Noise Cape Festival, Den Haag Dinsdag 24 Augustus 2004 Terwijl vele anderen afgelopen weekend hun vertier zochten in Biddinghuizen, koos ik voor een lokatie aan de rand van de Vinex-lokatie in Den Haag, waar rond de vliegtoren van het voormalige vliegveld Ypenburg de tweede editie van het Noise Cape Festival plaatsvond. Net als vorig jaar, toen één en ander zich afspeelde in een gekraakte loods in het Scheveningse havengebied, was ook nu de lokatie absoluut uniek en net als vorig jaar stond ook nu het programma weer bol van improvisatie, experiment en vooral veel noise. De Japanner Yutaka Makino wil ons volgens zijn bio confronteren met de geluiden om ons heen. Die geluiden zijn tijdens zijn optreden absoluut onontkoombaar. Vanuit de kleine luidsprekers worden onze trommelvliezen namelijk danig op de proef gesteld met een verzengende noise zoals voortgebracht door twee laptops en een berg randapparatuur. De mensen achter Moysk uit België noemen zich geluidsextremisten en laten een heel arsenaal aan vreemdsoortige zelfgemaakte instrumenten horen waarbij het koelkastrekje met het stalen balletje en het electronisch tennisracket zonder meer de leukste zijn. Andrew Smith is een Amerikaanse performance en noisekunstenaar die al jaren bezig is en als een soort Herman Brusselmans (inclusief lange leren jas en dito haar) achter een klein keukentafeltje zit met daarop slechts één enkel instrument waarvan we de identiteit maar niet kunnen vaststellen. Alle acties die hij onderneemt blijven beperkt tot het drukken van wat knopjes waarna hij rustig de tijd neemt om om zich heen te kijken en zichzelf voortdurend lijkt af te vragen waar die herrie toch vandaan komt. Tijdens het nuttigen van de geboden maaltijd ploft met een grote smak iets naast me op de grond. Als ik goed kijk herken ik een lever die vanuit de toren naar beneden is gegooid. Voordat ik de werper ervan kan identificeren komt hij met een grote emmer water de toren uitgestormd en leegt deze in het publiek. Hij is de zanger van het Belgische Dirk Freenoise dat zojuist aan hun optreden is begonnen. De jongeman is opgefokt en probeert met alles ook het publiek zo gek te krijgen. Hij gooit stukken vlees naar de toeschouwers die deze behoedzaam ontwijken. Bloedspetters vliegen in het rond en de penetrante lucht van het vlees vult de ruimte. Wanneer hij niet het publiek opjut of rondraast over het terrein schreeuwt hij de longen uit het lijf om het verband tussen hem en de mensen die achter hem staan te spelen aan te geven. Hij lijkt onvermoeibaar, zijn ogen stralen woede en agressie terwijl op zijn lichaam het bloed, confetti en zweet zich vermengen. Pas wanneer,vele capriolen verder, de band het tempo danig verlaagt lijkt hij zijn rust te hervinden en druipt het gezelschap af. Goldhorn uit Limburg is de enige act deze dag die met een haast klassieke opstelling rond drums, gitaar en toetsen zich als band manifesteerd en ook nog eens melodiën ten gehore brengt. Dat komt de band duur te staan en al na het eerste nummer wordt ze dan ook in niet misteverstane woorden verzocht het veld te ruimen omdat het hier toch vooral een noise festival betreft. De band negeert de verzoeken en sleept zich moeizaam door hun wat saaie set heen. Spermatak is een collectief uit de stal van de vermaarde Hondenkoekjesfabriek uit Dedemsvaart. Het duo is gehuld in een soort ruimtepakken waarmee de leuste dansjes worden gemaakt. De beelden die de voortgebrachte noise begeleiden tonen vele vagina´s, neerstortende vliegtuigen en doodgeboren kindjes ... Yann Keller is een Duitse punk die noise brengt die voortkomt uit een ingenieuze zelfgemaakte apparaat, een gietijzeren snaarinstrument en een batterij effectapparatur. Samen vormen ze een repititief en haast hallucinerend geheel waarin telkens weer nieuwe ritmes en patronen zijn te ontdekken. Keller is zonder meer de beste act van de dag. Lo-Bat is een Belgische jongeman en één van de exponenten uit de relatief nieuwe Micromusic-scene waarbij muziek gemaakt wordt met de Gameboy. Bij hem blijft dat niet beperkt tot die klassieke spelmachine maar worden ook de laptop en andere high-tec speeltjes gebruikt om tot een resultaat te komen dat absoluut hoofdact-waardig kan worden genoemd! Kijk hier voor wat foto's van het festival. Jan | 23:14 | Commentaar [0]

Lijstje week 34 Dinsdag 24 Augustus 2004 Jan: In de vistank Solbakken / Black Heart Procession - In the Fishtank 11 (Cd op Konkurrent) Wat huiverig na de laatste release van Black Heart Procession maar hoopvol naar aanleiding van de laaste Solbakken kocht ik maanden na uitgave dan toch deze plaat in de serie van de Konkurrent. Het blijkt een prachtplaat met als parel 'Things go on with Mistakes' waarbij in zo'n 11 minuten naar een absoluut hoogtepunt wordt gewerkt. Uut Grunn'n Transfolmer - Untitled (Cd in eigen beheer) Tjeerd uut Grunn'n speelde voorheen bas in The Visitor en is nu alweer jaren thuis bezig met muziek waarbij zwoele electronica wordt gecombineerd met de akoestische gitaar. De stem lijkt tijdens sommige nummers wat minder goed te passen maar bij andere nummers juist weer het sterkste element te zijn. Te koop voor een prikkie! André: Luisterpaal in de Gloria! Doe het nou, bezoek die luisterpaal bij 3voor12. En luister (zo lang het kan) naar the Bees (fantastisch album wat klink als the Byrds, maar dan heel erg nú), A girl called Eddy (kippenvel muziek van een meisje met gitaar (mooie hoes!)), Dogs die in Hot Cars (de zanger heeft een beetje een neuzelstem, maar na een paar luisterbeurten net zo'n fijne liedjesband als Franz Ferdinand) en Mark Lanegan (een eeuwige belofte wordt schijnbaar moeiteloos ingelost. Denk aan Nick Cave's the Boatman's call, maar dan anders. Met een glanzende bijrol voor Polly Jean Harvey) Demo Pondertone - Snake & Apocalips Het wordt gewoon een album, maar omdat het album nog ongemixt is noem ik het voor het gemak maar even een demo. Patrick Tersteeg is vooral bekend van het Utrechtse Gloricz Jim. Dat Pondertone niet een marginaal bij-bandje is, blijkt wel uit het feit dat ie recentelijk mocht openen voor Kaizers Orchestra. Pondertone is donker, gloomy en in het geval van Pondertone vernuftig gearrangeerd. Ten opzichte van de vorige twee (eigen beheer) plaatjes lijkt er ditmaal minder gezocht te zijn naar het ultieme popliedje. Dat komt het album ten goede, al zal het voor een eerste kennismaking even doorbijten zijn. Eindelijk! ~ben drie weken met vakantie; tabee! Jan en André | 23:08 | Commentaar [0]

Lijstje week 32 Dinsdag 10 Augustus 2004 Jan: Benjamin B - Live @ Vera, Groningen Vlak voor het uitkomen van hun nieuwe plaat kwam de band nog éénmaal bijeen in de originele bezetting. De locatie was Vera in thuisbasis Groningen, de aanleiding het zomercafé en het repertoire bestond ditmaal louter uit covers van The Lemonheads. Fiebo, Michel, (een gewonde) Barbara en de 'ingehuurde' toetsenist lieten met zichtbaar plezier en enthousiasme aan de bomvolle zaal horen waar hun muzikale interesses nu eigenlijk liggen. Ze brachten dan ook een ode aan het combo uit Boston waarbij hun uitvoeringen het origineel vaak angstvallig goed benaderden. Aanvankelijk waren het nog de nummers van het album 'It's a shame about Ray' die werden gespeeld, later volgden ook de andere nummers uit de discografie van hun voorbeeld. Helaas was de koek na een uur wel op en dat was, ook voor vele anderen, veel te kort … André: Haldern open air Nog niet eerder kreeg het Duitse festivalletje zoveel belangstelling vanuit het Nederlandse. En op die ene flapdrol na die maar 'scheisseholländer' naar ons hoofd bleef slingeren, leek de Nederlandse enclave wederom goed te mengen met de Duitsers. Het festival was ook dit jaar geslaagd vanwege a. goed gezelschap, b. (redelijk) goed eten c. lekker bier d. prettige prijzen e. een meer om in te zwemmen op steenworp afstand en f. het programma. Hoogtepunten: adam green (bastaardzoon van jonathan richman met een voorkeur voor absurde teksten en een afkeer voor blonde MTV babes), Kings of Leon (de term rock en roll is door te extensief gebruik wat gedevalueerd, maar KoL is dus een echt vette rock & roll band), the divine comedy (ergens tussen Lambchop en Bacharach), I am Kloot (hoewel er technisch het nodige mis ging, erg prima te pruimen; de liedjes waren namelijk meer dan okay). Aardig: Paul Weller (jaja, vanuit historisch besef had ik het een legendarisch optreden kunnen noemen, maar opa Paul is inmiddels wel zijn wildste haren kwijt. Zijn begeleidingsband was misschien wel iets te solide), Keane (best te pruimen (ik was op voorhand te cynisch, Norbert!)) en dEUS (het oude werk was uiteraard te gek (hoewel het merkbaar was dat men nog niet uitzonderlijk goed op elkaar was ingespeeld, er werd nogal eens een misser gemaakt), het nieuwe werk was, op één nummer na, platte dertien-in-een-dozijn rock. Elke gelaagdheid of spanningsopbouw die nummers als 'for the roses' kende, ontbeerde het nieuwe werk. Flink schaven of toch maar de brui eraan geven, lijkt het devies) Kijk voor meer lijstjes in 'Het Schaduwkabinet der Subjectivisten'. Jan en André | 18:56 | Commentaar [0]