This is a long way to drive Woensdag 9 Oktober 2002 This is a long way to drive for someone with nothing to think about. (Titel van een geweldige CD van de band Modest Mouse) Hoewel de brandweer het stof voor Diana’s optreden heeft natgemaakt (wat ook al weer zo’n verkapt compliment was, dat deden ze namelijk alleen bij de bands waarvan ze verwachtte dat er gedanst en gesprongen zou gaan worden), ontaart het in een groot schimmenfeest. Hiervan maken een aantal van de lokale kids gebruik om onze koelbox integraal van alcohol te ontdoen. Onwetend van deze drankroof en ongehinderd door het belabberde geluid werkt Diana zich lekker door een stevige set heen. En wat heel aardig is, is dat een aantal jongens van een jaar of 16 dolenthousiast na afloop naar ons toekomen. Het is voor het eerst dat ze indie horen en dat lijkt een soort van eye opener voor ze te zijn. Ik kan me er iets bij voorstellen als je je hele leven naar Australiana hebt moeten luisteren. Lees verder in het dagboek van Club Diana in Australië. André | 19:18 | Commentaar [0]

The real outback Vrijdag 4 Oktober 2002 we zijn nu echt in de outback *stop* we spelen vanavond in Nymagee *stop* een dorp in het midden van het niks *stop* we slapen onder de sterrenhemel en hebben ons eigen eten en drank meegenomen *stop* er is hier helemaal niks *stop* we hebben alleen een oude telegraaf gevonden *stop* Lees verder in het dagboek van Club Diana in Australië. André | 22:55 | Commentaar [0]

Don't call Wagga Wagga Wagga Donderdag 3 Oktober 2002 (opschrift van een abri in de stad) De terugkomst in Wagga Wagga is een beetje als thuiskomen. In de locale krant staat een groot artikel over ons, alsmede twee advertenties voor ons optreden vanavond. Over aandacht hebben we niks te klagen. De zaal waar we vanavond spelen is Bar 96. Een safe haven voor het alternatieve publiek in het toch erg conservatieve Wagga. Terwijl we soundchecken komt een of ander daas type de zaal binnen. Neef zit net een beetje te pielen. De man legt vijf dollar op zijn keyboard en is weer weg, ons in opperste consternatie achterlatend. Lees verder in het dagboek van Club Diana in Australië. André | 16:41 | Commentaar [0]

The big bang Woensdag 2 Oktober 2002 Het publiek van Newcastle staat bekend als lastig en provocerend. Maar na een paar minuten afwachten vindt men zijn weg naar het podium. Er wordt gedanst, naar de band geroepen (‘take your shoes off’, wat een heel merkwaardig compliment bleek, net zoals de goedbedoelde opmerking na afloop; ‘you’re one bunch mean fucks’) en stevig gedronken. Om klokslag 24.00 uur is het afgelopen. We bouwen af en een paar van de jongste toeschouwers komt ons vragen of we zin hebben om mee te gaan naar hun huis. Ze hebben biertjes en slaapplekken in overvloed. Morgen moeten we weer spelen in Wagga Wagga. Met enige tegenzin moeten we het aanbod afslaan, we zijn touwens doodop ook. Lees verder in het dagboek van Club Diana in Australië. André | 23:50 | Commentaar [0]

Giddie-up-go deel II Maandag 30 September 2002 Na het optreden schuiven voorzichtig een paar van de jongste kids aan bij Club Diana aan tafel. Het was voor het eerst dat ze een band hadden zien spelen. Ze waren eigenlijk nog te jong om de kroeg in te mogen, maar vanavond was het ze dan toch gelukt. En ja, ze vonden het wel leuk, al luisterden ze eigenlijk alleen naar hardere muziek. Maar als we nog in de buurt kwamen van Alburry (een klein dorpje in het noorden van Victoria), dan moesten we maar bellen, dan konden we in de schuur spelen. Zij zouden dan alle kids uit de regio uitnodigen en ze zouden met 500 man sterk op onze liedjes dansen. En daarna zouden we bier kunnen drinken en wat kunnen roken. De indie veteranen en de kids drinken tot de ochtend valt en zoeken uiteindelijkdan toch hun bed op. Lees verder in het dagboek van Club Diana in Australië. André | 17:46 | Commentaar [0]

Wet as a sink Zondag 29 September 2002 Van de Cd: Match De nacht is ons niet in de koude kleren gaan zitten. Pas ver na de middag komen we ons bed uit. Ik ben de eerste. Ik loop door het koude huis en zet koffie. Het huis van I.J. Oog en Sarah is erg fijn en we zijn blij hier te mogen verblijven. Alleen de badkamer bevat een aantal eigenaardigheden. In de eerste plaats is er de deur die niet dicht, laat staan op slot kan. Dan is er het geheimzinnige slurfje uit de muur waarvan ik werkelijk niet bedacht kan krijgen welk nut het dient. Maar het meest opmerkelijk is toch wel de positie van het wasbakje. Dat is zodanig gepositioneerd dat het onmogelijk is om op de wc te zitten op de meest voor de hand liggende manier. De stoelgang dient hier haaks te geschieden. Niet dat het leidt tot obstipatie of iets dergelijks, maar het voelt wat oneigenlijk (probeert het allen). Lees verder in het dagboek van Club Diana in Australië. André | 07:27 | Commentaar [0]

Giddie-up-go deel I Zondag 29 September 2002 Marius' basgitaar gedraagt zich als een dolle rodeo-stier. Het ene moment zit hij er nog achterstevoren op, het andere moment hangt hij er op zijn kop aan, steun zoekend daar waar een rodeostier van onderen steun biedt. Ik houd mijn hart vast of hij er van af zal vallen, maar dat gebeurt niet. Het is zondag in Melbourne, we zijn nu echt on the road. Lees verder in het dagboek van Club Diana in Australië. André | 07:27 | Commentaar [0]

De weerwolf van Wagga Wagga Zaterdag 28 September 2002 (Uit Harry Potter en de geheime kamer, p. 121) En dan gebeurt er iets onverwachts. Een meisje in avondjurk, dronken als een maleier, loopt naar Diana en fluistert Marius wat in zijn oor. Die knikt naar Marcel. Marcel hangt zijn gitaar om en Carnivora wordt ingezet. Het dronken meisje trekt haar vriend de dansvloer op. Haar borsten zwaaien vervaarlijk door haar avondjurk. Haar vriend ziet er uit als David Thomas. En zijn dans lijkt als een demonstratie van de Monthy Python scetch 'the ministry of funny walks'. Lees verder in het dagboek van Club Diana in Australië. André | 07:27 | Commentaar [0]

Plane-spotting, City hopping Vrijdag 27 September 2002 Club Diana's dagboek aflevering # 1 Gloeiende. Het is kwart voor zes in de morgen als de wekker gaat. We moeten met de Greyhound naar onze uitvalsbasis voor deze tour, Wagga Wagga. Er gaat ook vanmiddag nog een bus, maar later vandaag staat er al een interview met de krant gepland, mogen we bij een twee en een half uur durend radioprogramma acte de presence geven en moeten we onze instrumenten gaan regelen. De bus is nagenoeg leeg. We hebben een beetje het gevoel dat we een eigen toerbus hebben. Alleen de muziek verstoort de dagdroom. Ook in Australië is de standaard van de grauwe middelmaat, de Sky Radio terreur doorgedrongen. Het eerste uur is ons gehoor aan de Celine Dion’s van deze wereld onderhevig. Het mag de pret niet drukken. We lachen hard om onze eigen grappen. Onze lol is beschaafd in onze ogen, maar op een bepaald moment zet de buschauffeur de bus aan de kant en vraagt ons vriendelijk of we niet zo luid willen spreken en niet willen lachen. ‘Anders zit straks de hele bus te lachen en te schreeuwen.’ We zijn te verbijsterd om wat te antwoorden. Lees verder in het dagboek van Club Diana in Australië. André | 07:27 | Commentaar [0]