Lijstje week 34 Dinsdag 26 Augustus 2003 Jan: Au - Live @ Noise Cape, Scheveningen Elke set van dit Haagse duo is anders door de hoge mate van improvisatie en het gebruik van verschilende elementen. Nu weer is er een centrale rol voor een verbouwde draaitafel en de gitaar. De muziek is electronisch, experimenteel en rustgevend. Dit in tegenstelling tot de andere acts die dag. Ik werd namelijk verrast, overrompeld en verpletterd door o.a. acts als Coolhaven (Lui uit Trespassers W en Dull Schicksal met totaal verknipt cabaret en laptopmuziek), The Bongoleeros (compleet verrukt duo maakt muziek met respectievelijk: 1 drumstok, een toetsenbord (om mee te gooien, niet om op te spelen), een tamboerijn, een cementemmer en een paar schoenen ...) en Fcknbstrds uit Dedemsvaart. Dat gezelschap ziet er uit als de leden van Gwar en noemt hun muziek zelf zwaar verteerbare baggernoise voor borderliners en dat lijkt me dan weer zeer treffend geformuleerd ... Sigur Ros - new single (Cd / Dvd op Fat Cat) Prachtige muziek wordt nu begeleid door de best passende, trage beelden. André: Spider Rico - 4 track demo Demo van de maand in FRET. Demo van het jaar (tot nu toe) op de LVR burelen. Allemachtig wat is dit goed. hotseknotsbegoniarockandroll. na tien minuten was mijn toupetje losgewaaid en hing ik verdwaasd op de bank te roepen om meer (de buren vroegen of het wat minder kon, maar dat terzijde). No Wisdom - demo Rechttoe rechtaan punk van een piepjonge band uit het Limburgse Arcen (bekend van de kasteeltuinen, de hertog Jan brouwerij, marianhill en de drijfzandhopen). het enthousiasme is aanstekelijk, de originaliteit (zoals zo dikwijls in dit genre) marginaal. zullen het goed doen op lokale popfestivals met een jong publiek. Best of the big bands - (2Lp op Lotus) - 1986 Enthousiasme (van mede lijstjesmakers) is aanstekelijk. deze lp's voor 2 euro uit de bakken getrokken en veel moois vulde mijn kamer gedurende de zondag; G.Miller, B. Goodman, L. Hampton, D. Ellington en C. Basie. Het lijkt op muziek uit oude Disney films, zei mijn lief en daarmee raakte ze de spijker vol op den kop. Aldo Ciccolini speelt Satie - Trois gnossiennes et gnossiennes 4,5,6 (EMI) Waanzinnig mooie uitvoering van het beste van Satie. Verplichte kost, ook (juist?) voor popliefhebbers. Eén track is bekend geworden door de AD-reclame. De Klojo's - Live @ A.I.D. Wageningen 'Ja lieve eerstejaars, hier zijn we dan, de beste band van wageningen: the klojo's'. Zoals te doen gebruikelijk nodigden de klojo's zich uit voor het festival in de stad. Inpluggen en spelen maar. Heerlijke melo-punk op de Wageningse markt: 'wij zijn de klojo's en waar wij spelen is het geluid volkomen ruk'. De band werd bekogeld met (lege) bierblikjes door hun zelf meegebrachte fans. En de eerstejaars?? Zij vonden het maar raar. Kijk voor meer lijstjes in 'Het Schaduwkabinet der Subjectivisten'. Jan en André | 19:20 | Commentaar [2]

Lijstje week 33 Dinsdag 19 Augustus 2003 Jan: Spider Rico - Live @ Paradiso Haagse rockers laten eerst de temperatuur in de bovenzaal stijgen tot ongekende hoogte en blazen daarna zowat het dak eraf! John Wayne Shot Me - Live @ Paradiso Set vol nieuwe nummers van het later te verwachten album op 62 TV. En dat belooft wat! Seedling - Let's play boys and girls (Cd op Transformed Dreams) Opnieuw in de speler, en terecht! Eén van de leukste Nederlandse platen van dit jaar staat boordevol favoriete nummers. Austin lace - Commodore pace (Cd op 62TV) De term rammelpop leek voorbehouden aan Nederlandse bands als John Wayne Shot Me en Club Diana. Austin Lace laat horen dat ook de zuiderburen er wat van kunnen! André: Sigur Ros - () (Cd op Fat Cat) Zo goedkoop dat ik hem echt niet meer kon laten liggen Matthew Herbert Wat duurt het lang eer deze plaat begint te groeien. Maar als het dan eindelijk zo ver is, is er geen houden meer aan. Ramones - Ramones (Cd op Sire) Hey ho let's go. De hele zomer op 10 in de auto! The Jon Spencer Blues Explosion - Acme (Cd op Mute) Heather Nova - Oyster (Cd op Sony) Ik had gedacht deze plaat nooit meer te willen horen. Maar nu mijn lief ermee thuis is gekomen blijkt dat de herinneringen die ooit met deze plaat samenhingen zijn weggeëbd. En da's maar goed ook. Smog - Dongs of sevotion (Cd op Drag City) De plaat Julius Caesar was een eye-opener en heb ik helemaal grijs gedraaid en alles wat erna kwam viel me eerlijk gezegd wat tegen, waardoor ik min of meer ben afgehaakt. Maar deze plaat mag er wezen! Billy zingt een beetje als Howie Gelb en de nummers zijn prachtig gearrangeerd. Het inzetten van een groep cheerleaders is een meesterzet. Demo's: Muck - demo Uit Maleisië! Deze jongens zijn helaas 15 jaar te laat. Indiepop zoals Dinosaur jr. het maakte, al is te merken dat ze het Engels niet tot in de finesses meester zijn. Verder wel lekker gitaarlijntjes al wordt de hand van een goede producer gemist. Hoewel ik mijn Dinosaur platen koester, raak ik hier nu niet direct heel opgewonden van. Things in herds - demo Ook al uit Maleisië. Ze noemen het zelf indiepop, maar daarvoor is het wel ontzettend ingetogen. Aardige nummers, zuivere zang, maar dat ene liedje ontbreekt nog. Tsuyoshi Satake - demo Uit Japan. (Wat is er in godsnaam in het verre oosten aan de hand??) Kamikaze techno zoals F.F.F. het maakt, maar dan wel wat minder. We zijn gekkere dingen gewend van Japanners. Kijk voor meer lijstjes in 'Het Schaduwkabinet der Subjectivisten'. Jan en André | 17:37 | Commentaar [9]

Noise Cape Vrijdag 15 Augustus 2003 Volgende week zaterdag (23 augustus) zal in een loods in de Scheveningse haven de eerste editie plaatsvinden van het performance- en noise-festival Noise Cape. Op het festival, dat een samenwerkingsverband is tussen de Haagse initiatieven White Space, De Garage en Contex, zal een breed spectrum aan presentaties te zien zijn op het gebied van nieuwe muziek, performances, geluidsinstallaties en videowerk. Er zullen ongeveer tien optredende artiesten te zien en te horen zijn uit binnen-en buitenland waaronder: //., Au, Coolhaven, Fcknbstrds, Feedback Society, Ground Control, The Hatz, Kapotte muziek, Shitcluster, een aantal breakcore acts en een installatie. Voor meer informatie over de performances, achtergronden en bereikbaarheid kan je terecht op de speciaal ingerichte website. Jan | 23:30 | Commentaar [3]

K-Tsjoem #13 Donderdag 14 Augustus 2003 Toen ik die avond als eerste (!) de zaal binnen liep werd al snel duidelijk dat het een heet avondje zou worden. De temperatuur was buiten al hoog maar werd binnen nog eens ruimschoots overschreden. Zelfs de twee opgestelde ventilatoren konden daar weinig verandering in brengen. De hitte werd verder opgedreven toen de zaal vol stond en de mannen van Spider Rico op het podium in sneltreinvaart hun ruige garage rock 'n roll speelden. Hoewel het Haagse viertal al jaren bezig is, kwamen zij kort geleden op de proppen met een demo die vrijwel onmiddellijk werd opgepakt door Fret, Stereo, Radio Mortale, NCRV's Buzz en nu 3voor12. De verwachtingen waren dus hooggespannen en de band bleek dat maar al te goed aan te voelen. Waarschijnlijk daarom was de paniek wat groter dan anders toen na een paar nummers een snaar brak. Er werd een andere gitaar gepakt die eerst nog gestemd moest worden. Doordat het stemapparaat daarvoor ook nog eens zoek was onstond al snel een oponthoud dat een paar minuten zou duren. Gitarist Dennie probeerde de leegte te vullen met een spontaan ingezette cover van André Hazes maar de vaart was inmiddels uit het concert verdwenen. Toch werd de draad weer opgepakt en speelden Lennie, Dennie, Bassie en Leffie nog een aantal nummers van hun repetoire. De band had in ieder geval wel duidelijk gemaakt over een enorm spelplezier en goeie nummers te beschikken die ze ook nog eens op ontzettend coole manier kunnen presenteren. Haast traditiegetrouw ontaardde de set in een totale chaos waarbij de gitaristen in het publiek verdwenen om daar het aanwezige publiek te amuseren. De Chimney Brothers, de tweede band van de avond, speelden ook rock ’n roll maar dan wel heel anders dan hun voorgangers. Daar waar Spider Rico juist de grenzen opzocht, bleef het gezelschap uit Haarlem (te) voorzichtig om juist nergens uit de bocht te vliegen. De band was zeker niet slecht en experimenteerde naast rock ’n roll ook met andere genres, maar konden mij op dat moment niet meer overtuigen. Afsluiter John Wayne Shot Me was nog geen 24 uur terug uit Scandinavië waar de band een tournee deed langs verschillende clubs en festivals. Ze werden nu op het podium aangevuld door twee leden van Austin lace en gezamenlijk brachten zij naast wat ouder werk veel nummers van hun onlangs opgenomen plaat waar ik nu al reihalzend naar uit kijk. De band heeft inmiddels patent op de herkenbare rammelpop en de fraaie covers. Op het papier dat aan het toetsenbord hing, waren de namen te lezen van de zes (!) covers die zullen verschijnen op b-kant van de single die vooraf zal gaan aan het volledige album. Ik herkende Daniel Johnston, L.Wainwright III, Destiny’s Child en Napalm Death ... Voor aanvang van het laatste nummer werd simpelweg medegedeeld dat dat ook het laatste nummer zou zijn waarop Merijn, de bassist van de band zou meespelen. Het hoe en waarom van dit besluit is me tot nu toe onduidelijk gebleven … Een ander verslag van deze avond is te lezen bij Vido Liber (14 augustus) en de volgende K-Tsjoem is te verwachten op 9 september met ook dan weer een Haagse band: Soft Posh! Jan | 23:37 | Commentaar [0]

Lijstje week 32 Woensdag 13 Augustus 2003 Early day miners - Jefferson at rest (Cd op Secretly Canadian) Alhoewel ook deze derde plaat van de Texanen weer een hele mooie is, maakt ie toch minder indruk dan de voorganger (Let us garlands bring). Tot nu toe althans … Knife in The Water - Cut the cord (Cd op Glitterhouse) Meer melancholie uit Texas, ditmaal gebracht door een vijftal die folk, country en americana op deze plaat laten samensmelten. Met een prettige samenzang van Laura Krause en Aaron Blount. Pernice Brothers - Yours, mine & ours (Cd op Houston Party) Mooie luisterpop op een nieuw album van singer/songwriter Joe Pernice (Scud Mountain Boys) en band. Vic Chesnutt - Silver Lake (Cd op New West) Een plaat met veel aandacht voor productie en orchestratie. Chesnutt laat zijn invloeden (Dylan, Neil Young, Kurt Wagner) doorklinken in de vaak trieste songs. Kijk voor meer lijstjes in 'Het Schaduwkabinet der Subjectivisten'. Jan | 02:55 | Commentaar [0]

Haldern 2003 Zondag 10 Augustus 2003 Gekkenwerk, dat was het. Een tweedaags popfestival waar de temperatuur niet onder de dertig graden zou zakken. Maar goed, we hadden de kaartjes nou eenmaal besteld en een auto geleend en het programma zag er alleraardigst uit. We hadden geleerd van vorig jaar. De Duitse grundlichkeit is niet uitgevonden in Haldern. Eerst in de rij om met een e-mail een kaartje te krijgen, dan in de rij om met het kaartje een polsbandje te krijgen en tenslotte met het polsbandje in de rij om binnen te mogen. Vorig jaar stonden we in alle rijen achteraan; dit jaar waren we de eersten. Om ons heen stonden veel Nederlanders te wachten. Niet heel vreemd; de eerste twee bands waren van het Excelsior label. Ook in de rij stond een jong Duits stel met een kind van een paar maanden. Het kostte de Haldern-manager heel wat overredingskracht om de 1-hersencelligen uit te leggen dat harde rockmuziek in combinatie met 35 graden in de schaduw niet de meest ideale atmosfeer is voor een baby. Haldern-pop wordt even over de grens bij Arnhem gehouden en is een verademing vergeleken met festivals als pinkpop en lowlands. 1 podium, maximaal 5000 (!) bezoekers, betaalbare kaartjes (45 euro) en gratis kamperen en parkeren. Nadelen? Hooguit dat het niet is toegestaan om water mee naar binnen te nemen en dat je mindere bands niet echt kunt ontvluchten door je elders op het terrein te begeven. Dag 1 De bands: Sgt Petter was, zoals meer bands, lekkere lijzige zomermiddag muziek. Het overtuigde me niet echt, maar zoals mijn lief zei: hij zou best wel eens hele mooie plaat gemaakt kunnen hebben. Spinvis was een rare uh vis in de bijt. Zoals hij zelf zei: wenn ihren Niederlandisch so gut is als mein Deutsch ... versta je er dus geen hol van. Mr. Spinvis zelf is niet heel stemvast, maar de uitvoeringen zijn in veel gevallen zo anders dan op plaat dat mijn aandacht de hele set werd vastgehouden. Opmerkelijk was dat het geluid zo bescheiden van volume was dat het intiem werd. Belasco kon me niet boeien, pompeuze britpop. The Raveonettes ontging niks: 'it's so hot ... a good thing that we are so cool'. Fijn, gedreven optreden. Kaizers Orchestra en Kashmir waren onderhoudend, maar omdat tijdens deze bands wat vrienden arriveerden heb ik er niet veel van meegekregen. Frank Pop Ensemble is in Duitsland wereldberoemd, maar mij zei het niets. Geen immens wonder, het was een soort Trijntje Oosterhuis muziek, maar dan met kloten. Aqualung was ingetogen en tijdens xploding plastix was mijn gezelschap zo moe dat we naar de tent gingen. Het zou me niet verbazen als dat achteraf een beetje zonde blijkt te zijn geweest. Dag 2 Na een verrassend goede nacht (het werd pas laat heel warm en het was betrekkelijk rustig), zijn we eerst maar eens wat gaan eten en toen werd het zo heet dat we maar zijn gaan zwemmen. Eigenlijk viel alles op zijn plek; het was veel te heet om bandjes te kijken en er was de eerste uren niets dat ik per se wilde zien. Terug op het festivalterrein: Under Byen 's zangeres ziet er uit als Shakira en zingt alsof ze Heather Nova en Bjork heeft ingeslikt. De enige echt memorabele noot was het springen van de hoge e-snaar van de gitarist. Ed Harcourt was onderhoudend en iets meer dan dat ook wel. Het publiek zat in een soort van grote hoefijzervorm in de schaduw van de eet- en drinktenten aan de rand van het terrein. Slechts een enkele onverlaat waagde zich in de buurt van het podium. Evan Dando, met band, was bij lange na niet zo indrukwekkend als in paradiso, een goed jaar geleden. Bij het tweede nummer begon het meisje naast me keihard, met lange uithalen, te janken. Dat vond ik wat overdreven, zo slecht was het zeker niet. Het was nog immer heet. Op het podium was het al niet veel beter dan in het publiek. Toch meende iemand dat het wel leuk zou zijn een beetje stoom over het podium te blazen. Dando zag het gebeuren. Vroeg vriendelijk: 'put the fucking machine off'. Gevolgd door het nog vriendelijkere 'now!'. En toen binnen tien seconden geen gehoor werd gegeven aan zijn verzoek rukte Evan de hele machine met bedrading los en flikkerde de hele handel van het podium. De band was niet gestopt en Dando zong door alsof er niets gebeurd was. Zoals een collega weblogger terecht opmerkte: 'er gebeurde eindelijk eens wat'. Bij de volgende band, Bright Eyes, was de machine weer hersteld en aangezet. Ook zij waren er niet zo van gecharmeerd, maar een van de bandleden volstond met het apparaat uit te zetten, middels een knop. Bright Eyes, maakt mooie liedjes. Vrij ingetogen, rijk gearrangeerd en vol overgave gespeeld. Een van de liedjes bevatte de strofe: 'i could be a well known singer if i had somebody elses voice'. Die mening deelde ik wel. De zanger klinkt (zowel in zijn zang- als in zijn alledaagse stem) gekweeld. Zo ongeveer alsof hij weet dat het onvermijdelijk is dat iemand zijn ballen tussen een bankschroef gaat zetten. (Geen idee hoe dat klinkt? Ga naar de plaatselijke doe-het-zelver en steek uw licht op. Op zaterdag tot 22.00 uur geopend). The Cardigans konden op veel respons rekenen, maar waren wel erg braaf. Patti Smith was.. tja.. Kijk, op de eerste rijen was de gemiddelde leeftijd zo’n jaar of veertig. Ze begon het optreden met Jerry Garcia te herdenken (‘wie?’ hoorde je uit de monden van de jongsten om je heen). Ze las een pathetisch gedicht voor van William Blake. Voeg daarbij dat ik geen enkele plaat ken van haar en het zal je niet verbazen dat ik aanvankelijk het idee had naar vergane glorie te staan kijken. Maar na een paar nummers (godzijdank niet afgewisseld met nog meer met te veel timbre voorgelezen poëzie) was het duidelijk dat la Smith hier geen Arrow Classic Rock Nostalgica avondje stond af te draaien; maar een geweldig rock concert gaf. Tussen de nummers door rochelde en spuugde ze eens flink en dan ging ze weer. Behalve dat de teksten wat gedateerd overkwamen, was het werkelijk een best optreden. Hoe het afliep weet ik niet, we zijn voor de drukte uit naar huis gegaan. Bij de auto hoorde we haar ‘fuck you!’ roepen. En zo is het maar net. Haldern 2003 was muzikaal geen hoogvlieger, wat waarschijnlijk deels te maken had met de hitte, maar was eindeloos gezellig en gemoedelijk en prettig om te zijn. Volgend jaar de 21e editie. André | 23:55 | Commentaar [0]

Lijstje week 31 Dinsdag 5 Augustus 2003 Mono - Under the pipal tree (Cd op Tzadik) Het debuut van deze Japanners verscheen in een serie die het resultaat was van de zoektocht van John Zorn naar nieuwe Japanse muziek. Manoeuvrerend tussen Mogwai en Godspeed brengt dit viertal uit Tokyo de crescendo-rock zoals uitgevonden door eerstgenoemden. Nu de mannen uit Glasgow het wat rustiger aandoen zorgt Mono voor een perfecte invulling. Mono - One more step and you die (Cd op Arena Rock) Bonnie Prince Billy - Happy Child / Forest time (Cds op Palace Records / Drag City) Deze single was ooit een bonus bij Master and Everyone maar is nu ook apart verkrijgbaar. Alhoewel Oldham samen met Dave Pajo als Continental OP natuurlijk wel wat muzikale uitstapjes heeft gemaakt, heb ik 'm toch niet eerder gehoord zoals nu. Hij is te gast op een nummer van Tweaker, de band van voormalig NIN-lid Chris Vrenna, waarin zijn breekbare stem klinkt over de harde, electronische muziek van de band. Het andere nummer, Forest Time, klinkt weer even ingetogen als altijd en verscheen al eerder als 10'' bij het fotoboek van Erik Wesselo. Kijk voor meer lijstjes in 'Het Schaduwkabinet der Subjectivisten'. Jan | 20:26 | Commentaar [0]