|
|
 |
|
|
|
|
|
(Bijna) klaar voor vertrek
|
Vrijdag 14 Juli 2006
|
|
Morgen vertrekken we naar Italië. En overmorgen spelen we onze eerste set. Of het goed gaat komen? Ik weet het niet. Ik heb ontegenzeggelijk progressie geboekt op het keyboard, maar aangezien ik op 'nul' ben begonnen mag dat geen opzien baren. We hebben deze week nog twee keer gerepeteerd. Dinsdag speelden Thijs en ik samen de set door. Dat ging eigenlijk vrij behoorlijk. Het enige punt van zorg was dat ik dinsdag van drie nummers pas de (kloppende) partijen heb gekregen. Woensdag heb ik thuis met de cd mee gespeeld en de nummers redelijk onder de knie gekregen.
Gisteren hadden we de tweede bandrepetitie. Daar bleek alles toch weer anders te zijn dan ik dacht. Er is een wezenlijk verschil tussen meespelen met een cd en met een band. Allereerst worden de nummers live toch weer net anders gespeeld dan op cd; hier een maat rust en daar anderhalve maat drumfill. En waar ik thuis het volume beperkt houd om de buren niet te veel te storen, gaat de bandrepetitie op full blast. In de meeste nummers hoor ik mijzelf nauwelijks spelen. Het duurde even voor ik mezelf dwong me niet te verschuilen en ook mijn volumeknop maar wat verder open te zetten.
De setlist bestaat uit 13 nummers, waarvan ik er 11 meespeel. De drie partijen die me dinsdag werden geleerd zijn vooralsnog de bottleneck. Gisteren hebben we besloten twee partijen te versimpelen. Dat mag heel basaal worden opgevat. In het nummer incorporated machines bestaat het hele refrein inmiddels nog uit exact twee noten die ik eindeloos herhaal. Het couplet is iets ingewikkelder, maar lukt me wel. Devil Town (een Daniel Johnston cover) hebben we helemaal tot de essentie terug weten te brengen. Ook hier bleken twee noten voldoende. Om te zorgen dat ik niet voortdurend met één hand in mijn broekzak sta, heb ik ook de sampler onder mijn hoede gekregen. Oh, en in één nummer heb ik de trompetpartij opgeëist.
Vandaag werk ik aan mijn podiumpresentatie. Hoewel ik me heb voorgenomen om in een donker hoekje van het podium te gaan staan, hoop ik nog wat bravoure in te kunnen studeren, zodat ik ieder geval de indruk wek de zaken onder controle te hebben. Tot op heden sta ik namelijk de meeste nummers nog hardop mee te tellen en ik vrees dat dat er behoorlijk onbeholpen uitziet.
Vanmiddag hebben we nog een laatste bandrepetitie en dan gaat de toer beginnen. De rest van de avonturen kun je lezen in het tourdagboek dat ik bij zal houden voor 3 voor 12. Je vindt het hier. |
|
|
|
|
|
Band repetitie
|
Zondag 9 Juli 2006
|
|
|  | |
Zoals de geur die waaiert uit een open raam lang vergeten jeugdherinneringen oproept en schier onhoorbare muziek de gedachten laten afdwalen naar een meisje van weleer, zo brengt deze bandrepetitie mijn laatste schreden op het muzikantenpad terug uit verdrongen laden van mijn brein. Ik vertelde al dat ik, de laatste keer dat ik als muzikant op een podium stond, niet verder kwam dan een onbeholpen poging tot drummen. Ik weet nu weer hoe het op dat moment voelde: onmachtig en schlemielig. Was toen het argument dat het podiumgeluid zo beroerd was dat ik geen idee had wat de rest speelde en ik een borrel te veel op had om überhaupt maat te houden, nu werkt het tegen me dat ik geen instrumentbeheersing heb en geen noten kan lezen. De band akkert vrolijk door een set terwijl ik me probeer te herinneren wat Thijs me dinsdag leerde. Dat wat ik me herinner komt een enkele keer te vroeg, maar in de meeste gevallen te laat. De gezichten van de jongens verraden niets, maar ik kan me niet voorstellen dat het ze meevalt. In hoeverre waren Merijn en Geert het eigenlijk wel eens met de uitnodiging aan mijn adres?
Uiteindelijk blijkt het off-key en uit de maat spelen niet helemaal op mijn conto geschreven te kunnen worden. De meeste partijen die ik heb gekregen, geven slechts bij benadering weer wat er gespeeld moet worden; niet zelden mist er ergens een noot of een halve maat. Wanneer de partijen min of meer kloppend gemaakt zijn, lukt het me om twee nummers mee te spelen. In when the vampires come hoef ik alleen de B aan te slaan op de 2e en 4e tel. In the purple hearted youth club zit een eenvoudig E-C-D loopje. Er zit ook een stuk vrije expressie in. De eerste acht maten eindigen met gitaar feedback waarbij ik willekeurig welke toetsen mag aanslaan. Dat gaat perfect. |
|
|
|
|
|
De eerste repetitie
|
Zaterdag 8 Juli 2006
|
|
De trein zit stinkend vol met forenzen en mensen met zand tussen de tenen. Op de heetste dag van het jaar ben ik op weg naar Rotterdam voor mijn eerste repetitie ever op keyboards. Afgelopen zaterdagnacht, tussen een bandje en een biertje, vroeg Thijs of ik zin had om met zijn band john wayne shot me op tour te gaan naar Italië en dan mee te spelen. Op dinsdag bleek hij het serieus te menen, ondanks dat ik nog nooit keyboards heb gespeeld.
In de trein denk ik na over mijn laatste optredens. De één na laatste keer was zo’n zes jaar geleden in de Westergasfabriek in Amsterdam. Ik herinner me vooral dat het nogal een rare setting was. En dat we niet gerepeteerd hadden, alleen telefonisch wat dingen hadden doorgesproken. De band ontmoette elkaar voor het eerst in de trein op weg naar het optreden. Of het goed was? Ach.
De allerlaatste keer dat ik een instrument bespeelde op een podium was het jaar daarop tijdens ons jaarlijkse barbecuefeest in Wellerlooij. Ik kroop, na een flinke borrel, achter het drumstel. Dat was een inschattingsfout. Ik sloeg geen drie maten rechtdoor. Sindsdien liggen mijn drumstokken en gitaren te verstoffen. Laat mij maar plaatjes uitbrengen.
Maar nu ik heb toegezegd moet het maar gebeuren, ook. Ik heb zin in het lamlendige gedoe rond het toeren. Het sjouwen van de instrumenten en het soundchecken in een lege zaal. Met de jongens er een week op uit. Maar goed. Ik zal dan toch die partijen moeten leren, want ik weet dat Thijs te eerzuchtig is om mij een potje aan te laten rommelen.
De nummers zijn uitgeschreven in letters en cijfers. e-d-e-d (fg) (ed) 4 *. Ik onthoud vlot waar de 'c' zit en wat een octaaf is. Maar het is wel toetsen tellen en mijn vingers zijn te dik voor dit kleine keyboard. Inzetten lukt, op één nummer na, feilloos. Erg veel nootjes zitten er gelukkig niet in de nummers, maar ritmisch zitten er wat gekke dingen in en ook de loopjes verlopen soms wat a-typisch. Ik denk terug aan mijn gitaarleraar. Hij liet mij iedere week één liedje meenemen dat hij me dan zou leren. Na twee jaar zei hij dat ie vermoedelijk meer van mij had geleerd dan andersom. Ik speelde namelijk nog maar heel gebrekkig gitaar en hij had leren luisteren naar Sonic Youth en Trumans Water. 'Het klopt niet wat ze doen' zei mijn gitaarleraar vertwijfeld als ik hem weer eens iets liet horen. 'Maar het is wel tof'.
Morgen repeteren we voor het eerst met de hele band. Vandaag oefende ik in de trein nog even droog op mijn knie met het briefje met de noten op schoot en de liedjes op de mp-3 speler. Schuin tegenover me kijkt een meisje me nuffig aan. Haar schouders zijn roodverbrand. |
|
|
|
|
|
Op tour
|
Maandag 3 Juli 2006
|
|
Vanaf 15 juli ga ik een week op tour met John Wayne Shot Me in Italië. We doen daar een stuk of zes optredens in het voorprogramma van de Belgische band Austin Lace. Ik schrijf hier nadrukkelijk 'we'. Ik ben wel vaker met de band op stap geweest en meestal was het mijn taak om af en toe een snaar te vervangen, wat te sjouwen en cd's te verkopen. Dit keer ga ik mee als keyboard speler.
Er is op dit moment nog één wezenlijke hobbel te nemen. Ik moet alle partijen in twee weken zien te leren. En in het geval dat je meent dat zoiets te overzien is, vraag ik je om je te realiseren dat ik nog nooit keyboard heb gespeeld. Zelfs Vader Jacob hoort, as we speak, niet tot de mogelijkheden.
Vanochtend ontving ik een mail van Thijs, de zanger van de band:
[...] André moet leren: 8bit semtex boy, speakers are microphones (lead keyboard), modular technology (lead keyboard), when the vampires come, bud spencer (keyboard + sampler), purple hearted youth club (akkoorden refrein dubben), cynical cheerleaders (keyboard + sampler), washing machine
Wish me luck.
(To be continued ...) |
|
|
|
|
|
Persbericht: LVR records tekent The Cuties
|
Zondag 2 Juli 2006
|
|
De piepjonge Rotterdamse meidenband The Cuties is toegetreden tot de Living Room Records (LVR) stal. De vier meiden maakten indruk met hun op MySpace geplaatste liedjes. Zelf waren ze nog totaal niet bezig met het krijgen van een platendeal, maar eens te meer werd bewezen hoe snel MySpace werkt: Living Room Records werd getipt door een van de jongens van Radio Mortale: 'dit is echt wat voor jullie' en voordat de band het goed en wel wist speelden ze (uitstekende) sessies bij Radio Mortale en Llink 747 AM en werden ze gevraagd een cd op te nemen.
The Cuties leverde een paar maanden geleden hun eerste demo af, die refereert aan de liedjes van Jonathan Richman, Damer en the All Girl Summer Fun Band. Quasi nonchalante, ontwapenende popsongs die beklijven, vrij zijn van testosteron maar desondanks alle alfa-mannetjes schrik aanjagen.
Tijdens de jaarlijkse Living Room Records Barbecue in Wellerlooi mochten de 85 aanwezigen beslissen of de meiden een deal moesten krijgen bij Living Room Records (we moeten met onze tijd mee, tenslotte). Per SMS gaven zij een bindend advies, welke eenduidig was: Cuties Ja, zo luidde de uitslag. We hebben de aanwezigen beloofd dat het schijfje er binnen een jaar zal zijn.
The Cuties worden labelgenoten van onder andere audiotransparent, Spider Rico en Benjamin B.
Luister hier: myspace.com/thecuties |
|
|
|
|
|
Wellerlo-fi 2006 was zó!
|
Zaterdag 1 Juli 2006
|
|
|  | |
|
|
|
|
|
|
