouw Merrit me deze ep in handen die, naar later bleek, uit 1999 stamt en zes van man's eerdere verrichtingen prijsgeeft. Veel meer dan in het latere materiaal zijn hier de vergelijkingen met Will Oldham op z'n plaats. André: Kien! Bingo Trappers - No Smoking (Cd op Muze) Zelf ben ik altijd een groot liefhebbers geweest van de Bingo's. Maar tegelijkertijd begreep ik ook best dat velen er niet mee uit de voeten konden. In de muziek van de Bingo's heeft altijd iets vrijblijvends gezeten, iets schetsmatigs wat hun platen in de optiek van sommigen wat onevenwichtig maakte. Op dit nieuwe album (hun eerste release op een Nederlands label!) is die vrijblijvendheid nagenoeg verdwenen. No Smoking is een prachtig popalbum met een flink aantal instant classics. Knutselvreugd The irrational Library vol V - Smecht for your ears Deze doldwaze compilatie waar poëzie en allerhande popmuziek elkaar afwisselen, vindt haar oorsprong in de Haarlemse vrijplaats de Fietznfabriek. De verpakking oogt als een release die je in Galerie Slaphanger tegen zou kunnen komen, maar de muziek is vele malen toegankelijker. De cd begint nog met Electric Hannes (daar hadden we lang niks van gehoord… maar Hannes rochelt, rammelt en brult als nooit tevoren, godzijdank), maar geleidelijk aan komen er zowaar liedjes voorbij waarbij de kat niet gillend van de vensterbank glipt, maar zelfs tevreden begint te spinnen. Bekendste artiesten op deze cd zijn (voor mij) El Camino en Sebastian Cupdio. Leuk om te krijgen, dit soort dingen. From Oscar Wilde, with love Gavin Friday and the man Seezer - Each man kills the thing he loves (Cd op Island) Ik had het schijfje al op lp, maar daar zat een kras op. De cd is puntgaaf, in beide opzichten. Lekker trieste muziek. Doet het goed als de versgevallen sneeuw begint te smelten. Kijk voor meer lijstjes in 'Het Schaduwkabinet der Subjectivisten'. Jan en André | 20:08 | Commentaar [2]

Lijstje week 4 Dinsdag 27 Januari 2004 Jan: Supertrio Whipster, Club Diana, Venus Flytrap - Live @ Bazart, Den Haag Vijf maanden lang presenteert My First Sonny Weismuller met een labeltour zes van haar bands op verschillende podia in het land. De avond in Den Haag begon met het Groningse Whipster die stadsgenoten Lawn mochten vervangen. Aanvankelijk maakte hun muziek niet heel veel indruk maar toen tijdens latere nummers de gitaarpartijen wat meer uitgesponnen werden, was ik overtuigd en tegen het einde was het me een raadsel waarom ik hun album niet eerder had aangeschaft. Het aantal woorden dat tijdens de set met het publiek werd gewisseld bleef beperkt in tegenstelling tot Club Diana dat daarna speelde. Wanneer zanger Marcel tussen de nummers niets vertelde, werd in ieder geval de bandnaam nog maar eens door hem gescandeerd. De nummers die gespeeld werden waren voornamelijk nieuw en deden een hoop verwachten van het nieuwe album. De laatste band van de avond, Venus Flytrap, speelde geen slechte set maar kon mij in ieder geval niet echt overtuigen. André: Aangename kennismaking Liana Flu Winks - album outtake (lukas@xs4all.nl) Er zijn bands die hun brouwsels in prachtig gezeefdrukte hoesjes verpakken (zie vorige week) en voorzien van een goede bio. Er zijn ook bands die een beklad brandertje in een plastic mapje stoppen en een slordig geschreven toelichting op een uit een kladblok gescheurd a-4tje krabbelen. Het gevaar in dat laatste geval is dat de ontvanger niet bijster geprikkeld is om er eens de tijd voor te nemen. En dat zou in het geval van Liana Flu Winks zonde zijn. Want het is één van de aangenaamste kennismakingen van de laatste tijd. LFW maakt muziek die refereert aan bijvoorbeeld Camper van Beethoven en Ennio Morricone en tegendraadser is dan Stuurbaard Bakkebaard. De bandleden verdienden hun sporen in oa. Dull Schicksal en AA kismet. Meer nieuwe namen? I saw Les Monte - The locker (demo) Nog zo'n fraai gezelschap. Weliswaar een mooi hoesje, maar de bio is niet meer dan een verhandeling over een tochtje naar Limburg en een website hebben ze niet. I saw les Monte dus. Ingetogen, serene traagpop die bij tijd en wijlen de vorm van een liedje aanneemt. Nog wat te schetsmatig om te debuteren met een heel album, maar al wel in staat om een mooie score te maken voor een zwoele zomeravond. In Limburg, voor mijn part. Bikini-kill Kelis - Milkshake Dat gebeurt dus niet zo vaak, dat ik MTV harder zet. Maar het nieuwe nummer van Kelis is te gek. Het nummer heeft een beetje de Eminem flow, bevat prachtig vallende tingels en klopt van a tot z. De vrouwen in diep uitgesneden bikini in de clip zijn een bonus. Anti-alles! Gramschaap 1978-1986 (anarchief uitgave/ konkurrent (1998)) Linkser dan dit zal het wel niet meer worden dit jaar. In de periode '78 -' 86 verscheen een 50-tal pamfletten van anarchistische intellectuelen en kunstenaars, waarin geageerd werd tegen kerk, samenleving, staat, politie, politiek en koningshuis. Een aantal van die pamfletten was voorzien van 7'' of 12''. De beste nummers zijn hier verzameld op een dubbelcd. Illustere namen als de The Ex, Van Vollenhoven. Verz Ed, Martine Dweil en Door Mekaar punken dat het een lieve lust is. Muzikaal is het lang niet allemaal te pruimen en het dwepen met linkse terroristen (Bader Pop Gruppe) doet de wenkbrauwen fronsen. Als tijdsdocument is het evenwel verplichte kost. En ook vanwege het feit dat het nummer 'je loog tegen mij' van Drukwerk van origine een punknummer blijkt te zijn. Kijk voor meer lijstjes in 'Het Schaduwkabinet der Subjectivisten'. Jan en André | 22:15 | Commentaar [4]

Lijstje week 3 Dinsdag 20 Januari 2004 Jan: Top bill El Camino / Zoppo - Live @ OCCII Mijn geluk kon niet op. Eerst brachten twee van mijn favoriete Nederlandse bands samen een erg fraaie split-single uit die later ook nog eens live werd gepresenteerd voor een (terecht) volle OCCII. Waarschijnlijk mede door de kaakproblemen van zanger Erik wordt de set van El Camino een erg instrumentale vol langzaam opgebouwde uitgesponnen nummers waarvan een groot gedeelte van een nog te verwachten plaat. Aan het einde van de set wordt de band bijgestaan door Sebastian die o.a. het nummer van de single zingt. Bij Zoppo is bassist Jeroen vervangen door Corno en hoewel dit pas de tweede keer is dat hij live meespeelt is dat absoluut niet te merken. De band rockt als nooit tevoren en laat ook nu weer horen dat ze absoluut één van de beste live bands van ons land zijn. Het 'voorprogramma' die avond is Avec Aisance, de band met daarin Yuri Landman, de striptekenaar en mede-oprichter van Zoppo. They're back Stereolab - Instant in the universe (Ep op Ultra High Frequency) Eerste uitgave na de dood van Mary Hansen waarbij nu weer meer is gekozen voor de liedjes en minder voor het experiment. De Moog klinkt als vanouds, de liedjes zijn opnieuw aanstekelijk en de stem van Laetitia zal mij nimmer vervelen. Een mooi voorproefje dat nieuwsgierig maakt naar hun eerdaags te verschijnen album ('Margerine eclipse') en hun later geplande live optreden. For free! The one am radio - Mp3's Vijf schitterende verstilde nummers van duo uit Los Angeles waarbij gitaar, viool en een prachtige stem de belangrijkste ingrediënten zijn. De nummers zijn te vinden op de gelinkte website, de band is in maart in Nederland voor een eenmalig concert (in de Acu). Mooi man! Adam Selzer - All the walls are bare (Cd op Film Guerrero) Eerste soloabum van deze zanger van Norfolk &Western. De plaat is thuis opgenomen en het minimale gitaarspel en fluisterende stem doet denken aan mensen als Elliott Smith en Damien Jurado. André: Een speld in de hooiberg Dani Siciliano - walk the line (Cd op !K7 / Pias) Tijdens het Noorderslag weekend werd ik doodgegooid met samplers. Dat heeft in ieder geval één juweeltje opgeleverd in de vorm van dit onweerstaanbare nummer. Het is een mengeling van het dwarse mr Oizo baslijntje (hoe zou het met die pop zijn?) en het ontembaar geile van Shampoo (luister naar hun viva la megababes cd). Het album heet 'likes' en wordt binnenkort zeker beluisterd. Goud van oud Luka Bloom - Riverside (Cd op Reprise) De eerste twee platen van Luka Bloom heb ik meer dan een decennium geleden getaped en eindeloos gedraaid. Nu ik dit album voor vijf euro zag staan heb ik het maar eens aangeschaft. En dat had ik beter niet gedaan. Van de prachtplaat uit mijn herinnering blijft slechts een handvol echt goede songs over. Luka Bloom maakt Ierse folkmuziek zonder dat het folklore wordt en de zeemannen mee gaan zingen. Achter de fanfare aan Alamo Race Track - birds at home (Cd op Excelsior) Hoewel er een aantal hele goede nummers op staat, gaat er ook een aanzienlijk deel langs me heen. Nou ja, het kan ook niet alle dagen feest zijn. Demoscopie Griffin - 8 track demo De band had ooit een demo-overeenkomst met Universal. Geen idee wat zo'n contract inhoudt, maar het klinkt in ieder geval indrukwekkend. De gemiddelde leeftijd van de band is pas 21 en dat hoor je er nog wel een beetje aan af. De teksten getuigen staan soms bol van puber-poezie en de gitaar bewandelt meer dan eens platgebaande paden. Maar al met al staan er toch zeker vier alleraardigste nummers op de demo, niet in de laatste plaats door de sterke zang. De band toont verwantschap met bijvoorbeeld Di-rect, al zijn de nummers van Griffin aanzienlijker spannender. Niet geheel verwonderlijk stonden ze al eens in het voorprogramma van Danko Jones en Millionair. Kijk voor meer lijstjes in 'Het Schaduwkabinet der Subjectivisten'. Jan en André | 18:24 | Commentaar [2]

Lijstje week 2 Woensdag 14 Januari 2004 Jan: Noorderslag Eerder op de dag werden we al getrakteerd op een mooi voorproefje in de plaatselijke Plato. Later in de Oosterpoort bleek de kelder the place to be met sterke optredens van o.a. We vs Death, Lawn, zZz, Audiotransparent en een fantastisch, knallende Zea, die later niet voor niets op de 3voor12-site werden beloond met een 10- voor hun prestatie. In de andere zalen was het genieten van This Beautiful Mess, Gem, Voicst en Green Hornet. Een mooie dag … Eurosonic Een presentatie van Live-XS met o.a. Sykosonics en Dress in Simplon en later een behoorlijk overdonderend optreden van The Frames (Grand Theatre) waren de hoogtepunten van de donderdag. De vrijdag daarentegen bracht veel verschillende tenten, veel bekenden maar helaas maar weinig goeie bands al waren A.S. Dragon (in Vera) en Cranebuilders (Mutua Fides) de minst slechte. Single van de week Zoppo / El Camino - I see the sea / 02:29:03 (7'' op The Drowning Man / Muze) Twee favoriete bands verenigd op één plaatje met een heerlijk veelbelovend, sferisch nummer van Zoppo en een niet minder dromerig nummer van El Camino die nu ook op plaat worden bijgestaan door een zingende Sebastian Cupido. André: Once upon a time in the north De donderdag van eurosonic heb ik aan me voorbij laten gaan. De vrijdag was ik er wel en ik heb me prima vermaakt. Dat kwam in de eerste plaats door de vele bekenden die ik overal tegen het lijf liep. Het was met recht een nieuwjaars receptie. Er speelden een hoop goeie bands, maar omdat ik weinig kende moest ik (met mijn gezelschap) afgaan op de omschrijvingen in het programma. En die waren nogal eens zo abstract dat er geen soep van te trekken viel ('radiohead op een alpenweide'). Het resultaat was dat ik niet echt een band heb gezien die ik echt fantastisch vond. The crane builders was nog wel het aardigst. Noorderslag 2004 Voor uitgebreide verslagen verwijs ik je graag naar elders. De line-up was okay. Natuurlijk blijven er kanttekeningen (waar was solbakken??), Maar al met al was het prima toeven. Hoogtepunten waren this beautifull mess (op plaat staan de 'stichtelijke' teksten me soms wat tegen, maar live had ik daar minder moeite mee) zZz (veel beter dan in Tivoli, enige tijd geleden) en Voicst. Ook gezien: Gem. De Volkskrant wijdde al twee pagina's aan deze band en 3 voor 12 had ze op de valreep gestrikt. Energieke klinkende band die goeie hooks in de nummers stopt met het broertje van Julian Casablancas op zang (in bezit van ultrahip matje). Ik sluit niet uit dat ik later nog vaak trots vertel er die avond bij geweest te zijn op Noorderslag, maar vooralsnog wens ik ze alle rust en tijd om meer te worden dan de Nederlandse Strokes. Jaarlijstmateriaal '(Ways of) the fire harvest' - EP Vier fragiele popsongs zijn het resultaat van een zondagmiddag liedjes opnemen. En dat resultaat bevalt me alleszins. De beide heren zijn in het dagelijks leven actief in we vs death, maar bewandelen hier andere paden. Naakte en intieme liedjes vol zorgvuldig gekozen minimale gitaar- en orgellijntjes sieren de prettig onbehaaglijke zangpartijen. Denk aan timesbold, denk aan will oldham. Het derde nummer…. and the privilege of good sense' was goed voor een brokje kippenvel. Demo Sennen - Periphery Ik kende dit Nijmeegs / Utrechtse vijftal reeds van de hier besproken empire-watertree verzamelaar. Op die cd was het een van mijn favoriete bijdragen. Op deze fantastisch vormgegeven drie-track demo neemt sennen er eens goed de tijd voor. In goed doordachte en doortimmerde songs vermengen ze sigur ros met samples en fanfare drums, wat ontaardt in een soort van oerknal. (notitie aan mijzelf: in de gaten houden die gasten). Kijk voor meer lijstjes in 'Het Schaduwkabinet der Subjectivisten'. Jan en André | 00:24 | Commentaar [0]

Lijstje week 1 Dinsdag 6 Januari 2004 Jan: Voor de vrolijke bui Various - December is not so far away (Cdr op Think Small) Het kostte (mij) een avondje knippen, plakken, downen en branden maar was toen wel gelijk in het bezit van een leuke indiepop verzamelaar waarmee de namen die ik zo vaak op Think Small las tot leven kwamen. Vrolijke indie met als voorlopige favorieten Camera Obscura, The Essex Green, Ultrasport en Aerospace. Voor de treurige bui Whip - Atheist lovesongs to god (Cd op Zeal) Toen Jason Merrit begin vorig jaar thuis kwam van de tour met Timesbold sloot hij zich drie maanden op in z'n appartement in Brooklyn om dit album op te nemen. Treurige americana waarbij de snik in de stem het beste te vergelijken is met die van Will Oldham. Terug van weggeweest Rothko . Blk w/Bear - Wish for a world without hurt (Cd op Trace Recordings) Nadat Mark Beazley en companen hun bassen in de wilgen hingen, startte hij zijn eigen label en zocht contact met de amerikaanse audio- en video kunstenaar Blk w/Bear (aka JS Adams). Samen maakten zij deze uitgave als persoonlijke reactie op de gebeurtenissen van 11 september. Het resultaat is een prachtig stemmig album vol warme klanken, drones en soundscapes. De beelden bij de muziek Belle & Sebastian - Fans Only (DVD op Jeepster) Een fraaie bloemlezing uit de geschiedenis van de band vol clips, interviews, outtakes, soundchecks en als extra beelden van het legendarische optreden in Camber Sands. André: Uitverkoopplaat van de week Young Gods - TV sky (Cd op Pias) Zeer sterk album uit 1992 van mijn favoriete zwitserse band. De muziek vindt haar kracht in een industriële emotieloosheid (hoewel dat misschien niet de gelukkigste omschrijving is). de spanningsboog is constant hoog, zelfs in het bijna 20 minuten durende summer eyes. aanrader voor liefhebbers van Wire en Swans. Dat viel een beetje tegen deze week Swans - Omniscience (Cd op Young God Records) Een beetje een miskoop deze live-cd. Niet dat de kwaliteit niet best is, verre van. maar de meeste nummers zijn uitgerekend afkomstig van het enige andere album dat ik van ze heb (love of life). Jazeker lees ik wel eens een boek Arnon Grunberg - De asielzoeker (Nijgh & Van Ditmar) Prachtig bitterzoete roman van ééen van mijn favoriete schrijvers. Bijna net zo geweldig als Blauwe maandagen. En tasten wij in het duister bij Goodbye, Lenin (Film) Natuurlijk, het is een leuk verhaal en het acteerwerk is niet slecht. Maar bovenal moet de film het hebben van een nostalgie die ik als jonge nederlander niet echt ken. Ik zie in Goodbye, Lenin bovenal een technisch gedrocht met ten minste zeven keer een microfoon in beeld (daar zouden ze zelfs bij de gemiddelde soap voor schamen), historische fouten (er loopt iemand met een Matrix shirtje) en volkomen stuurloze scene ontwikkelingen en -overgangen. Verdient eerder een framboos dan een Oscar. Kijk voor meer lijstjes in 'Het Schaduwkabinet der Subjectivisten'. Jan en André | 19:47 | Commentaar [5]