Tanned Tin 2003 - Dag 1 Woensdag 12 November 2003 Ondanks een aantal tegenslagen tijdens de reis vorig jaar (zie verslag) en dankzij de goeie herinneringen aan het festival zelf en de sterke programmering nu, besloten Vido en ik voor een tweede keer een bezoek te brengen aan het Tanned Tin Festival in Santander, gelegen in het noorden van Spanje. Dit keer verloopt alles veel voorspoediger. De enige vertraging tijdens de reis vindt plaats tijdens de busrit van het vliegveld in Bilbao naar onze eindbestemming Santander. Een vrachtwagen heeft niet veel eerder de vangrails doorboord en daarbij een file in beide richtingen veroorzaakt. Het oponthoud blijft beperkt en zo'n negen uur na vertrek bereiken we ons hotel. We rusten even uit, frissen ons op en verlaten het hotel om wat te eten. We arriveren op tijd de zaal op Tantín 25, het adres waar het festival haar naam aan te danken heeft. [Refree] Hoewel veel van de namen op het festival bekend zijn hebben we wel vraagtekens bij sommige, vaak Spaanse, groepen. De eerste daarvan is Refree uit Barcelona, die met maarliefst acht mensen het podium bestijgen dat al redelijk gevuld wordt door een immense vleugel. De centrale man is de bebrilde Raül Fernandez die zijn sporen in het verleden heeft verdiend in ons evenmin bekende groepen als Corn Flakes, Sitcom en Élena. Hij begint solo en blijkt over een prettige stem te beschikken. Halverwege het nummer sluiten de andere muzikanten zich aan en stilaan ontstaat een geluid dat zo typisch is voor veel bands op Acuarela, het label waarop zij hun platen uitbrengen en dat nu de organisator is van het festival. Met behulp van o.a. gitaar, strijkers, saxofoon en een mooie stem wordt namelijk een geluid geproduceerd dat verstild, dromerig en mooi is maar dat in hun geval helaas nergens spannend en te vaak ietwat saai te noemen is. Na een korte pauze zien we bij terugkomst in de zaal dat de vleugel op het podium is blijven staan en aanvankelijk is dat ook het enige instrument dat wordt bespeeld. Niet veel later verschijnt een saxofonist en volgen ook een percussionist en gitarist en is de lokale band Mastretta compleet. Ze spelen een mengeling van jazz en verschillende andere stijlen en vallen daardoor nogal buiten de boot op een festival als dit. Even speelt de gedachten van Pinkpop door het hoofd waar ook jarenlang een Limburgse band mocht openen en waarbij de geografische afkomst belangrijker leek dan de kwaliteit van de muziek zelf of de vraag of de band wel zou passen. Ook nu lijkt de organisatie de stad, waar men de komende drie dagen te gast zou zijn, te willen bedanken door het programmeren van deze band. Gaandeweg wordt wel duidelijk dat er met de muzikale kwaliteiten nu niets mis is en dat de band ook nog eens heel leuk is om naar te kijken. Zo is elke noot van zijn eigen of ieder ander instrument terug te zien in de grimassen op het gezicht van de gitarist, moeten we hartelijk lachen om het uitstapje waarbij de vier bandleden achter elkaar als een soort fanfare in de zaal verdwijnen en worden we meegezogen in het enthousiasme van het publiek. De toegift is nu dan ook onvermijdelijk en terecht. We zijn op een redelijke tijd terug in het hotel en vallen snel in slaap. Wordt vervolgd … Jan | 23:50 | Commentaar [0]

Tanned Tin 2002 - Dag 4 Woensdag 20 November 2002 Na een veel te korte slaap staan we op om te beginnen aan de terugreis naar Nederland. Vlak naast het hotel is het busstation waar we stappen in de Supra bus die ons zal brengen naar Bilbao. De afstand is slechts 100 kilometer en de rit duurt dan ook maar vijf kwartier. We rijden door een prachtige omgeving door de bergen en langs de kust en worden ondertussen in de bus vertroeteld. Al snel worden wat koptelefoons uitgedeeld waarmee we ook het geluid bij de uiterst boeiende film over paarden (sick) voorin de bus kunnen horen. We krijgen een drankje aangereikt en op het eind van de rit ontvangen we nog een pakje met bonbons. We verbazen ons over de woonwijken vlak naast de zware industrie en rijden al snel de deprimerende stad binnen. Het kan aan het wat grauwe weer hebben gelegen maar bij het aanblik van deze stad worden wij niet echt vrolijk. Dat dit niet alleen voor ons geldt, blijkt al snel bij het inchecken op het supermoderne maar spuuglelijke vliegveld. Zelden iemand zo chagrijnig meegemaakt. De vlucht naar Madrid voorloopt voorspoedig. Op het vliegveld daar drinken we nog wat en dan vertrekken we riching Nederland. Na twee-en-een-half uur arriveren we op Schiphol waar onze wegen zich scheiden. Kijk voor fantastische foto's van het festival op twodeadstars en lees ook het verslag van Vido Liber (11 November). Jan | 22:41 | Commentaar [0]

Tanned Tin 2002 - Dag 3 Maandag 18 November 2002 De dag begint nu gelukkig voor allebei goed. Vido is fris, monter en hersteld zodat we vandaag eens samen de stad kunnen verkennen. Eerst eten we broodjes in een tentje aan de boulevard vlak bij het hotel en maken vervolgens een lange wandeling door de smalle, bochtige en steile straatjes van de stad. Het talent om platenzaakjes te vinden in een vreemde stad laat ons in de steek en we drinken nog maar eens koffie in een gezellig tentje op de weg terug naar het hotel. Terug in het hotel rusten we wat uit, we lezen, kijken tv en frissen ons op. We bezoeken het trein-en busstation om de terugreis naar Bilbao, de volgende dag, te regelen. Het kost ons veel handen-en voetenwerk om duidelijk te maken wat we willen maar uiteindelijk slagen we erin. Dan krijgen wij trek maar weten dat de restaurants pas na negenen hun deuren zullen openen. Omdat we rond die tijd naar het festival moeten vertrekken en omdat we nu trek hebben, gaan we op zoek naar de pizzeria die Vido die middag meende te hebben gezien. We lopen dezelfde route maar kunnen het tentje niet ontdekken. Juist als we terug willen keren zien we Pinocho, een pizzeria in kindersferen die open is en waar we goed kunnen eten. We arriveren ruim op tijd bij het festival en wachten even voordat we naar binnen kunnen. We drinken snel wat en spoeden ons daarna naar de stoelen op de eerste rij. De eerste band van de langste avond van het festival is Bertrand Betsch, ook een band afkomstig van het Lithium-label. Al snel wordt duidelijk dat dit een heel slecht concert gaat worden, de band is slecht maar de zanger zo mogelijk nog veel slechter. De avond ervoor bleek de Franse stem van Programme juist een verademing, nu is het een verschrikking. Tot overmaat van ramp worden een drietal covers in het engels gezongen, wat meer dan tenenkrommend is. We beginnen steeds harder te lachen en al tijdens de laatste noten van het optreden springen we op om aan de bar dit optreden zo snel mogelijk te vergeten. Dan volgt Viva Las Vegas, een Spaans trio dat ook al eerder speelde op het eerder genoemde Track & Traces-festival in Paradiso. Ze vallen mij in het geheel niet tegen maar zijn zelf niet tevreden over het geluid. De zanger, die ook in Manta Ray zingt, heeft een fijne stem en de band speelt vol overgave hun nummers. Halverwege de set maakt de band plaats voor Chris Brokaw. Brokaw speelde in de jaren 90 in Codeïne en later Come, is de oprichter van Pullman en The New Year, leverde bijdragen aan platen van Cobra Verde, Manta Ray, Thalia Zedek, The Willard Grant Conspiracy, Rosa Chance Well en Molasses en toerde alleen dit jaar al met de meeste genoemde bands, Evan Dando en J. Mascis. Alle verwachtingen die je bij een dergelijke staat van dienst zou kunnen hebben, worden zonder problemen ingelost. Nonchalant kauwend op een enorm brok kauwgom presenteert hij achteloos de beste fingerpicking-technieken en brengt hij de mooiste liedjes. Na een aantal nummers solo komt de band terug, verruilt Brokaw zijn akoestische gitaar voor een elektrische en spelen ze als kwartet nog een aantal nummers. Ik ben erg benieuwd naar de verrichtingen van The Zephyrs, de tweede Schotse band op het festival. Ik kende (nog) alleen maar een mp3 en dat beloofde veel goeds. De zanger heeft een aparte stem die erg doet denken aan Damon Krukowski van Galaxie 500. De muziek is mooi, en ik zit stil te genieten als de band na nog geen half uur het podium al weer verlaat. Men is moe en dat lijkt me een slechte reden. L'Altra is de enige band die geen platen heeft uitgebracht op de organiserende labels en is hier dus duidelijk te gast. Kort geleden zag ik ze nog spelen in het Patronaat, waar ze een prachtig concert gaven wat toen helaas behoorlijk verstierd werd door het luidruchtige publiek. Gelukkig is het nu anders: het hele festival al was het publiek muisstil en dat lijkt nu zijn weerslag te hebben op de band. Ze zijn erg op hun gemak, spelen beter dan ooit en spreken moeiteloos met het publiek in de Spaanse taal. Marc Hellner, die tijdens andere concerten van de toer het voorprogramma verzorgde met zijn Pulseprogramming is nu toegevoegd als tweede gitarist. Spaans trots Migala heeft de eer het festival af te sluiten. Na hun Nederlandse debuut tijdens een Amstel Festival zo'n anderhalf jaar geleden en na de set van afsplisting Emak Bakia op een latere editie, had ik wat van hun platen gekocht en was nu wel benieuwd hoe men dit voor eigen publiek zou presenteren. De liedjes hebben het rustige van Sparklehorse of Will Oldham en de stem van de zanger is prettig om naar te luisteren. De muzikanten op het podium zitten vrijwel in het donker en het weinige licht is afkomstig van een scherm boven hun waarop (zoals ik me liet vertellen) beelden van klassieke speelfilms worden vertoond. Een setting die we ook kennen van bands als Godspeed You Black Emperor. Helaas probeert de band ook de muziek van de Canadezen te imiteren. Erg jammer want al snel blijkt dat de band dit soort capaciteiten absoluut niet heeft. Daardoor wordt de set wel erg saai en mede door de duur van dit optreden daarom komen we pas rond half vijf terug in het hotel. Wordt vervolgd … Jan | 23:06 | Commentaar [0]

Tanned Tin 2002 - Dag 2 Vrijdag 15 November 2002 Ik heb geslapen als een os en ben redelijk bijgekomen van de vreselijke dag ervoor. Ik neem een douche en bel met Vido. Al snel blijkt dat zijn nacht minder prettig is verlopen. Hij heeft een voedselvergiftiging opgelopen en heeft de hele nacht in de badkamer in plaats van het bed doorgebracht en zodoende niet geslapen. Hij twijfelt of we vandaag verder kunnen reizen. Ik ontbijt alleen en neem wat broodjes en beleg voor hem mee. We besluiten toch om te reizen en stappen snel in een busje naar het vliegveld. Daar aangekomen blijkt de vlucht die geboekt zou worden niet eens te bestaan. Wel kan men ons een vlucht aanbieden die wat later vertrekt, ons rechtstreeks naar Santander brengt en waar ook nog eens plaats is! We wachten weer zo’n twee uur waarin Vido probeert wat slaap in te halen. Ik drink koffie en loop wat rond. Op de voorpagina’s van zowat alle kranten die ik in de kiosk zie, wordt gesproken over de vertragingen van de dag ervoor. Ik probeer ons zelf te herkennen op een grote foto op de voorpagina van El Pais maar slaag daar niet in. We stappen in een klein propellervliegtuigje dat ons vanuit het warme centrum van het land drijft door de bewolking boven de bergen richting het noorden van het land. We krijgen een prachtige rondvlucht boven de stad waarna we landen op het pittoreske vliegveldje. Een taxi brengt ons binnen tien minuten bij het hotel. Vido stapt weer in bed om de te kort gekomen slaap in te halen terwijl ik de stad in ga om de eerder bestelde tickets voor het festival op te halen. Met behulp van een lijst met filialen van een bank-keten ontdek ik om de hoek van het hotel de eerste. Ik vraag de baliemedewerker naar de tickets maar het enige engels dat hij spreekt is: 'Out'. Ik begrijp later dat ik de tickets uit een automaat kan halen dat zich om de hoek van het kantoor bevindt. Bij het insteken van de creditcard (waarmee ik de kaartjes besteld heb) wordt direct om een pincode gevraagd, die ik in geen jaren meer gebruikt heb en dus ook al lang vergeten ben. Het leek me dan ook onzin dat een dergelijke code noodzakelijk zou zijn voor het ophalen voor een paar plaatsbewijzen. Omdat de filialen door de stad verspreid zijn probeer ik het telkens weer maar werkelijk niemand hier spreekt ook maar één woord engels. Na vier andere filialen, een bezoek aan de concertzaal, een kerkdienst in de aula bij de plaatselijke nonnen(!), de Deutsche bank en drie telefoontjes naar huis heb ik die informatie, nodig om de kaartjes uiteindelijk uit het automaat te krijgen. Ik ben weer twee-en-een-half uur verder en zoek Vido weer op in het hotel. Hij blijkt zowaar te hebben geslapen maar voelt zich nog steeds brak. Ik eet alleen wat in het restaurant van het hotel en haal daarna medicijnen, broodjes, koekjes en water voor de patiënt. Het eerste broodje komt er al snel weer uit en we vrezen allebei voor de avond. Toch kan hij nog wat eten en samen kijken we wat televisie. Later die avond gaan we het toch proberen. De zaal is ongeveer tien minuten lopen vanaf het hotel en vlakbij de zaal aangekomen besluit Vido toch terug te gaan. Het risico lijkt te groot en omdat ik helaas weinig voor hem kan doen, ga ik alleen naar het festival. Bij aankomst bestel ik een drankje en hoor niet veel later een stem door de luidspreker zeggen dat de voorstelling gaat beginnen. Omdat glas verboden is in de zaal, besluit ik het eerst leeg te drinken. Wanneer ik daarna de zaal in wil gaan wordt ik tegengehouden door een meisje die me duidelijk maakt dat dat niet kan. Op de vraag of ze in het engels duidelijk kan maken hoe lang dat duurt, begint ze dom te lachen. Ik wacht en merk dat na ongeveer vijf minuten (waarschijnlijk een nummer) we naar binnen mogen. Ik loop resoluut naar de gereserveerde plaats: stoel nummer 1 op rij 1 oftewel pal voor het podium daar waar Mark Eitzel zojuist is begonnen. Ik zag hem al eens eerder, jaren geleden met zijn American Music Club waarmee hij bij mij geen blijvende herinnering achterliet. Ook nu wordt al snel duidelijk dat het geen top-muzikant is maar z’n nummers wel vol overgave brengt. Het grote kruis op de band van z’n akoestische gitaar en drie nummers op rij over Jezus doen vermoeden dat de man inmiddels stevig in de Here is. Het publiek in de zaal lacht om de grapjes van Eitzel alsof ze verstaan wat hij zegt. Tegen het einde van zijn korte set zet hij een nummer in, maar vindt dit te hard klinken. Hij trekt de plug uit de akoestische gitaar en brengt de laatste twee nummers zonder enige versterking op de eerste trede van de trap onder aan het podium, vlak voor mijn neus. Op dat moment besef ik dat ik mijn camera vergeten ben. Shit! Doordat het publiek voorbeeldig stil is lukt het Eitzel probleemloos om alle 600 aanwezigen te bereiken. De tweede band die avond is Aroah. Ook hun zag ik al eens eerder optreden; ze speelden op een Tracks & Traces festival in de bovenzaal van Paradiso alwaar een aantal bands van Acuarela werden gepresenteerd. De zangeres, Irene Rodriguez Tremblay, is van geboorte Amerikaanse maar thans in Spanje woonachtig. Ze zingt de nummers dan ook afwisselend in Engels en Spaans. Met haar stem is niets mis maar de begeleidingsband en dan met name de slaggitarist laat nogal te wensen over. Het mooiste deel van het concert is dan ook wanneer de zangeres drie nummers solo zingt. Naar het optreden van Camera Obscura heb ik erg uitgekeken. Niet alleen de liedjes die ik van ze kende maakten me nieuwsgierig maar ook was ik enthousiast geraakt door alle artikelen bij Think Small. Het is moeilijk om de band niet te vergelijken met Belle and Sebastian. Beide bands komen uit Glasgow, staan met veel mensen op het podium, hebben een ontzettend charmante uitstraling en ook de muziek lijkt erg veel op elkaar. Toch zou de band tekort worden gedaan door ze af te schilderen als B&S-epigonen. Ze hebben zichzelf immers wel bewezen met een uitermate goed repertoire. Zangeres Tracyanne Campbell en zanger John Henderson zingen vaak afwisselend maar tijdens de fraaiste nummers, zoals een cover van Nancy Sinatra's 'Sugar Town', doen ze dat samen. Dit is het enige optreden tijdens het festival waarbij het niet prettig is aan de luie stoelen gebonden te zijn. Ik zou willen dansen (ook al kan ik dat niet). De meeste bands op het festival zijn afkomstig van het Madrileense Acuarela-label of hebben daar teminste een mini-cd uitgebracht. Dit jaar heeft men ook het Franse label Lithium gevraagd een aantal bands aan te dragen. De eerste daarvan was Programme, de afsluiter van deze tweede avond. De 'band' is een duo, waarvan de één zich afwisselend buigt over computer en gitaar terwijl de ander rapt. De muziek is hard en bijna militant maar de Franse stem is een verademing om naar te luisteren. Wanneer de muziek wat minder weet te boeien is er altijd nog een mooie lichtshow om naar te kijken … Rond drieën ben ik terug in het hotel en ga nu met een meer voldaan gevoel slapen. Wordt vervolgd … Jan | 23:44 | Commentaar [2]

Tanned Tin 2002 - Dag 1 Donderdag 14 November 2002 Toen duidelijk werd dat Crossing Border dit jaar voor mij niet echt interessant was (zie ook bericht 30 Augustus), zocht ik naar alternatieven om die dagen toch wat live-muziek te zien. Ik vond dat niet in London Calling maar wel in Tanned Tin, een festival in Santander in het noorden van Spanje. Het leek een wat vreemd plan maar toen ook Vido enthousiast bleek, was de beslissing snel genomen. Dit is hoe het ons verging … Om vijf uur maakt de wekker me wakker uit een veel te korte slaap. De stroomstoring in het centrum van Amsterdam de dag ervoor doet me vrezen voor twee dingen: zouden de treinen vandaag weer volgens plan rijden en is de wekker van reisgenoot Vido deze morgen ook afgelopen? Op het plaatselijke stationnetje aangekomen wordt de eerste angst weggenomen doordat de geplande trein in ieder geval staat aangekondigd. Vijf minuten voor aankomst word echter doodleuk omgeroepen dat alle stoptreinen daarna en in beide richtingen niet rijden. Oef, daar heb ik geluk. Bij het station waar ik moet overstappen heb ik minder geluk, de intercity heeft 20 minuten vertraging. Ik arriveer op het vliegveld alwaar Vido al op me wacht. Ook de tweede angst is weggenomen. We checken in, passeren de douane en drinken en eten wat in een restauratie. We dragen beide geen horloge en ontdekken bij de zoektocht naar een klok dat ons vliegtuig over vijf(!) minuten zal vertrekken. We rennen door de luchthaven naar de gate die toch wat verder is dan gedacht. We worden uitgekafferd door het personeel aan de gate en nemen net op tijd plaats op onze stoelen achter in het vliegtuig. De vlucht verloopt spoedig en door het goede weer kunnen we zelfs Parijs en de Eiffeltoren goed zien. We arriveren in Madrid alwaar we moeten overstappen op een vlucht naar Bilbao. Doordat het even duurt voor we de vertrekhal bereikt hebben en we weer ruimschoots voor vertrek bij de gate moeten zijn, blijft het wachten beperkt tot ongeveer twintig minuten. Op de monitoren in de vertrekhal staat onze gate dan nog steeds niet aangekondigd. We informeren en krijgen te horen dat we moeten wachten totdat de vlucht wordt omgeroepen. We wachten en zien dat de tijd waarop we zouden vertrekken, verstrijkt. We zien de vlucht tussen de monitoren verspringen. Aanvankelijk kunnen we nog wel lachen om de Spaanse en Engelse computerstemmen die de vluchtnummers uitspreken maar na een uur wachten was dat niet meer zo grappig. Dan klinkt plotseling onze vlucht met een bijbehorend gate-nummer. We zijn blij en kunnen nu dan eindelijk vertrekken. Bij de gate aangekomen zien we geen personeel en al zeker geen vliegtuig. We wachten weer en na een half uur ontdekken mede-passagiers het vluchtnummer bij een andere gate. De hele rij verplaatst zich weer. Ook daar geen personeel maar dit keer wel een vliegtuig. Opnieuw wachten we bijna twee uur totdat de rij zich ineens oplost en iedereen weer vertrokken is. Bij navraag bleek dat de vlucht geannuleerd zou zijn (!). We vragen het na bij een informatiedesk van de luchtvaartmaatschappij waar het bericht (helaas) wordt bevestigd. Reden voor alle vertraging zou het uitvallen van het informatie-systeem zijn. We moeten onze bagage ophalen en vervolgens weer een nieuwe vlucht boeken. Verder kan de dame niet meer uitbrengen dan "I know nothing". We balen te veel en zijn te moe om haar te vragen of ze wellicht uit Barcelona komt … In de bagageruimte staat onze vlucht nergens vermeld maar per toeval ontdekken we onze tassen op een lopende band van een andere vlucht. Met de tassen gaan we naar de overvolle hal met de balie’s van de diverse maatschappijen. We nemen plaats achter een rij waar de volgende vlucht naar Bilbao staat aangekondigd. Daar begint het wachten opnieuw. Na een uur zijn we eindelijk aan de beurt. De man voor ons heeft nog een plek kunnen bemachtigen in het gewenste vliegtuig dus dat geeft ons een stille hoop. Dan verruilt de vriendelijke baliemedewerker zijn plaats voor een (zoals snel bleek) minder sympathieke vrouwelijke collega. Zij besluit eerst een vlucht voor een collega te boeken die de rij passeert, dan volgt de vriend van de collega en twee zakenlui. Wanneer we onze tickets laten zien, staat ze op van haar plaats en vraagt willekeurige mensen uit de rij hun ticket en helpt ook hun eerst. We zijn verbaasd, moe maar vooral boos. Niet omdat we zoveel vertraging hebben maar meer door het feit dat we domweg genegeerd worden. We proberen het telkens weer maar steeds worden anderen eerst geholpen. Dan ontploffen Vido en ik tegelijkertijd. Vido schreeuwt de vrouw toe dat we nu haar baas willen spreken. Dat is voor de vrouw het eind van een zinnige conversatie en het enige antwoord wat ze heeft op al onze vragen is waar we haar baas kunnen vinden. We verlaten woedend de rij, kijken nog wel of we die baas kunnen vinden en zijn nu echt kapot. We drinken wat en gaan verder op zoek naar een vlucht. Nog diezelfde avond namelijk begint het festival en dat willen we niet graag missen. Bij een informatiedesk worden we wel vriendelijk geholpen. De enige resterende vlucht naar Bilbao is nu echt vol en er resten twee opties: een bus (reistijd 5 uur!) of een vlucht de volgende dag waarbij we kunnen overnachten in een hotel in Madrid op kosten van de maatschappij. Omdat we vanuit Bilbao nog anderhalf uur moeten reizen met een bus naar onze eindbestemming Santander en deze niet tot ’s avonds laat rijdt moeten we het tweede aanbod wel aannemen. De eerste festivaldag gaat daarmee wel aan onze neus voorbij. Omdat de informatiesystemen nog steeds niet functioneel zijn zal men ’s nachts een reis voor ons boeken die ons dan wel rechtstreeks naar onze eindbestemming zal brengen. Met een busje worden we gebracht naar een hotel op zo’n 10 minuten van het vliegveld. Aanvankelijk denken we nog van de nood een deugd te kunnen maken door ’s avonds de stad in te gaan, maar doordat het centrum erg ver weg lijkt en we de volgende dag weer vroeg op het vliegveld moeten zijn, laten we dat idee maar varen. Nu hebben we behoefte aan een douche en een warme maaltijd. Op die maaltijd moeten we wachten tot half negen, wanneer het restaurant pas zal openen. Tot die tijd zakken we weg in de diepe kussens bij de bar van het hotel en genieten we van de cerveza. De maaltijd blijkt te bestaan uit een koud buffet dat ons niet echt kan smaken. Vido vist de garnalen uit de maaltijd die hij bij het opscheppen over het hoofd heeft gezien en we eten onze maaltijd waarbij alleen het toetje smaakvol is. Na het eten nemen we afscheid en spreken af de volgende dag te bellen om daarna gezamenlijk te ontbijten. Ik zoek m’n kamer op en op het moment dat m’n hoofd het kussen raakt, ben ik in een diepe slaap. Afgepeigerd van een lange, slopende maar vooral frusterende dag … Ik kan alleen maar dromen hoe Greg Weeks, Damon & Naomi en Nacho Vegas die avond geweest zullen zijn. Wordt vervolgd … Jan | 00:30 | Commentaar [1]