|
|
 |
|
Wat Ruudje schoot
|
Maandag 29 Augustus 2005
|
|
Wie niet beter wist zou zeggen: 'ze is op reis', maar de waarheid was dat ze al uren geleden was gestrand. En hoewel de avond gevallen was, lichtte de hemel in de verte op als ware het de dageraad. Daar, op een weggetje op het verlaten platteland, waar sereniteit zou moeten heersen, kwamen sirenes en zwaailichten aangereden. In de berm verplaatste ze, quasi nonchalant, haar gewicht op één been, hield de camera voor haar borst en drukte af. Niet veel later stierven de sirenes weg, werd het vuur geblust en vervolgde ze haar weg. |
|
|
|
|
|
Spijt
|
Maandag 29 Augustus 2005
|
|
Negen van de tien hebben spijt
Van Nu.nl
Uitgegeven: 25 augustus 2005 17:36
Laatst gewijzigd: 25 augustus 2005 17:40
AMSTERDAM - Nederlanders hebben spijt. Bijna negen op de tien (86 procent) betreuren de keuzes die ze hebben gemaakt blijkt uit een onderzoek van Psychologie Magazine.
En ik?
Het spijt me van de fietstocht door de regen en het spijt me van die mislukte appeltaart. Ik heb spijt van die te dure jas en spijt van het jurkje wat je nooit droeg. Ik heb spijt van het afgebrande kippenhok en dat van die goudvissen, dat spijt me ook. Het spijt me dat ik zei wat ik dacht en wat je kwetste en het spijt me dat je niet zei wat je dacht en wat me radeloos maakte. Het spijt me van de liefde die je voorwendde en het spijt me van de liefde waar ik niet voor vocht. Het spijt me van de nachten dat we te veel dronken. En het spijt me van mijn grote mond. Het spijt me ook van die keer dat ik je hond doodreed en ik heb nog altijd spijt dat ik de begrafenis van je oma vergat. Het spijt me dat we naar de sterren keken en het spijt me van die wandeling in het bos. Ik heb spijt van de jazz op zondagochtend en het spijt me van de behaaglijke kachel en de winterregen op het raam. En dat filmmatinee dat spijt me ook, net zoals de foto’s die we maakten. Maar meer nog spijt het me dat ik je mijn hart gaf en dat je het liet vallen. En het allermeeste spijt het me dat je ogen nu alles verraden, behalve enige spijt. |
|
|
|
|
|
La Route du Rock 2005
|
Vrijdag 26 Augustus 2005
|
|
|  | |
'En als je hem in elkaar rijdt, doe het dan goed, maar zorg dat je er zelf niks aan over houdt'. We staan met zijn vijven rond een oude Chrysler en de man die ons toespreekt is M's opa. Inmiddels is zijn gezichtsveld te beperkt om nog te kunnen rijden, maar zijn Chrysler verkopen krijgt hij tot op heden niet over zijn hart. We lachen vriendelijk en beloven zorgzaamheid. Onze bagage past met gemak en aan het begin van de middag gaan we op weg.
Een paar maanden geleden werd ik attent gemaakt op La Route Du Rock, een popfestival in Bretagne van bescheiden omvang (zo'n 10.000 bezoekers), maar met grote namen zoals Sonic Youth, Yo la Tengo en the Cure. Een mailrondje verder had ik vier partners in crime gevonden. Het bleek allemaal toch wel wat verder dan verwacht, zo'n 900 kilometer. We willen de nacht doorbrengen aan de Noord Franse kust en zo in twee halve dagen afzakken naar het zuiden. De praktijk is weerbarstig. Even voorbij Brugge houdt de Chrysler ermee op. Er komt rook uit de motor en de olie en koelvloeistof liggen in een lange sliert op straat. Om een lang verhaal kort te maken, M's vader haalt de auto op en neemt een nieuw rijdend exemplaar voor ons mee. Dankzij onze eigen persoonlijke wegenwacht zijn we na vijf uur recreëren in de berm van een parallelweg weer op weg. We hebben ons verrassend goed vermaakt, maar ons reisschema is naar de vaantjes. We rijden de nacht door en komen doodmoe in de ochtend aan in St. Malo.
Het is er een gezellige chaos. De Franse slag in voelbaar. De weg is nauwelijks aangeduid en we staan al op het terrein voordat we onze kaartjes hebben laten zien. Er is vrijwel geen mens van de organisatie die Engels spreekt, wat verwonderlijk is want een groot deel van de bezoekers is Brits. Zouden ze echt maar drie Dixies hebben voor de hele camping, vragen we ons af. Ja, blijkt later. Maar wat maakt het uit. Het festivalterrein bevindt zich binnen een oud fort, wat een surrealistische omgeving is, zeker als de zon achter de heuvels wegzinkt. Over bijzondere settingen hebben we toch al niet te klagen, het middagprogramma is op het strand, waar we gelegen in zee genieten van DJ's en klassieke concerten. De vestingwal en een kasteel in zee complementeren het geheel. Omdat het weer meewerkt en het Bourgondische leven ons past als een Italiaans maatpak, zien we lang niet alle bands. Zo missen we jammer genoeg Alamo Race Track. The Wedding Present is onze eerste band en het is gelijk goed raak. Ik weet eigenlijk niet of ze nooit zijn weggeweest of dat het de zoveelste reünietoer is, maar de band is geweldig. Heerlijke Britpop op de leest van the Smiths geschoeid. Ik moet zeker eens wat van die band gaan kopen. Als iemand mij kan zeggen welk album ik echt niet mag missen, dan houd ik mij aanbevolen. Yo La Tengo heb ik voor het laatst gezien in 1998. De karakteristieke zang van Ira Kaplan is gebleven, maar de songs zijn afwisselender geworden en de andere twee bandleden hebben een prominentere rol gekregen. Mercury Rev zag ik jaren geleden in Paradiso. Toen maakten ze nog noisy indiepop. Nu liet het zich omschrijven als protserige bombast die me geen moment raakte of kon boeien. Omdat we helemaal gesloopt zijn laten we The National voor wat het is en gaan slapen. Of beter, dat proberen we. Tot zonsopgang breken de gekke Fransen de camping af.
Met een slaapschuld waar je U tegen zegt, beginnen we aan de tweede dag. We brakken wat uit op het strand en zien onze vrienden van We vs Death samen met the Great Lake Swimmers een prachtig middagoptreden verzorgen in het theater.
Van het avondprogramma krijgen we niet te veel mee. Bij the Raveonettes regent het zo hard dat we in de tent blijven. Tijdens the Cure borrelen we gezellig met the Great Lake Swimmers. De eerlijkheid gebied me te zeggen dat ik niet erg mijn best heb gedaan, maar ook de rest van het gezelschap vond the Cure nogal een sof. Eenvormig en simpelweg saai. Een paar hits springen eruit, maar het is allemaal weinig memorabel. En een kerel van eind 40 met make up blijft natuurlijk sowieso een moeilijk geval. (Naar verluid weet een van de We vs Death jongens Robert Smith een cd in handen te duwen. Benieuwd wat daar van komt).
!!! redt de avond (ja, de band heet echt !!!, je mag het uitspreken als chk chk chk). Heerlijk feestelijke, tikkeltje eclectische ADHD dansmuziek. De band telt onder andere drie percussionisten, wat opmerkelijk is. Gelukkig blijken twee ervan ook nog een blaasinstrument te bespelen. We vergeten onze slaap en dansen een gat in de nacht.
Op zondag zitten we inmiddels in een vast ritueel van zwemmen, zonnen, muziek luisteren op het strand en zoeken naar goed sanitair. We zijn nagenoeg de enige Nederlanders op het festival. Omdat we het gezever over wiet helemaal zat zijn, doen we ons voor als Zweden, met zeer wisselend resultaat. We zien vandaag meer bands. The Polyphonic Spree bijvoorbeeld. De band bestaat uit een stel blije eikels in soepjurken. Men kijkt niet op een man meer of minder, ik telde er 23 op het podium. (Ik kreeg een visioen van mijn toer met Club Diana. Mijn belangrijkste taak was om vier volwassen kerels op tijd in de juiste bus te krijgen en daar had ik mijn handen aan vol. Ik moet er niet aandenken om hetzelfde werk te doen bij the Polyphonic Spree). De band maakt tamelijk symfonische muziek (geen rock!), die erg 70's aandoet. Het enthousiasme is de kers op de taart (ooit een 23-koppige band, inclusief harpspeler als bezetenen op en neer zien springen?). Het was beregoed. Zo goed zelfs dat, als ze gospel zouden maken, ik bijna zou overwegen misschien weer naar de kerk te gaan.
Sonic Youth zijn voor veel aanwezigen grote helden. Er ontstaat daardoor een heel bijzondere sfeer. De band heeft het stevig op de heupen. Kim zingt de meeste nummers en een groot deel van de set bestaat uit, tja, liedjes. Maar gelukkig komt de brute noise voldoende om de hoek kijken. Zoals alle bands mogen ze vrij lang spelen. Ik ben een overgelukkig mens, en velen met mij.
Metric kende ik niet. Ze overtuigen me wel. Op wat hilarisch misplaatst sexy danspasjes na leveren ze een puike set af die me wat deed denken aan Garbage in hun goede tijd en ook een beetje aan the Cardigans.
Ik had een redelijk vooringenomen instelling dat Vive la Fete niet veel meer zou zijn dan art wank. Mea Culpa. De Belgen vervoeren het publiek met hun dansbare, zwoele muziek. Voorman Danny Mommens vervult een verrassend bescheiden rol terwijl zijn lief ons om haar vinger windt. Tijdens het laatste nummer wordt het podium bestormd door een deel van het publiek. Mommens hangt een willekeurige vent zijn gitaar om, de zang en toetsen worden overgenomen en vreemd genoeg ontspoort het, ondanks het gebrek aan enige muzikale kwaliteiten van de gastmusici, geen moment. De nacht duurt tot de ochtend. We dansen en kussen de zwoele zomerlucht. Volgend jaar weer. |
|
|
|
|
|
Louisa Lilani & John Prop - 'What's for dessert?'
|
Dinsdag 9 Augustus 2005
|
|
|  | |
Cassettes, compilaties, 7''-es, een LP, cd’s, huiskamerconcerten in de Vrolikstraat, Wijsjes uit het Oosten, Crossing Border. Brok in je keel, door merg en been. Onbegrip, afkeer, omhelzing, beminning, onderschatting, adoratie. Een warm plekje in mijn platenkast.
Louisa en John hebben als muzikaal duo de stekker d'r uit getrokken. De titel van de plaat is daarmee verschrikkelijk toepasselijk. En wat krijgen we toe? Een aantal van de allermooiste liedjes die ze tot nu toe maakten! De piano staat centraal en John zingt wat meer dan voorheen. Verder is het een vertrouwd recept, indringende en ontwapenende liedjes waar behagen en onbehagen om voorrang vechten. Maar vertrouwde recepten bekoren ook hier het meest.
De oplage is weer beperkt, er zijn nog slechts een handvol cdt'tjes over. Mocht je eens iets heel bijzonders in huis willen halen, dan raden wij van lvr dit schijfje sterk aan. Mail John op j.prop@wanadoo.nl. En laten we hopen dat het over enige tijd toch weer gaat prikkelen, want ik zal het duo wat een volstrekt eigen niche in de Nederlandse popmuziek innam, ongelofelijk gaan missen.
Hé schatjes, bedankt voor alle mooie liedjes en concerten met tapa's. Bedankt voor een hele mooie LP op LVR. De avonden met de platenspeler draaiend en een rosétje bij de hand, blijven we volhouden! |
|
|
|
|
|
Haldern 2005
|
Dinsdag 9 Augustus 2005
|
|
|  | |
Even over de grens bij Arnhem ligt het gehucht Haldern. Eens in het jaar zijn we twee dagen te gast in één van de weilanden aldaar en kijken we met nog 5000 man naar bandjes, drinken we Diebels Alt en eten we Braadworst mit zenf.
Vrijdag
Vlak voor aankomst houdt het op met zachtjes regenen en het terrein verandert rap in een modderpoel. Het is spiegelglad en hilarische valpartijen vormen een belangrijke bron van vermaak.
Art Brut is een vrolijk cluppie. Ze maken leuke up-tempo popmuziek in de Britse traditie die nu helemaal hip is, maar wel met een eigen touch. Ik moet het album zeker eens gaan beluisteren. The Robocop Kraus is een 5-tal uit Nürnberg. Duitsers is grijs/zwarte uniformen, het blijft een moeilijke combinatie. Hoewel de band alleszins stevig staat, is het niet veel meer dan een Franz Ferdinand rip-off met Duitse accenten. De zanger beweegt als Carlton van the Fresh Prince of Bell Air en is nauwelijks serieus te nemen. Kaiser Chiefs hebben een paar dikke hits gehad en dat is te merken. Ondanks de kou en de regen is het publiek erg enthousiast en terecht: hitgevoelige puntige popliedjes vol vreugde gespeeld (dat viel sowieso op, weinig navelstaarderig of depressief gedoe, lekker muziek maken met zijn allen!). Nada Surf speelt te lang en weet de aandacht niet bar vast te houden. Hoewel ik niet vol-geconcerteerd heb geluisterd, leek het me dat ze geen nummers meer hebben geschreven van het kaliber 'popular'; hun hit van weleer.
Inmiddels hebben we ons een leuk stukje in onze kraag gedronken. Lekker festivalbier voor een goede prijs, kom d’r elders maar eens om. Ineens klinkt de polka van Tom Waits' album The Black Rider over de wei. Op dat moment komt Kaizers Orchestra op. Dat wordt gelijk het hoogtepunt van de avond. Bruut opwindende fanfarepunk à la de Kift, maar dan met grote(re) levensvreugde gebracht. Kaizers Orchestra is heel even de beste band van wereld. Bands waarbij je mag springen, schreeuwen en drinken hebben op dit moment van de avond mijn voorkeur. Alleen jammer dat ik tot mijn enkels in de drek sta; als ik probeer te springen blijven mijn schoenen staan.
Er zijn overigens veel Nederlanders op het festival, maar slechts weinig bekenden. Wanneer ik voor de derde keer een Norbert Pek look-a-like op zijn rug tik (nein, du blöder Hund, ich bin doch ja die Norbert nicht, wie viel mahl soll ich das noch sagen), besluit ik dat ik er wel genoeg gehad heb (Norbert is een journalist van Kindamuzik met wie ik wel eens een praatje maak). Franz Ferdinand is de laatste band van de avond. Ik heb het nog steeds goed naar de zin, maar mijn gezelschap vind het nogal tegenvallen. Ik kon me niet aan de indruk onttrekken dat de Gang of Four invloed er een beetje vanaf is op de nieuwe nummers.
Al met al een puike eerste dag en omdat ik een beetje een verwend jong ben kruip ik niet in een tentje, maar rijd ik naar huis. Zover is het tenslotte niet.
Zaterdag
Nog voor het Norbert incident gisteren, raakte ik aan de praat met een alleraardigst Duits meisje. Ze laat me haar laarzen proberen, maar die zijn te klein (goh). Net nadat het echt gezellig werd, raakte ik haar kwijt in de menigte. Vandaag probeer ik haar terug te vinden, maar na een half uur alleen maar naar laarzen te hebben gekeken (daar wordt je een raar mens van) geef ik het met tegenzin op. Het zit voor de rest ook niet erg mee. Het blijft hard regenen. The magic numbers had ik graag gezien, maar we zijn net te laat. Of beter, ze zijn verplaatst naar de tent die naast het terrein staat, maar dat horen we te laat. The Coral is een toffe band waar ik nog nooit van heb gehoord, maar die erg past in de lijn van de vorige avond. Moneybrother valt erg tegen (geen goede nummers naar mijn bescheiden mening) en hetzelfde geldt voor House of Love (waarom die in Godsnaam weer bij elkaar zijn gekomen; Joost mag het weten). Phoenix is gelukkig weer helemaal te gek. De band heeft blijkbaar een paar clubhits gehad, want de gemiddelde leeftijd voor het podium daalt ineens fors. Phoenix is een indieband met een DJ-mind, zei G. en hij had gelijk. Helaas dansen we niet door bij Tocotronic (pakte me geen moment) en Mando Diao ontgaat me ook volkomen. Omdat ik geen droge draad meer aan mijn lijf heb en de kroeg lonkt, laten we The Polyphonic Spree voor wat het is; die zien we volgende week in Frankrijk wel weer. Ondanks een wat tegenvallende tweede dag was Haldern weer erg fijn. 'k Ben alleen wel benieuwd hoe het afgelopen is met het Duitse meisje en haar laarzen. |
|
|
|
|
|
Machinefabriek - Vancouver
|
Woensdag 3 Augustus 2005
|
|
|  | |
|
|
|
|
|
|
