Giddie-up-go deel II Maandag 30 September 2002 Na het optreden schuiven voorzichtig een paar van de jongste kids aan bij Club Diana aan tafel. Het was voor het eerst dat ze een band hadden zien spelen. Ze waren eigenlijk nog te jong om de kroeg in te mogen, maar vanavond was het ze dan toch gelukt. En ja, ze vonden het wel leuk, al luisterden ze eigenlijk alleen naar hardere muziek. Maar als we nog in de buurt kwamen van Alburry (een klein dorpje in het noorden van Victoria), dan moesten we maar bellen, dan konden we in de schuur spelen. Zij zouden dan alle kids uit de regio uitnodigen en ze zouden met 500 man sterk op onze liedjes dansen. En daarna zouden we bier kunnen drinken en wat kunnen roken. De indie veteranen en de kids drinken tot de ochtend valt en zoeken uiteindelijkdan toch hun bed op. Lees verder in het dagboek van Club Diana in Australië. André | 17:46 | Commentaar [0]

Wet as a sink Zondag 29 September 2002 Van de Cd: Match De nacht is ons niet in de koude kleren gaan zitten. Pas ver na de middag komen we ons bed uit. Ik ben de eerste. Ik loop door het koude huis en zet koffie. Het huis van I.J. Oog en Sarah is erg fijn en we zijn blij hier te mogen verblijven. Alleen de badkamer bevat een aantal eigenaardigheden. In de eerste plaats is er de deur die niet dicht, laat staan op slot kan. Dan is er het geheimzinnige slurfje uit de muur waarvan ik werkelijk niet bedacht kan krijgen welk nut het dient. Maar het meest opmerkelijk is toch wel de positie van het wasbakje. Dat is zodanig gepositioneerd dat het onmogelijk is om op de wc te zitten op de meest voor de hand liggende manier. De stoelgang dient hier haaks te geschieden. Niet dat het leidt tot obstipatie of iets dergelijks, maar het voelt wat oneigenlijk (probeert het allen). Lees verder in het dagboek van Club Diana in Australië. André | 07:27 | Commentaar [0]

Giddie-up-go deel I Zondag 29 September 2002 Marius' basgitaar gedraagt zich als een dolle rodeo-stier. Het ene moment zit hij er nog achterstevoren op, het andere moment hangt hij er op zijn kop aan, steun zoekend daar waar een rodeostier van onderen steun biedt. Ik houd mijn hart vast of hij er van af zal vallen, maar dat gebeurt niet. Het is zondag in Melbourne, we zijn nu echt on the road. Lees verder in het dagboek van Club Diana in Australië. André | 07:27 | Commentaar [0]

King Me - Keep it here Zaterdag 28 September 2002 Terwijl anderen afreizen naar het andere eind van deze aardbol op zoek naar betere tijden, doet hier de herfst zijn intrede. De dagen worden korter, de bomen kaler en de temperatuur lager. Alleen de hoeveelheid regen zal blijven toenemen. Hiermee lijkt het ideale klimaat ontstaan om je te nestelen naast de kachel en vervolgens te verdrinken in bijpassende, melancholieke muziek. Met een korte serie artikelen (herfst-plaatjes) zal ik je in deze donkere tijden leiden langs een aantal nieuwe releases die bij uitstek geschikt zijn om in deze periode te beluisteren. Eerste in de serie is King Me, de koningen van de melancholie in Nederland, die onlangs hun derde plaat Keep it here uitbrachten op My First Sonny Weismuller. Het verhaal van King Me zal inmiddels duidelijk zijn; na twee volledige albums, hun bijdragen aan diverse compilaties en flink wat optredens in het land werd de band eind vorig jaar ontbonden. Met de bestaande samenstelling van de band ontstond niet de magie die men had willen bereiken. Zanger Michael Milo had al wat nummers solo opgenomen (luister naar 21 en My Return via de LVR-site) en koos ervoor om op projectmatige wijze de muzikale activiteiten voort te zetten. Dit komt er, in het kort, op neer dat telkens andere muzikanten werden aangetrokken om samen met hem de nummers op te nemen. Het resultaat is deze plaat waarop tien nummers gebundeld zijn. Door de gekozen benadering is dit een plaat geworden die zich niet laat vergelijken met hun voorgangers. Het karakteristieke, melancholieke geluid van King Me (voornamelijk bepaald door zang en strijkers) blijft nog wel behouden maar de invloed van de andere muzikanten geeft de plaat wel een geheel ander gezicht. Corno Zwetsloot, o.a. bekend als gitarist van Seesaw, nam dit keer niet alleen de de plaat op in zijn Next to Jaap-studio, ook was hij naast Michael Milo zelf voor een groot gedeelte verantwoordelijk voor het uiteindelijke geluid. Dit is niet alleen te danken aan zijn kwaliteiten als producer maar zeker ook aan zijn rol als muzikant waarmee hij in vrijwel ieder nummer is te horen met instrumenten als gitaar, piano, orgel, zang, xylofoon en tamboerijn. Met name door zijn gitaargeluid wordt Belly één van de fraaiste nummers van het schijfje. De invloed van zanger/gitarist Marcel Brand van Club Diana is tijdens Backdraft zo groot dat je even het gevoel krijgt dat je naar een nummer van hun laatste plaat luistert. Ook andere aangetrokken muzikanten zoals Paul (Zoppo), Ineke (Seesaw), Arjan (Zoppo) en Marijn (Mashed Potatoes) dragen naast de vaste muzikanten Leo, Janneke, Krijn en Ariël hun steentje bij aan de beste plaat van King Me, tot nu toe. Het prachtige artwork is gemaakt door Erik de Bree, zanger/gitarist van El Camino. De plaat is beschikbaar via de Konkurrent. Later dit jaar zal Michael met een aantal van de genoemde muzikanten de liedjes live ten gehore brengen. Jan | 23:00 | Commentaar [0]

De weerwolf van Wagga Wagga Zaterdag 28 September 2002 (Uit Harry Potter en de geheime kamer, p. 121) En dan gebeurt er iets onverwachts. Een meisje in avondjurk, dronken als een maleier, loopt naar Diana en fluistert Marius wat in zijn oor. Die knikt naar Marcel. Marcel hangt zijn gitaar om en Carnivora wordt ingezet. Het dronken meisje trekt haar vriend de dansvloer op. Haar borsten zwaaien vervaarlijk door haar avondjurk. Haar vriend ziet er uit als David Thomas. En zijn dans lijkt als een demonstratie van de Monthy Python scetch 'the ministry of funny walks'. Lees verder in het dagboek van Club Diana in Australië. André | 07:27 | Commentaar [0]

Plane-spotting, City hopping Vrijdag 27 September 2002 Club Diana's dagboek aflevering # 1 Gloeiende. Het is kwart voor zes in de morgen als de wekker gaat. We moeten met de Greyhound naar onze uitvalsbasis voor deze tour, Wagga Wagga. Er gaat ook vanmiddag nog een bus, maar later vandaag staat er al een interview met de krant gepland, mogen we bij een twee en een half uur durend radioprogramma acte de presence geven en moeten we onze instrumenten gaan regelen. De bus is nagenoeg leeg. We hebben een beetje het gevoel dat we een eigen toerbus hebben. Alleen de muziek verstoort de dagdroom. Ook in Australië is de standaard van de grauwe middelmaat, de Sky Radio terreur doorgedrongen. Het eerste uur is ons gehoor aan de Celine Dion’s van deze wereld onderhevig. Het mag de pret niet drukken. We lachen hard om onze eigen grappen. Onze lol is beschaafd in onze ogen, maar op een bepaald moment zet de buschauffeur de bus aan de kant en vraagt ons vriendelijk of we niet zo luid willen spreken en niet willen lachen. ‘Anders zit straks de hele bus te lachen en te schreeuwen.’ We zijn te verbijsterd om wat te antwoorden. Lees verder in het dagboek van Club Diana in Australië. André | 07:27 | Commentaar [0]

Merleyn in financiële nood Vrijdag 27 September 2002 Onderstaande noodkreet ontvingen we deze week van Merleyn, het sympathieke muziek & danscafé uit Nijmegen. Wie helpt? Hallo, Via deze weg wil ik een beroep doen op jullie goodwill ten aanzien van Muziek & Danscafé Merleyn. Zoals bekend mag zijn is Merleyn deze zomer onaangenaam verrast met een bezoek van de brandweer. Dit bezoek heeft ertoe geleid dat Merleyn gedwongen werd een aantal dure aanpassingen te treffen om te voldoen aan de nieuwste eisen m.b.t. de brandveiligheid. De kosten van de te treffen maatregelen en het verlies aan inkomsten, onstaan door een tijdelijk opgelegde maximale capaciteit van 100 man, hebben Merleyn in een lastige financiele positie gebracht. Ondanks het gebrek aan inkomsten weet Merleyn nog net het hoofd boven water te houden, maar daar houdt het dan ook ongeveer mee op Merleyn heeft het streven per 1 november weer 'normaal' de deuren te openen en tevens de reguliere programmering te hervatten. Het probleem is echter dat er weinig tot geen geld meer is om een interessant programma samen te stellen, terwijl een goed programma juist van groot belang is voor een goede doorstart van Merleyn. Daarom doe ik via deze weg een beroep op jullie. Is er bereidheid om Merleyn te helpen met het samenstellen van een leuk uitdagend programma tegen geringe kosten? Graag jullie reactie hierop. Tevens organiseert Merleyn, op uitnodiging van Doornroosje, een benefiet ten bate van ons podium. Dit zal plaats vinden op donderdagavond 24 oktober. Voor deze avond zijn wij nog op zoek naar leuke bands die willen spelen voor onkosten. Gezien de de korte termijn waarop deze avond georganiseerd moet worden zou ik ook graag hierop snel een reactie ontvangen. Bijzonder bedankt alvast. groeten, Peter Onstein programmeur Muziek & Danscafé Merleyn Muziek & Danscafé Merleyn Hertogstraat 13 6511 RV Nijmegen tel: 024 - 322 47 37 fax: 024 - 324 96 66 email: info@merleyn.nl website: www.merleyn.nl André | 07:21 | Commentaar [0]

10e Amstel Festival Vrijdag 13 September 2002 Met een camera in de ene hand, verzoekt hij met de andere het publiek te gaan staan. Hij is één van de leden van de Black Eyed Snakes die de pauk en sambaballen even laat rusten om een blijvende herinnering aan het optreden vast te leggen. Het publiek beantwoord zijn verzoek terwijl de rest van de band op het podium door-raast, -spettert en -klopt op weg naar een finale, een grande finale van hun optreden en daarmee een fantastische 10e editie van het Amstel Festival. Niet die hele avond is de muziek even opzwepend en intens als bij de 'Snakes, maar vrijwel iedere act weet, op zijn eigen manier, te boeien. [Steve Fanagan] Steve Fanagan uit Dublin begint. Met elektrische gitaar en twee microfoons brengt hij voornamelijk nummers van zijn album 'There is hope', verschenen op zijn eigen Mango Music. Vorig jaar werd het album opgenomen door Steve Albini in Chicago, waar Fanagan werd bijgestaan door leden van The Dudley Corporation, Joan of Arse en Songs: Ohia. Ook solo blijft dat heel mooi al verkiezen wij de rustige nummers wel boven de hardere varianten. [Nathan Admunson - Rivulets] Nathan Admunson, zanger gitarist van de Rivulets begint hun set solo. Zijn stem is ijl en hoog en de liedjes klinken minder goed dan ik na beluistering van hun albums vermoedde. Het (oog-)contact met het publiek wordt tot een minimum beperkt en er wordt nauwelijks gesproken. Na een aantal nummers solo wordt de band aangevuld tot een trio met een gitarist en een meisje dat plaatsneemt achter de drums (laten we haar voor het gemak de drumster noemen). De drumster laat haar speelgoed als een een ratelslang tikken en glijden langs de rand van de trommels die ze als een baby omarmd. De gitarist voegt een paar spaarzame noten toe en zingt zo af en toe, zonder microfoon, met de zanger mee. Het aantal nummers als volledige band blijft beperkt en Admunson rond de set dan ook weer solo af. Aanvankelijk zou Paul O'Reilly de volgende artiest op het podium zijn maar gelukkig voorziet de organisatie tijdig dat een derde man-met-gitaar op rij wel eens wat te veel zou kunnen zijn. Daarom worden maar liefst drie grote tafels aangedragen om ruimte te bieden aan de electronica van Domotic, het alter-ego van Stéphane Laporte uit Parijs. [Domotic] Voor de gelegenheid heeft hij twee vriendjes meegenomen met wie een hoop plezier én fijne muziek wordt gemaakt. De spelvreugde heeft ook het juiste effect op het publiek, na twee serieuze sets is er nu weer volop de gelegenheid voor een (glim-) lach. Een akoestische gitaar is alleen nog zichtbaar op een groot filmdoek achter de leden, verder zijn het veel toetsen, een taperecorder, mengpaneel en laptop die de muziek dicteren. Alhoewel ik absoluut niet thuis ben in deze muzieksoort, kan ik hier met veel genoegen naar luisteren. Zeker wanneer één van de jongens de authentieke gitaar en bas bespeelt kunnen ze voor mij al niet meer stuk. [Paul O'Reilly] Door de 'wissel' in de programmering komen de verstilde liedjes van de eveneens uit Dublin afkomstige Paul O'Reilly, nu veel beter tot zijn recht. Steve Fanagan, die zijn album First thing in the morning opnam, staat hem bij met elektrische gitaar. Wanneer na een lange intro van het openingsnummer Pictures O'Reilly begint te zingen, heb ik de neiging me om te draaien om te zien of er iets mis is met de techniek. De stem van de zanger klinkt, in vergelijking met het album, enorm zacht. Al snel besef ik dat er met de de techniek niets aan de hand is maar dat het de zanger zelf is die zijn liedjes bijna fluisterend ten gehore brengt. Doordat het publiek (terecht) niets wil missen is het doodstil, zelfs in de pauzes tussen de nummers waarin O'Reilly zich voortdurend verontschuldigd voor een gitaar die maar niet gestemd wil raken. Net als Nathan Admunson van de Rivulets is Paul O'Reilly sterk beinvloed door Nick Drake. Daar waar Admunson dat niveau niet haalt, overstijgt O'Reilly zijn voorbeeld ruimschoots en lijkt met hem, en vele andere artiesten uit Dublin, een nieuwe generatie singer/songwriters geboren. [Chicken Bone George - Black-Eyed Snakes] Als laatste betreden de Black Eyed Snakes het podium. Het trio rond Alan Sparhawk (die zich nu 'Chicken-bone' George laat noemen) wordt voor deze gelegenheid aangevuld met een percussionist. Talloze malen al had ik Sparhawk zien optreden met zijn band Low (waarmee hij verstilde liedjes brengt) maar nooit zoals nu. De band presenteert hun stompende blues zo rauw en luid mogelijk en met name diezelfde Sparhawk lijkt zich volledig te verliezen in de muziek. Van de stoel waarop hij zit raken meestal twee en soms slechts één poot het podium waarvan de planken vervaarlijk op en neer dansen, zuchtend onder de druk van de vier losgeslagen muzikanten. De gitaar wordt hard bespeeld en wanneer dat nog niet luid genoeg klinkt zorgt de opgewekte feedback daar wel voor. De teksten worden hard in de toch al vervormde microfoon gezongen. Naast een cover van Low zelf (Lordy), worden ook Bo Diddley en Soft Cell (Tainted Love) onder handen genomen. Het wordt een daverend concert waarna we 'Chicken-bone' George moeiteloos kunnen bijschrijven in het rijtje blueslegenden met diezelfde Bo Diddley, Jon Spencer en R.L. Burnside. Lees ook het verslag van Vido Liber (zondag 8 september) en verwacht een volgend Amstel Festival begin december. Jan | 22:43 | Commentaar [0]

Diana en de sampler Zaterdag 7 September 2002 Vrijdagavond in Wellerlooi. Terwijl moeder Lizette dochter Beth in bed stopt, worden op de veranda de laatste puntje op de i gezet. Of eigenlijk besluiten we veel zaken nu niet te regelen. Hoe meer afspraken er zijn, des te meer kans er is dat het mis gaat. Maandag 22/9 vliegt Club Diana naar Australië en ik mag mee. Drie weken gaan we toeren in het land van Mad Max, The Flying Doctors en Wait a while Road. Hoe dat allemaal zo gekomen is en meer van dat soort zaken lees je vanaf 23/9 op VPRO's 3voor12. Houdt deze site in de gaten voor de precieze URL. Later die avond werd een cd-tje te voorschijn getoverd met twee tracks van CLUB DAMER. De dames van Damer brachten een dag in Wellerlooi door en het resultaat zijn twee mooie liedjes. Een ervan is het prachtige 'Love bathing sinner', welke te horen zal zijn op de volgende verzamelaar, terwijl het andere nummer nog even gemixed moet worden en er vermoedelijk ook op komt. Omdat de installatie van onze gastheer volgens degene die de plaat heeft gemixed 'niet deugt', wordt besloten om de cd in de auto van de mixer te beluisteren. Daar klinken de tracks inderdaad veel beter en tevens wordt besloten om in de auto een release-luister-sessie te houden voor alle popjournalisten van Nederland. À propos; een naam die we uit ons hoofd even vergeten waren in het rijtje van deelnemers van afgelopen week was die van Young Pilots. Hierin zijn Mongrell, Furtips en Reinier Veldman (ex-Artsen en ex-Bettie Serveert) een collaboratie aangaan. En het klinkt inderdaad zoals je mag verwachten. Het slot van de avond: Diana repeteert een anderhalf uur. Ik zit er even bij, maar het gaat me te hard. Wanneer de heren de studio uitkomen hebben ze vijf nummers geschreven. We trekken een pot bier open en kijken nog even TMF. Dan nemen we voor twee weken afscheid. Jullie kunnen in deze twee weken Diana nog zien in Amsterdam 12/9, Deventer 13/9 en Nijmegen 19/9. Het worden mooie weken. André | 19:23 | Commentaar [11]

Kromme tenen Maandag 2 September 2002 ik heb een prachtig leven; mooie muziek valt dagelijks in mijn brievenbus, voor nop! Dat er af en toe wat kaf tussen het koren zit, dat hoort er bij. Maar waar ik echt niet tegen kan zijn die horde bands die als een kip zonder kop cd's en e-mails rond sturen, zonder even na te gaan wie ze voor zich hebben. Vanaf nu op Blue-Log: de slechtse demo's van Nederland niets verhullend besproken alsmede een overzicht van de meest misplaatste e-mails et cetera. Vandaag de aflevering nu-metal. Met alle respect voor Zlaya, want die deugt. >From: "Yvette S" >To: >Subject: Agresion >Date: Tue, 27 Aug 2002 23:00:16 +0200 Beste programmeur, Via deze mail wil ik u graag informeren over de nieuwe cd van de Amsterdamse Nu-metal band Agresion Na drie jaar stilte is het nieuwe studio album 'Cultura 3' geprocuceerd door Zlaya Hadzich (The Gathering, Sonic Youth) eindelijke klaar. Het album bevat 10 gloednieuwe tracks die onlangs in Oor, Aardschok en LiveXS zeer lovend is ontvangen. Deze cd zal gesupport worden door een Europese tour die gestart is in Nijmegen op Ozzfest. Tevens wordt de cd ondersteund door twee videoclips die te zien zijn op TMF, MTV en The Box. Voor info of boekingen kunt u telefonisch contact met mij opnemen. Vriendelijke groet, et cetera Goed voor eens en altijd: ik ben geen programmeur wij hebben thuis Nederland 1en 2 en bij goed weer Nederland 3, dus die muziekzenders zie ik nooit Oor beweert wel meer LVR is allergisch voor gitaarsoli, ook al duren ze maar één seconde Nu metal? Ga potverdrie eerst eens kijken op onze LVR-site, alvorens mijn tijd te gaan zitten verkloten. André | 21:37 | Commentaar [5]

Sampling madness Part 3 Maandag 2 September 2002 Amsterdam, afgelopen zaterdag. Jan, Auke, Maartje, ik en tachtig demo’s. Nou ja, iets minder: Ik had de gedrochten reeds uit de stapel verwijderd, maar dat waren er slechts weinig. Potje bier derbij en luisteren maar. Compilaties maken is op dit soort momenten wel aangenaam. Maar het vergt ook wel van je. Op basis van wat we nu binnen hebben (een paar bands hebben nog wat soelaas gekregen met de deadline) heb ik in mijn hoofd al stevig lopen stoeien met de deelnemers en met de line up. Vandaag is het zaak om mijn ideeën bij een paar mensen te toetsen. Er waren aan aantal nummers waarvan ik verwachtte dat iedereen wel enthousiast zou zijn. Dat bleek te kloppen: naast de reeds genoemde Microtec, Bauer en Audiotransparent, waren dat John Wayne Shot Me, Merry Pierce, Blimey!, Louisa Lilani & John Prop en Frostparade. Namen die je al kent van eerdere compilaties. Verder konden ons zeer bekoren: Megaphones (springerig elektronisch meestampertje van een ex-Sonetic Vet), Roely (singer songwriter van [drga-drga] label), Scram C Baby (klein liedje van een grote band), Norma Jean (amsterdamse stel met een knipoog naar de Bingo Trappers) en Dress (gitaarband uit de stal van Muze). Een aantal cd’s ligt nog op een stapeltje dat samen met de paar cd’s die nog binnen gaan komen deze weken de perfecte line-up moeten gaan maken. Donderdag gaan we aan de knutsel voor de hoes. André | 17:06 | Commentaar [1]