Kwisvraag Dinsdag 30 September 2003 Zomaar een kwisvraag: Welke lvr coryfee staat hier, verkleed als Klaas de Hoop-Stekker, op het punt om van Geel de hand te schudden? André | 19:43 | Commentaar [9]

Lijstje week 39 Dinsdag 30 September 2003 Jan: Julie Doiron / Okkervil River (Cd op Acuarela) Dit is al de vijfde of zesde schitterende release die ik dit jaar kocht van Julie Doiron die ook nu, met alleen die prachtige stem, haar gitaar en een minidisk zoveel spannender klinkt dan de b-kant van de band Okkervil River. Ook zij kunnen mooie verstilde nummers maken maar vaker klinken hun nummers als dronken zeemansliederen. Timonium - Until he finds us (Cd op Pehr) Deze band wordt duidelijk met elk album beter. De muziek kan gemakkelijk geplaatst worden in de hoek slowcore of postrock en is te vergelijken met bands als Low, Bedhead, Codeine of zelfs Slowdive. Beter kan je even naar de platenzaak lopen om het plaatje daar te luisteren ... en te kopen! Minmae - Microcasette Quatrains (Cd op Blue Sanct) De band noemt Flying Saucer Attack, Hood, Grimble Grumble en Sebadoh als voornaamste invloeden en dat is goed terug te horen op deze reissue van hun debuut van vijf jaar geleden. Een paar keer hoor je een fraai lo-fi liedje maar vaker nog worden die liedjes ondergedompeld in noise. Het merendeel van de plaat echter bestaat uit aan FSA herinnerende drones. Een intrigerend plaatje! Boy Ler - Friendly Fire from the Midnight Flanger (Cd op Zabel) Een debuut waar we lang op hebben moeten wachten. Wanneer het schijfje eenmaal uit de onmogelijke verpakking is gewrikt of gescheurd wordt je vervolgens getrakteerd op mooie stukken muziek die variëren tussen fraaie rustige liedjes en stevige postrock André: Raggende manne - Het rottigste van ... (Cd op Pias) Dubbel cd van een band die in mijn ogen al te veel als charmante curiosa werd gezien en te weinig als een band waar (free) jazz en pop samenkwamen op een broeierige en spannende manier. Er staan ook een paar zeperds op, trouwens. Motorpsycho + jaga jazzist horns - In the fishtank (Cd op Konkurrent) Het is altijd weer afwachten hoe dit experiment uitpakt. De recensies van de vorige (Ex vs Sonic Youth) logen er niet om; te moeilijk, te zwaar. Dit plaatje is erg genietbaar (laatste track is wat moeilijker) en bevat handenvol mooie momenten. Geslaagd experiment! Beat, bluf en branie - (5-Cd box op hunter music) Het beste van 6 jaar nederbeat. Blue Heaven Van mijn eigen magere hein nog niks gehoord. De dood loopt mij voorbij; gunstig gegeven op zich. Gelukkig maakte compaan Jan een mooi momento mori waarover je her en der meer kunt lezen. Kijk voor meer lijstjes in 'Het Schaduwkabinet der Subjectivisten'. Jan en André | 19:36 | Commentaar [1]

Cirkel des doods Zondag 28 September 2003 Ruim een week geleden lag ie op de mat, de 'Cirkel des doods', de cd die was samengesteld in het kader van de Subs Cirkel Cd met diezelfde naam. Op de fraaie vormgegeven hoes prijkt een foto van de heer Hein zelf. Op zoek naar de nummers en hun uitvoerenden stuit ik slechts op een aantal citaten geschreven in een toepasselijk 'bloederig' lettertype. Het begeleidende briefje geeft meer duidelijkheid over het hoe en waarom: Sommige nummers zouden niet misstaan op een begrafenis, anderen bezingen juist alles wat daaraan voorafging. De tracklisting bestaat uit citaten uit de nummers. Hier is speciaal voor gekozen in de hoop dat er geluisterd wordt met een onbevooroordeeld oor. Ik kijk nog eens naar de citaten maar omdat ik nooit veel aandacht heb besteed aan teksten is hun afkomst me nog niet duidelijk. Mijn vriendin vermoedt een hard cd-tje maar een eerste luisterbeurt bewijst het tegendeel. Van veel nummers (her-)ken ik de uitvoerenden nog steeds niet. Ik besluit aan de hand van herinneringen, de eigen verzameling en uiteindelijk de zoekmachines en websites op internet eens uit te zoeken hoe ver ik kan komen bij het reconstrueren van de tracklist. De cd wordt hierdoor voor mij een ultieme luistertest. Dit is hoe het mij verging: I'm the dog that ate your birthday cake Het nummer kraakt en doet alleen daarom al vermoeden dat het oud is. De muziek zelf klinkt lang niet zo gedateerd en is mooi en rustig. Ik heb het zelf zeker niet en er schieten namen door m'n hoofd als Ben Cristophers, Ed Harcourt, Eugene Edwards of Jeff Buckley. Allemaal artiesten die ik wel gehoord heb maar waarvan ik zelf geen platen bezit en toch vermoed dat ze zo zouden kunnen klinken. De zoekmachines brengen de oplossing: 'It's a wonderful life' van Sparklehorse. Blame the devil for the things you do Ook nu passeren weer een rij singer/songwriters mijn gedachten. Het zoekresultaat verbaast me enorm: het is Beck's 'Nobody's Fault But My Own' van zijn album Mutations. Nooit geweten dat de man zulke mooie rustige, gepassioneerde nummers kon maken. everybody seems to think I´m lazy Ik herken onmiddellijk de Beatles maar ken nummer niet. Het is 'I'm only sleeping' dat staat op hun album Revolver. Noem me een barbaar, maar ik heb het album niet … outside is in and inside is out Weer zoiets moois. De stem en het gitaarspel doet bij vlagen denken aan Nick Drake. En dat moet een enorm compliment zijn voor deze band. Later als andere muzikanten zich bij de zanger voegen wordt het iets te makkelijk. Daryl Ann met 'Money or love' van hun album Happy Traum uit 1999. girl, I'm sorry I was blind Hoewel het nummer niet aanwezig is in mijn eigen verzameling heb ik het wel vaak genoeg gehoord om direct te herkennen. Het is 'You were always on my mind' van Elvis Presley. old paint is peeling Een wat meer up-tempo nummer dat begint met mooie, stemmige strijkers. De stem van de zanger kan me minder bekoren. Wanneer de zoekmachines me het antwoord op de prangende vraag geven, ben ik verbaasd. Het blijkt namelijk te gaan om het nummer 'Fresh Feeling' van het album Soulacker van Eels. De maker heeft zijn doel bereikt wat betreft het onbevoordeeld luisteren. Als ik deze naam had gelezen op een tracklist was er een zekere kans geweest dat ik het nummers snel had geskipt ... her beauty and the moonlight that threw you De stem klinkt wat getergd en gezien het feit dat het in het refrein steeds weer 'Hallelujah' klinkt moet ik denken aan reli-bands als Sixteen Horsepower of hun voorman David Eugene Edwards. Zowel muziek als tekst zijn hemels mooi en het nummer is geknipt voor een plaat als deze. Pas als ik de tekst wat beter beluister hoor ik zingen: I heard there was a secret chord that David played and it pleased the Lord But you don't really care for music, do you? Van die laatste (over-)bekende zin weet ik dat het afkomstig is van een nummer van Leonard Cohen. Dit is echter de cover 'Hallelujah' van Jeff Buckley van zijn album Grace. he´s balancing a diamond Al vanaf de eerste toon herken ik Tom Waits, zelfs nog voordat hij een noot gezongen heeft. De muziek is herkenbaar uit duizenden en er is geen man ter wereld met een stem als Waits. Het blijkt het nummer 'All the World is Green' van zijn album 'Blood money' uit 2002, het album dat mijn lief nota bene een paar weken terug nog in de uitverkoop kocht … you´re all pissing in the wind De stem en mondharmonica verraden al snel Neil Young als uitvoerder. Het nummer ken ik niet maar blijkt 'Ambulance Blues' van zijn album On the beach uit 1974. now I've fallen in sleep. slow silent sleep Dit is het eerste nummer dat ook in mijn eigen verzameling aanwezig is. Badly Drawn Boy met 'The shining' van hun album The Hour Of Bewilderbeast. what can i say to make you stay Onmiskenbaar Tindersticks. Net als Tom Waits heeft niemand een stem als Stuart Staples. Het nummer heet 'Buried bones' en is afkomstig van hun album Curtains uit 1997. I hope I get old before I die De blazers, de stem en de muziek roepen bij mij niet de herrinering op aan Deus, die toch echt de makers blijken te zijn van dit 'Nine threads' van hun album In a bar, Under the sea uit 1996. did you ever notice the kind of thoughts De enige keer dat de tekst een bellletje doet rinkelen. Bij beluistering bevestigen de eerste tonen het vermoeden; dit is Bonnie Prine Billy met 'I see a darkness'. Het nummer is schitterend en gepast en naast Buckley het hoogtepunt van de cd. we used to be on fire Ik herken REM al twijfel ik even of de warme stem niet toebehoord aan Kurt Wagner van Lambchop. Het is inderdaad REM met 'Star me kitten' van hun album 'Automatic for the people'. Al met al is het een prachtige, stemmige plaat geworden die aan de hand van de citaten en de nummers zelf een mooi beeld geeft van het leven, de liefde, de spijt, de herrineringen en de daaropvolgende onvermijdelijke dood. Daarnaast heb ik eens onbevooroordeeld kunnen luisteren naar artiesten die ik anders waarschijnlijk links zou laten liggen en heb ik vooral genoten, waarvoor dank Maarten! Jan | 21:58 | Commentaar [10]

Lijstje week 38 Dinsdag 23 September 2003 Jan: Cirkel des doods Prachtige cd samengesteld door M. Beljaars met zijn (/haar?) begrafenismuziek, waarvoor dank! Omdat er geen tracklist is toegevoegd en slechts citaten uit de teksten op het hoesje worden vermeld, omdat ik de meeste nummers niet ken en omdat ik geen kei ben in teksten, breek ik nu al dagen lang m'n hoofd over de uitvoerenden. Maar ik blijf puzzelen ... O, brother, where are thou? - (Cd op Mercury) Al wat oudere soundtrack van de gelijknamige film vol klassiekers uit de jaren 30 in het zuiden van de VS. Cadeau gekregen met de mededeling dat ik maar eens moest luisteren waar al die singer/songwriters nu eigenlijk de mosterd halen. Een bonte verzamelaar vol bluegrass, blues en gospel. Fern Knight - Seven years of severed limbs (Cd op Normal Records) Mooi plaatje vol rustige folk-noir van duo Margie Wienk en Michael Corcoran. André: Lul - Ueberlocation (Cd op Hooverflag) Re-issue van (vrijwel) al het oude Lul werk. Wel wat veel om ineens tot je te nemen. Adam Green - Friends of Mine (Cd op Rough Trade) Kijk voor meer lijstjes in 'Het Schaduwkabinet der Subjectivisten'. Jan en André | 19:08 | Commentaar [5]

Everything's ending here Zaterdag 20 September 2003 DISCLAIMER Op de website www.subjectivisten.org komen mensen zoals Jan en ik in een virtuele setting bij elkaar om eindeloos (oeverloos?) te ouwehoeren over muziek. Af en toe compileren we thema-cd's voor elkaar. Ditmaal is het wat macabere idee opgevat om elkaar onze begrafenismuziek toe te sturen. Tijdens het compileren ervan ging mijn fantasie met mij op de loop. Wat daaruit volgde is het onderstaande. Maar voordat je dat leest nog even voor de goede orde: met mij gaat alles goed. Om met Iggy Pop te spreken: I've got a lust for life! Had ik maar in God geloofd. Dan was er misschien een hemel geweest en een weerzien met ontvallen familieleden. Maar het geloof in iedere God en in de hemel komt volgens mij voort uit angst voor de dood. En angst voor de dood heb je als kind en als bejaarde, maar niet als je midden in het leven staat. Misschien dat ik er al die tijd wat betreft God heb naast gezeten, misschien is het een allerlaatste visioen of leef ik nog een beetje, maar ik bevind mijzelf thans tussen vijf planken, aan het einde van het gangpad in de kerk bij mijn ouders in het dorp. Mijn handen zijn wat bleker dan normaal. Ik ben dood. Vanuit mijn kist, die nog open staat, hoor ik alles. Ik kan vreemd genoeg ook nog zien, al heb ik mijn ogen dicht. Als ik mij wat zou kunnen strekken dan zou ik kunnen zien wie er zoal in de kerk zitten, maar mijn stijve lichaam wil niet meer. Hoewel de beelden scherp zijn, en mijn geest nog helder is, heb ik geen idee hoe ik hier terecht ben gekomen. Wat is er met me gebeurd dat ik hier nu lig? Mogelijkheden te over, maar geen enkele is echt reëel. Verdomme, alsof doodgaan niet al vervelend genoeg is. Dan had ik liever de mij voorgestelde dood gehad, pats, boem, over. Alles beter dan als enige in deze kerk niet weten wat er in vredesnaam met me gebeurd is. Het gemompel dat ik tot nu toe de hele tijd heb gehoord, verstomt. Muziek klinkt. Mooie muziek. Dramatisch ook. Er is blijkbaar geen priester, dat hebben ze dan toch niet over hun hart kunnen krijgen om op mijn begrafenis iemand over God te laten praten. Ik vraag me af of ze een uur lang naar muziek zullen gaan luisteren, maar dan neemt een van mijn beste vrienden het woord. Hij werpt zich op als gastheer en zegt dat gedurende de dienst een vijftal van mijn dierbaren zullen spreken en dat er veel muziek gedraaid zal worden. Ik ga er maar eens lekker voor liggen. 'Het is gebruikelijk' zo begint de eerste spreker, 'om over de doden niets dan goeds te spreken'. 'Desondanks wil ik dat iedereen onthoudt wat een waardeloze voetballer hij was'. Ik grinnik onhoorbaar. Als dit de toon van de rest van de middag wordt, dan kon het nog wel eens heel gezellig worden. 'We hebben nog nooit een medespeler gehad die van zo dichtbij voor open goal zo hoog over kon schieten'. 'Als hij een pass gaf, dan dacht iedereen dat hij de dozen nog om zijn schoenen had zitten'. Ik vraag me af hij ook nog wat aardigs in petto heeft. 'Zoals hem hadden we er in het team maar een'. 'En daarom zullen wij hem niet vergeten'. 'Mooi gesproken, vriendje' denk ik bij mijzelf. 'Beetje pathetisch, maar mooi'. 'Geachte aanwezigen, ik heb werkelijk geen idee wat het eigenlijke ding is om te zeggen'. 'De dingen die je hoort op begrafenissen zijn vaak zo hol van algemeenheid'. 'Daarom wil ik het anders doen'. 'Er is eigenlijk iets wat ik je wil zeggen.' (Het is een van mijn beste vrienden. Hij richt zich nu tot mij). 'Er is nog zoveel onaf en er zijn nog zoveel dingen die herhaald zouden moeten worden.' 'Wij hebben nog gesprekken te voeren, vloeken te vloeken en drank te drinken en niets daarvan zal ooit nog gebeuren'. 'Onbeschrijfelijk klote heb ik me gevoeld de laatste dagen en ik denk dat het gevoel nog wel even aanhoudt'. 'Waar ik echter bang voor ben is het moment dat ik je voor het eerst vergeet.' 'Jij weet ook dat zo'n moment ooit komt en ik weet dat je het me niet zult aanrekenen'. 'Zullen we afspreken dat, wanneer ik me er voor het eerst op betrap je een moment vergeten te zijn, ik onze vrienden weer bijeen roep, de boot waarmee we deze zomer zijn gaan zeilen uit de schuur haal en dat we dan het meer op varen en op je drinken totdat de maan weer ondergaat?' 'Het is misschien niet veel, maar dit is wat ik je wil beloven'. Laat die vrienden van mij maar schuiven. In plaats van een koffietafel zien ze het liefst een biertafel na afloop. Ach waarom ook niet? De gastheer stelt een studievriendin voor. 'Als ik had geweten dat onze vriend zijn eigen muziek had meegebracht, dan was ik pas na de dienst gekomen'. Terwijl de kerk grinnikt, weet ik dat ze het over mij heeft. Haar stem klinkt warm als altijd. Net als de andere sprekers staat ze dicht bij me en ik kan haar hoofd en schouders zien. Ze ziet er verrekte mooi uit, vandaag. Zwart staat haar goed. Als ze wat dichter bij zou komen, zou ik haar nog eenmaal kunnen ruiken, haar heerlijke platonische engelenlucht. 'Ik heb nooit iets begrepen van al die muziek die je probeerde te verkopen en me liet horen.' 'Ik vond het hoogdravende moeilijkdoenerij, maar misschien was dat slechts mijn frustratie omdat ik er niet de schoonheid in hoorde die jij wel hoorde'. 'Nu hoor ik de liedjes en vraag ik me af wat je ermee bedoelt, of er nog een boodschap voor me inzit'. Klaarblijkelijk heb ik zelf de muziek voor mijn begrafenis uitgezocht. Ik ben tot op heden ook zeer tevreden over de selectie. Maar als ik zelf de hand in de muziekkeuze heb gehad, dan betekent dat wel dat ik mijn dood moet hebben voorzien. Ik ben benieuwd of ik een zelfgekozen dood ben gestorven of dat er iets in mijn lichaam heeft gewoekerd dat ik niet heb kunnen verslaan. Mijn vriendin geeft geen verdere aanwijzingen. 'Er zijn zoveel cliche's over de dood, maar eigenlijk ken ik er niet een', zegt de vierde die het woord neemt. Wat weten mensen zoals hij (hij knikt naar mij) en ik op onze leeftijd van de dood?' 'De dood, dat is toch iets van oude mensen, van later?' 'Ik heb altijd gedacht dat de dood iets was van domme pech of niet meer kunnen, maar ik heb nooit aan de dood gedacht als iets dat een gevolg was van niet meer willen.' (Hij wacht een paar seconden.) 'Maar eigenlijk is de grens tussen niet meer kunnen en niet meer willen, dunner gebleken dan iemand me ooit heeft verteld'. 'Niet meer willen, betekent eigenlijk: het niet meer kunnen opbrengen'. 'En niet meer kunnen is niets anders dan het negeren van de wil'. Het besef dringt keihard door: ik heb er zelf een einde aangemaakt. Dat verbaast me toch wel een beetje. Ik heb altijd gedacht dat ik te ijdel en te zacht voor zoiets zou zijn. Ik zou het niet over mijn hart kunnen krijgen om ergens voor- of af te springen. Laat staan om mijzelf door het hoofd te schieten. Nu ik hier lig moeten vertederende blikken mijn deel zijn, geen afschuw door verminking. Een schijnbaar zachte dood kan, zo heb ik ooit gehoord, worden verkregen door je polsen door te snijden, maar mijn angst voor bloed is zo groot, dat zou me nooit lukken. Een overdosis slaappillen? Nee, zo sterven diva's, da's geen manier voor een kerel om te sterven. Maar hoe dan wel en vooral...waarom? De laatste spreker wordt aangekondigd terwijl ik een zware deur hoor opengaan en weer dichtslaan. Er gebeurt vervolgens helemaal niets. Zou mijn vriend de weg naar het spreekgestoelte niet kunnen maken? De hele kerk is doodstil. Het zal toch niet zo zijn dat ik daadwerkelijk iedereen met mijn muziek heb weggejaagd? Het geluid van voetstappen wordt steeds beter hoorbaar. Dit is niet de aangekondigde spreker; dit lopen klink als het lopen van een vrouw. Het lopen stopt en het is enige tijd stil. 'Is het goed als ik wat zeg', klinkt het droog. De woorden hangen als statische elektriciteit in de lucht. Het is mijn lief. Waarom vraagt zij om toestemming om te spreken? Wie zou haar dat willen beletten? Ik heb geen antwoord op haar vraag gehoord, maar blijkbaar heeft iemand haar toegeknikt. Ineens staat ze naast me. Ze kijkt me heel kort aan, schichtig. Jij en ik dat was poëzie, wij waren een film (haar stem hapert heel even en is wat hoger dan normaal), een herfstplaat. Maar zo is het leven niet. Het leven is heel anders. Dat is iets wat jij maar niet wilde zien. Ik hield zoveel van jou, als je me de schoonheid van dingen wilde laten zien, maar ik baalde zo als je met je vrienden weer eens lijstjes maakte van de beste zus of zo zanger. Ik kon er niet langer tegen. Er moest meer zijn in het leven dan dit. Ik wilde dansen en drinken en frisse lucht en geen jongens die krullen draaien in hun baard en… nou ja, je weet wel. Ik wilde even niks meer van het alles wat wij hadden. Ik moest weten wat dit leven mij te bieden heeft. Ik ben weggerend zo ver als ik kon. God wat heb ik me goed gevoeld die eerste weken. Maar toen ik was waar ik wilde zijn, zei iemand tegen me: 'wie de kunst begrijpt, begrijpt het leven'. 'En toen heb ik gevloekt en gejankt en gezien dat jouw manische platendraaien, films bezoeken en boeken lezen jouw manier was om te ontdekken waar het in dit leven om gaat'. 'We waren verdomme al die tijd naar hetzelfde op zoek'. 'Maar toen ik thuis kwam had jij je kop allang in een mengsel van drank en rook en Franse chansons gehangen en die drie dingen tezamen werden die lus in een touw aan het dak'. (Ze loopt nu naar me toe en staat voor de kist, haar hand streelt mijn hals waar ik ineens striemen voel.) 'Ik weet waar je naar geluisterd hebt de afgelopen weken en ik weet dat je wist dat het niet zou baten'. 'Wat anders kan ik doen dan nu voor je te gaan staan en je deze onmogelijke vraag stellen: ga alsjeblieft niet bij me weg'. Ze loopt naar de cd speler en plaatst een schijfje. Ne me quitte pas klinkt in de kerk en ze komt weer bij me staan. En dan besef ik me dat ik niet ben gestorven door het breken van mijn nek, door de verstikking van het koord, door de sprong van de stoel. Ik ben gestorven door het breken van mijn hart. Het was het meest beroerde, maar ook het meest intense en daarmee het mooiste gevoel dat ik ooit heb gehad. Er was maar een manier om het ultieme gevoel niet te verliezen en dat was door alles op te geven. Boeken, films, muziek, het maakte op dat moment allemaal niets meer uit. Het was de makkelijkste beslissing die ik ooit heb genomen. Lang nadat Brel is uitgezongen blijft het stil. Het enige geluid is dat van mijn lief die zachtjes haar neus ophaalt. De vijf sprekers en de spreekstalmeester staan nu om me heen. Ik kijk het kringetje nog eenmaal rond. Dan schuift de deksel over de kist en ik hoor aan zes kanten de schroeven aangedraaid worden. Alles is nu donker en langzaam dooft elke waarneming. Mijn eeuwigdurende slaap staat te beginnen. Het laatste nummer wordt gedraaid. Terwijl ik door het gangpad word gedragen, glijd ik steeds verder naar het oneindige niets. Ik denk mijn laatste gedachte: ik hoop dat buiten de herfstbladeren dwarrelen en me als een warmgekleurde sneeuwbui zullen toedekken. André | 12:27 | Commentaar [4]

Lijstje week 37 Dinsdag 16 September 2003 Jan: Soft Posh - Live @ K-Tsjoem @ Paradiso Het was zeker niet de eerste keer dat ik de band zag, maar zelden zoals nu. Hun noise was werderom experimenteel en de muziek stond weer bol van spanning maar toch was dit optreden beter, grootser (en vooral harder) dan ooit tevoren. Verder die avond o.a. een indrukwekkend optreden van Fern Knight en een optreden van Boy Ler die ik graag wilde zien, maar die toch wat teleurstelden. Ellis Island Sound - Home service (12'' op Static Caravan) Duo met de mensen uit State River Widening en The Widom of Harry. Slechtst één kant muziek waarbij akoestische en electronische instrumenten prima samenwerken zoals ook bij bands als Piano Magic en Rothko. Erg goed en ... erg Brits! Scout Niblett - I am (LP op Secretly Canadian) Tweede plaat van zangeres uit Nottingham die na het eerdere, rustige Sweet Heart Fever nogal rauw op het dak komt vallen. Haar stem klinkt soms wat schreeuwerig en ook de drums van Pete Schreiner (the Panoply Academy, Songs: Ohia, Turn Pale) klinken vaak behoorlijf heftig. Toch blijft haar karakteristieke geluid behouden. Opgenomen door Mr. Albini in zijn Electrical Audio Studio. Soft Posh - Mp3's De mensen die nog niet overtuigd zijn van deze band, moeten zeker even een kijkje nemen bij de media-sectie van de Grond-website. Iedere week zal de band daar een nieuwe sessie, bestaande uit een aantal mp3's, ter beschikking stellen. Wees er wel snel bij want na die week wordt de sessie weer vervangen. André: Adam Green - Friends of Mine (Cd op Rough Trade) Het album van de Moldy Peaches en de direct daarna verschenen solo albums van de bandleden konden me maar matig bekoren. Dit album van Adam Green is veel consistenter en kent weinig zwakke momenten. Veel (licht-tegendraadse) strijkers en ridicule teksten. Zondagochtendplaatje, desalniettemin. Voicst - Eat the evidence (Cd op Labelman) Veel te kort debuut van een band waarvan de naam al maanden door de stad gonsde. Dit wapenfeit rechtvaardigt de hype (als daar als sprake van is). Voicst heeft een frisse kennismaking afgeleverd. Deinum - Eropaeus (Cd op Top Hole, 1993) Voor weinig geld gekocht, met name uit historisch besef. Moeilijk plaatje van het Friese collectief waarvan leden later opdoken in Solbakken, Dish Hunt en als producer (Frank Reygersberg). Enfin, het plaatje wil moeilijk behagen, maar staat wel vol met knappe spanningsbogen, weirde (metal-)uitstapjes en soms zelfs poppy arrangementen. Fabulous Racers - (verzamelaar op Zabel) Mooie compi die (oh schande) nog ontbrak in mijn verzameling. Frank Zappa - Srictly Commercial (Cd op Rykodisc) Don't eat the yellow snow! Nói Albinói Prachtig gestileerde IJslandse film die sinds donderdag in de bioscoop draait. De film draait om de jongen Noi die maar niet wil aarden in een klein IJslandse dorp. Naar school gaan doet hij niet (hij laat een vriend een cassetterecorder meenemen) en met stenen probeert hij de regenboog kapot te gooien. Het meisje Iris (IJslandse uitvoering van Kim van Kooten) biedt zijn weinige levensvreugd. De soundtrack is erg smaakvol en het nummer 'Summer Feeling' van Jonathan Richmann is zo misplaatst dat het wel weer kan. Fake en That Dam! - Magazines Fake is weer terug en da's goed. De lay-out is strakker dan ooit en begint te lijken op die van de Opscene. Hopelijk dat de continuďteit gegarandeerd is. Inhoudelijk lijkt dat wel goed te zitten. Voor verkoopadressen zie de link op de LVR-site. That Dam! is toe aan de tweede editie. Een mooi, erg arty, blaadje dat dit keer helemaal in het teken staat van 'dubbeltalenten'. Het is me nog niet helemaal duidelijk waar Bas uiteindelijk met het blad naar toe wil. Ik zou het hem kunnen vragen, maar liever laat ik me weer verrassen. Kijk voor meer lijstjes in 'Het Schaduwkabinet der Subjectivisten'. Jan en André | 23:38 | Commentaar [3]

AT tour Dinsdag 9 September 2003 Wat de meeste bezoekers van deze log wel zullen weten is dat Jan en ik naast Blue-Log ook de mannen zijn achter LVR. Dit weekend gebeurde er ineens heel veel met één van de bands waarvan we volgende week het debuut uitbrengen: Audiotransparent. Het is vrijdagmiddag half vier. We zitten in een auto op weg naar Amsterdam, maar zijn enige tijd geleden vlak voor Abcoude tot stilstand gekomen. Ambulances schieten inmiddels over de vluchtstrook, maar we kunnen niet zien waarheen ze gaan. We zijn op weg naar Konkurrent, onze distributeur, om de debuut-cd van Audiotransparent te bezorgen. Een kwartier geleden hebben we totaal onverwacht een telefoontje gehad met de vraag of de band zin heeft om morgen in het voorprogramma te spelen van Tindersticks, in de Oosterpoort. In euforische toestand bellen we de andere bandleden die we moeten overtuigen dat het geen grapje is, iets wat we zelf nog niet eens helemaal geloven. Zaterdag, zo tegen het einde van de middag, voeg ik me bij de band. Er heerst een fijne spanning. Spelen met de Tindersticks; het was iets waarvan we hoopten dat het zou gebeuren naar aanleiding van de te verschijnen cd. We hadden nooit verwacht dat het daarvoor al zou gebeuren. De Oosterpoortzaal staat vol met stoeltjes. Het podium is groot en hoog; 'verdomme' mompelt er een, 'dit podium is net zo groot als de kleine zaal van Simplon waar we de cd presentatie gaan geven'. Er zijn 700 kaartjes verkocht. Nog nooit eerder stond een band van ons LVR label voor zoveel mensen te spelen. Er is niks wat ik de jongens nog hoef of kan zeggen voor ze het podium op gaan. Het is voor mij net zo nieuw als voor hen. Als ik even later tijdens het optreden de zaal in loop, is er iets moois gebeurd. Het publiek is muisstil. Er wordt niet gelopen door de zaal, er worden geen vrienden of bekenden gezocht. Na afloop is er een ware run op cd’s. De band wordt gevraagd te signeren door mannen die hun vaders hadden kunnen zijn. De ontlading vertaalt zich in een drankzucht-met-goede-dronk. Na afloop van het zeer sterke Tindersticks optreden besluiten we de Groningse nacht in te gaan en een paar leden van de Tindersticks voegen zich bij ons. In de kroeg gaan we door waar we gebleven waren (drinken) en onze gasten gaan daar graag in mee. Om een uur of 2 's nachts krijgt een van hen een sms'je van de zanger en de manager: 'do you think audiotransparent can do a 30 minute set tomorrow?'. Omdat we niet meer compleet zijn begint de ene helft van de band onmiddellijk de andere helft te bellen (die natuurlijk allang in bed ligt) en een half uur later weten we het: we gaan mee naar het Tilburgse 013. De volgende ochtend heb ik niet de kater die ik verdiend heb op basis van mijn consumptie gisterenavond. Chris heeft een bus gehuurd en we willen gaan laden op het moment dat ik de heldere ingeving krijg om eerst 013 eens te bellen of het überhaupt wel kan. Bij 013 weten ze van niks. Ze kennen mij, c.q. LVR niet, Audiotransparent zegt ze niets en aan de Tindersticks kunnen ze niets vragen want die zijn er nog niet. Men ziet (terecht) geen enkele reden om ons nu nog te boeken voor het optreden van vanavond. Ik probeer één van de jongens van de Tindersticks te bereiken maar zijn mobiel staat uit. Het ziet er naar uit dat de bus kan worden teruggebracht. Om 12.45 uur word ik echter gebeld door de stagemanager van 013. 'De Tindersticks staan hier en vragen me of er nog ruimte is voor een optreden van jullie en dat is er wel. Kunnen jullie om 17.00 uur hier zijn?' In precies 4 uur en een kwartier weten we de bus te pakken, de bandleden bij elkaar te rapen, vriendinnetjes van bandleden af te zetten, een geluidstechnicus uit zijn rem slaap te halen, te ontbijten, nieuwe cd’s op te halen, van Groningen naar Tilburg te rijden en ons in Tilburg muurvast te rijden op de afzetting van de binnenstad vanwege een marathon. Andermaal kan ik me vandaag als een echte manager manifesteren, doordat ik de enige ben die de uitleg naar 013 in plat Brabants begrijpt. Om 17.05 uur zijn we daar waar we moeten zijn. Alles gaat vanzelf vanavond. De service is net als gisteren, buitengewoon. De soundcheck vindt precies op de afgesproken tijd plaats. En wanneer er op het moment dat AT zou moeten beginnen nog weinig volk binnen blijkt te zijn, zegt de stagemanager 'we wachten wel even, het zou zonde zijn als niemand jullie zou zien.' 'Dan ben je helemaal voor niks hier heen gekomen'. AT speelt voor een nagenoeg volle zaal en weet weer de aandacht vast te houden. De taferelen van gisteren herhalen zich. De avond is sneller voorbij dan we kunnen bevatten. We zitten in de bus en ik kijk naar buiten hoe de wegglijdende lantaarnlichten ons terug naar Groningen trekken. We maken de balans op: twee mooie avonden gehad met een band die we zeer bewonderen, vele honderden mensen bereikt die we anders wellicht nooit bereikt hadden en (voor onze begrippen) bizar veel cd’s verkocht. En dat alles hebben we te danken aan boekers die het aandurfden een (voor iedereen inclusief henzelf) onbekende band te programmeren, aan mensen die best wat met de schema's wilden schuiven, aan bezoekers die zich wilden laten verrassen, aan de Tindersticks en aan het toeval. Het is nog een lange weg naar huis. Iemand zet een refreintje van de Groningse zanger Ede Staal in, dat ogenblikkelijk wordt meegezongen door de rest van de band. In plat Gronings zingen ze: het maakt niet uit hoe donker de nacht lijkt te zijn, het wordt vanzelf weer licht’. Het heeft op geen enkele manier betrekking op het afgelopen weekend, maar het is wel een mooi vijfstemmig einde van onze eerste dagen on the road die direct uitliepen op een dolle rollercoaster ride. André | 18:53 | Commentaar [6]

Lijstje week 36 Dinsdag 9 September 2003 Jan: Malkovich, Nu-clear Family, Venus Flytrap - Live @ Paard De muziek was niet echt heel bijzonder al was de cd-presentatie van Venus Flytrap zeker niet slecht. Veel leuker was het echter om (na vier jaar) dit pand weer te kunnen bezoeken en alle hoeken en gaten te bewonderen. Het wachten is nu alleen nog op een geslaagde programmering … Herman Düne - Mash concrete metal mushroom (Cd op Shrimper) Alweer een nieuw album (het tweede dit jaar) vol folk-rock en verstilde liedjes. Soms is dat heel mooi, zoals bij het duet met Julie Doiron, maar heel soms ook, wanneer de koortjes te truttig of vals worden, beginnen de tenen toch lichtelijk te krommen ... Papa-M - Three (Cds op Drag City) Prachtige derde single in een reeks van nummers die door Mr. Pajo geschreven zijn in verschillende steden in de US. The empire watertree (wevsdeath@hotmail.com) Verzamelaar samengesteld door Gerben van We vs. Death. Navigerend tussen postrock en emo trekken twaalf bands voorbij waarbij de hoogtepunten gevormd worden door Boy Ler, Sennen, We vs Death, Amateur, Jimmy Barock en Audiotransparent. De rest kan wat minder bekoren doordat het voor mij simpelweg wat (te) hard in de oren klinkt. André: Tindersticks Live @ Oosterpoort en 013 Twee avonden slow fi leidde, doordat onverwachts een band van ons LVR label als voorprogramma werd gevraagd, tot een waanzinnig, hectisch, chaotisch en overgetelijk weekend. De tindersticks waren magistraal, trouwens. Speedboat F.C. - Home is where the heart is (Cd op My First Sonny Weismuller) Fijne samplepop, al is het modieuse, vier jaar na de release, er wel wat vanaf. de vervormde zang wordt tegen het einde een beetje een 'maniertje'. Beatnik Filmstars - Laid Back and English (Cd op La Di Da) Ik had dit altijd al op tape en dacht hem nu ook op cd gescoord te hebben. helaas was er iets mis met de persing en doet het kreng het niet. tapeje maar weer eens opgezet. niet te missen voor liefhebbers van Pavement, Sebadoh et cetera. Commodo (demo) realx_prod@hotmail.com Akoestische soundscapes die erg veel herhaling kennen. Het gaat een beetje aan me voorbij, wat te doen gebruikelijk is bij dit soort muziek en niet al te veel zegt over de kwaliteit van het schijfje. Kijk voor meer lijstjes in 'Het Schaduwkabinet der Subjectivisten'. Jan en André | 18:12 | Commentaar [1]

Lokale media Woensdag 3 September 2003 Ontzettend veel plezier kan ik beleven aan lokale krantjes. Ontwapenende kneuterigheid in gestencilde vorm. Van dat koe-valt-bijna-in-sloot nieuws en dito advertenties. In het dorpskrantje dat ik bij mijn ouders lees, was tot voor kort de wekelijkse trekpleister de advertentie van de plaatselijke bakker. Deze advertenties hielden zich aan geen enkele reclameconventie wat betreft bladindeling, grammatica, inhoud en spelling. De aanbiedingen werden doorgaans vergezeld met een soort van slagzin, die de bakkerszoon zelf bedacht. 'De krentebollen van van Ooijen, die zien zó vers, die hoefde niet te ontdooijen' of iets in die trant. Zo bont als de Beugense bakker maken ze het door de bank genomen in Wageningen niet. Evenwel las ik deze week een artikel van eenzame klasse. 'blauwe kikker gevonden in de vijver'; mooi informatief stukje met enige nieuwswaarde. Maar hoe bewijs je het bestaan van een blauwe kikker? Juist met een foto. en wat voor foto? Precies ... eentje in zwart/wit. André | 23:04 | Commentaar [0]

Lijstje week 35 Dinsdag 2 September 2003 Jan: The American Analog Set - Promise of love (Cd op Tigerstyle) Als ik naar buiten kijk weet ik beter maar The American Analog Set laat de zomer nog één maar herleven. Black Rebel Motorcycle Club - Take Them On On Your Own (Cd op Virgin) Ik heb de neiging hypes bij voorbaat te wantrouwen en te negeren. Soms is dat niet helemaal terecht. Na het horen van BRMC in de platenzaak kocht ik het plaatje resoluut. Als voormalig fan van The Jesus & Mary Chain is het immers wel heel leuk om nu ook eens hun kleine neefjes aan het werk te horen ... Fern Knight - (3 mp3's) Drie nummers ter promotie van 'Seven Years of Severed Limbs', een album van dit Amerikaanse duo. Fraaie rustige muziek met een prachtige stem van de zangeres die doet denken aan Edith Frost, Mara Flynn (Milksop Holly) en, in mindere mate, Chan Marschall. Live te zien op de volgende K-Tjsoem avond in Paradiso. André: Mongrell - this is the house of... (Cd op Luveable nurse) Door mij langverwachte opvolger van het ge-wel-di-ge java tapes van dik twee jaar geleden. Het ingetogen werk is me het liefst, maar wordt hier afgewisseld met wat ruiger werk. Ultieme rammelpop waar veel mensen bij af zullen haken, maar die iedere lo-fi freak dient te hebben! (cd is volgens mij nog niet officieel uit, overigens...) Airbus - Nyod (demo) airbus@ordianirydinner.com Waanzinnig mooi verpakt schijfje (zo'n klein single ding, verpakt in vilt). En de muziek is nog verdraaid interessant ook! De referentie die nog wel het meest voor de hand ligt is die van Dress. Een goede producer zou met het vrij sterke songmateriaal goed uit de voeten moeten kunnen en ik zie ook uit naar meer werk van de heren. Trisomy - Entanglement (demo) info@trisomy.nl Een tip voor iedere band : verdiep je even in de platenmaatschappijen die je aanschrijft. Het heeft namelijk niet zoveel zin om als metalband je demo naar een lo-fi label te sturen. Enfin, dit schijfje bevat vier outtakes van tracks die, wellicht omdat ze tot een minuutje zijn ingekort, kunnen boeien. Metal met een klassiek geschoolde zangeres; het concept is niet nieuw, maar wordt hier zeer behoorlijk uitgevoerd. Warm of koud word ik er evenwel niet van. Matthew Herbert - Goodbye swingtime (Cd op Accidental) Spider Rico - Demo Spider! Rico! Voicst - Eat the evidence (Cd op Labelman) Kijk voor meer lijstjes in 'Het Schaduwkabinet der Subjectivisten'. Jan en André | 17:47 | Commentaar [0]

Dat dan weer wel Maandag 1 September 2003 Wij zullen nooit misdienaar worden. Wij zullen nooit in Ajax-1 spelen. We zullen nooit helemaal de schoonheid van de kwantummechanica doorgronden. We zullen nooit bij de koningin op audiëntie mogen. We zullen nooit de finale van Idols halen. We zullen nooit de bijbel vertalen in het Sanskriet. We zullen nooit expres tegen een schrikdraad pissen. We zullen nooit zonder aarzelen Nowosibirisk aan kunnen wijzen op de landkaart. We zullen nooit aan een cursus Afrikaans dansen beginnen. Wij zullen nooit onze naam veranderen in 'Gerard Joling'. Wij zullen nooit met onze tanden op een slijptol gaan hangen. Wij zullen nooit een dochter krijgen en haar Elvis noemen. Wij zullen nooit thuis blijven voor een aflevering van ‘het kleine huis op de prairie' en wij zullen nooit een weergaloos Zwanenmeer dansen. Maar al die dingen zijn vele malen waarschijnlijker dan dat we ooit stil blijven zitten bij het horen van demo’s zoals die van Spider Rico: low fi trash, nederbeat & roll van ongekend niveau. Linksaf bij BRMC en de White Stripes en dan volgas over de derde baan de krochten van de nacht tegemoet. Oordopjes meenemen. bestellen @ heyspiderrico@hotmail.com www.spiderrico.com André | 23:16 | Commentaar [1]