Van oude mobielen en dingen die voorbij gaan Woensdag 27 Juli 2005 Ruim vijf jaar geleden heb ik mijn eerste mobiel gekocht; voor LVR records. In die dagen wilde ik een beetje professioneel voor de dag komen en het hielp niet als mijn slecht ingelichte huisgenoten de telefoon opnamen. ('er heeft iemand van de radio gebeld' - 'wie?' 'weeknie' - 'welk station?' 'weeknie' - wat wilde ie? 'weetniet, begreep 'm niet zo goed’) In die dagen was mijn vriendenclub nog verdeeld in tweeën, de mobielbezitters en hen die zich verzetten tegen die moderne quatsch. De mobiellozen vonden me maar een stomme overloper. De mobielbezitters ontvingen mij met open armen, temeer mijn Panasonic behoorlijk state of the art was. Voor zolang het duurde. Want dàt hadden ze me er dus niet bij verteld. Dat het feitelijke gebruik van zo'n ding secundair was en dat het vooral ging om de status die het toestel had. In mijn naïviteit belde ik namelijk jaren later nog steeds met diezelfde Panasonic. En state of the art is ie bepaald niet meer. Het ding heeft slechts een geheugen voor 100 nummers. Het heeft maar ëën beltoon, geen spelletjes en (ten overvloede) ook geen camera. De signalen dat ik een karikatuur van mijzelf begon te worden, waren er wel. Dat de mensen bij het callcentre niet de moeite namen om op mijn scherm de naam 'Ben' te vervangen door 'T-Mobile', daar haalde ik mijn schouders nog over op. Dat pubers nuffig keken deerde me niet. Dat mensen het succes van LVR begonnen af te meten aan mijn mobiel raakte me al wat meer (tot overmaat van ramp compenseert Jan in deze met zijn oude Nokia dus ook helemaal niks). Maar toen ik laatst in de trein werd uitgelachen door een groep bejaarden die suggereerden dat mijn mobiel nog van vóór de oorlog dateerde, was het kwartje inmiddels wel gevallen en was ik het ding eigenlijk helemaal zat. Nu waren er wel degelijk ook praktische redenen om een nieuwe mobiel aan te schaffen. Nadat ik de SIM-kaart een keer tijdelijk had overgezet, was mijn adressenboek niet langer op alfabet, maar op volgorde van invoeren. Als ik blader is de volgorde Janneke, Wietske, Fiebo, Jaap, Ard etc. Dat is verrekte lastig. Maar sinds een ongelukje enige tijd geleden, moet ik er echt aan geloven, mijn mobiel is afgeschreven. Nadat hij helemaal nat was geworden (het water zat achter het scherm en liep uit de batterij) leek een nacht op de verwarming nog even soelaas te bieden. Maar nu twee weken later kraakt de telefoon, haperen de toetsen en klink ik, volgens mijn gesprekspartners, alsof ik in een aquarium sta te bellen. Er is geen ontkomen meer aan: ik zal volgende week naar de belwinkel moeten. Tot die tijd, speciaal voor jullie: kijk nog maar eens goed, lach er nog maar eens om, vanaf volgende week is het voorbij en ben ik weer een man van de wereld. André | 22:49 | Commentaar [5]

Plaatje vullen geen gaatjes Dinsdag 19 Juli 2005 Sketchie - Rain bij the high Lantern (Lumenessence) Wat opviel op het Formanova festival is dat er veel bands zijn die het postrock idioom inmiddels beheersen. In een paar jaar zijn de pioniers van weleer bijgehaald door hele hordes jonge jongens (weinig meiden gezien). De vraag is nu: wie brengt het een stap verder? Sketchie slaagt daarin. Zij combineren postrock met Matmos-achtige elektronica. Subtiel doch bruut. Erg aangenaam groeiplaatje. Allereerst mijn excuses aan alle bands die de laatste tijd demo’s hebben opgestuurd naar de LVR burelen ... tegen mijn principe heb ik nauwelijks gereageerd. Een en ander had te maken met grote drukte en een bovenal een nare computercrash … Hierbij een goedmakertje. Doi - In the unlikely event of loss of cabin pressure (Parlophone) Doi was één van die bovengenoemde bands op Formanova. Aardig, kabbel, zucht, gaap. Van het Ep'tje wat ik in handen kreeg verwachtte ik na het zien van het live optreden niet veel, maar een mea culpa is op zijn plaats. Vier prima liedjes die uitblinken in subtiliteit en helderheid. Heel voorzichtig wordt er van de bestaande paden afgeweken. Dat de teksten niet zo sterk zijn stoorde me op plaat aanzienlijk minder dan live. Kinley Caliper - A perfect day to be sad Op het mij volkomen onbekende, doch uiterst charmante Rallehond records uitgekomen cdr-etje van twee jongens die heel goed lijken te hebben geluisterd naar Palace Brothers, met name ten tijden van Viva Last Blues. Ontspannen, breekbaar en bij tijden melodieus erg sterk. Sommige thema-tjes komen wat vaak voorbij en de somberheid wordt een enkele keer wel wat dik aangezet. De opnamekwaliteit is daarnaast niet overal jedat (ik weet hoe dat klinkt uit de mond van iemand die ooit een lofi label begon). De plaat bevat voldoende momenten die me benieuwd maken hoe zich dit gaat ontwikkelen! Machinefabriek - Machinefabriek maakt leuke muziek! Eindelijk weer eens een schijfje van onze Rutger. Het is een ratjetoe van meerdere mini cd’s geworden. Ik heb hier al zoveel goede dingen over gezegd in het verleden… je zou ondertussen moeten weten hoe blij ik hiervan word. Gelukkig heeft het jong nu ook een website met gratis mp-3's. Mocht je hem live zien, laat je dan niet te veel verwarren door de brute noise die hij over je heen placht te storen. Zijn releases als 'bij Mirjam', 'voor in de prullenbak', 'bricks and pieces' kun je gewoon blind aanschaffen. Fijn talent. Nu nog een doorbraak (je). Belker - Snaartheorie Belker maakt Nederlandstalige slaapkamermuziek. En dan roept u meteen: Spinvis. Tja.. Enige parallellen zijn er wel, in de teksten vooral. Een beetje dromerig en een beetje voor eigen interpretatie vatbaar. Mooi wel. De liedjes zijn afwisselend, charmant gearrangeerd en bevatten grappige subtiliteiten ('een plaat die blijft hangen ... een plaat die blijft hangen etc.). Veel leuker en beter dan de meeste Nederlandse cabaretpop die je op de radio hoort, al denk ik niet dat ik met Belker snel de platenzaak uit zou komen lopen. Maar goed, ik ben dan natuurlijk ook wel een beetje een zeikerd. Eskimo - Running by the name of Eskimo Op deze demo duikt in eens de naam op van Roel Kleintjens. Zou die nooit ooit bij xlsr … etc? Hij is nu produceer bij de band Eskimo. Vier liedjes staan er op het schijfje die erg poppy zijn, maar ook wel erg lief ... een beetje te lief voor de smaak van de heren van LVR. Toch geenszins slecht gedaan. Super 88 - Meteoor Het eerste wat opvalt is het mooie artwork. Altijd leuk als daar aandacht aan is besteed. De band maakt redelijk recht toe recht aan rock & roll met schuifakkoordjes en een knipoog naar de surf in het eerste nummer. Op de website staan veel mp-3's. Walker Diver (titel en release datum zijn mij onbekend) Het nieuwe album van Stefan kreeg ik op wellerlo-fi in handen gedrukt. Het vorige cd’tje White Knuckle Ride draai ik nog steeds met regelmaat. Dat staat vol met op de Amerikaanse leest geschoeide singer songwriter muziek die schurkt tegen Lloyd Cole, Matthew Sweet en The Jayhawks, maar toch behoorlijk eigen is. Deze nieuwe cd bevat weer een puike verzameling tracks. Het is meer country dan voorheen. Daar ligt mijn hart niet zo, maar voor de liefhebbers zit er een interessante plaat aan te komen. In de gaten houden. Subjectivistencirkel cd - Burn the sunshine Op de website www.subjectivisten.com komen muziekfreaks zoals Jan en ik bijeen om over muziek te bomen. Af en toe wordt er een cd-cirkel opgezet en dan krijg je, al was het bijna 5 december, een lootje met een naam van iemand waarvoor je een cdtje moet maken, binnen een bepaald thema. Dit keer was het thema 'burn the sunshine'. Van Marcel verhoeven kreeg ik een cd’tje wat meer dan geslaagd is omdat er liedjes opstaan die ik niet kende en wel tof vind. Dit is de track list Cranes: Sunrise; BRMC- As sure as the sun; Pink Floyd- Set the controls for the heart of the sun; Boars of Canada – Sunshine recorder; Orbital – The girl with the sun in her head; Quazar – Sunflower; Primal Scream – Higher than the sun; The Jesus and Mary Chain – Sundown; Loop – Sunburst & Roxy Music – Sunset. André | 22:37 | Commentaar [0]

Nevland Zondag 17 Juli 2005 Evenals bij het debuutalbum het geval was, hadden de heren van audiotransparent grote moeite om een albumtitel te bedenken voor hun tweede cd. Alle voorstellen die voorbij kwamen werden direct, of met enige vertraging verworpen. Er werd al serieus overwogen om ook het tweede album titelloos te laten, toen gitarist Chris met een voorstel kwam wat niet direct van tafel werd geveegd. 'Laten we de plaat Nevland noemen', stelde hij voor. De andere jongens keken hem aan en lieten de titel een paar keer door de mond rollen. 'Nevland klinkt wel mooi’, meende Gijs. 'Ja, lekker wijds' vond Andreas. 'Maar wat betekent het?' vroeg Bart. 'Nevland is Scandinavisch voor Nieuw Land' vertelde Chris enthousiast. 'En bedenk dat onze plaat ook in Scandinavië uit gaat komen!' Zijn knipoog naar Michel werd door niemand gezien. Weet je, zei Andreas een paar weken later, NEV staat ook voor Neighborhood Electric Vehicle. Dat zijn van die langzame elektrische karretjes. Met de vergrijzing van Nederland zou de hele maatschappij wel eens kunnen gaan bewegen in het tempo waarin wij musiceren. We kunnen best wat engagement tonen door daar nu vast voor kunnen waarschuwen. De heren grijnsden: een titel die voor tweeërlei uitleg mogelijk was! Er werd geklonken op het nieuwe album: Audiotransparent: Nevland. Het album werd opgenomen, gemixt en gemasterd. Na de wekelijkse repetitie hing de band nog wat rond in het oefenhok. Bart’s oog viel op een kop in het Dagblad van het Noorden: 'Groningen verwacht veel van Nevland'. Het duurde nog even voordat hij zich realiseerde dat het niet over het nieuwe album ging. Hardop las hij voor: 'in het nieuwe seizoen verwacht FC Groningen veel van de Noorse spits Erik Nevland. Nevland werd gedurende vorig seizoen aangetrokken en scoorde veelvuldig. De supporters van FC Groningen dragen de Noor nu reeds op handen. Ze verwachten met een spits als Nevland een potentiële topscorer van de competitie in huis te hebben en daarmee ook uitzicht op Europees voetbal aan het einde van het seizoen'. Bart liet de krant zakken en keek in de ogen van Gijs en Andreas. 'Dus al ik het goed begrijp gaan we onze plaat naar de spits van FC Groningen vernoemen?' Verdwaasd keken ze elkaar aan. Chris en Michel waren inmiddels op kousenvoeten naar buiten geslopen en gluurden door het raam om op veilige afstand te moeten concluderen dat het plan nèt niet gewerkt had. *** Het nieuwe album van Audiotransparent gaat dus niet Nevland heten. Het schijfje heeft de titel 'Draw Yourself' gekregen. De release is op 12 September 2005 (Living Room Records / Konkurrent distributie (lvr 034)) Update 1 september 2005: Na kort beraad is besloten om het album toch Nevland te noemen. Het blijft een mooie titel en natuurlijk en men vond het in Groningen wel een erg leuk idee. De cd verschijn op 12 september en zal aan Erik Nevland worden uitgereikt op 22 september. 29 september is de presentatie in Vera, Groningen. André | 22:44 | Commentaar [2]

Formanova 2005 Donderdag 14 Juli 2005 Met mijn stropdas nog om mijn nek en de aktetas op de achterbank vloog ik van de vergadering naar oefenhok het Viaduct waar Audiotransparent, We vs. Death en entourage al stonden te wachten om af te reizen naar Denemarken. Zelden schurkten mijn leefwerelden zo tegen elkaar aan als vandaag. Bloesje uit, club diana shirt aan, twee wildvreemden op de achterbank, audio Chris naast me en Loos het Ging. We trotseerden slagregens, staken een kruispunt over waar alle richtingen tegelijk groen kregen (de onwaarschijnlijke chaos die dit tot gevolg had laat zich raden), zongen hard en (in mijn geval) vals met de radio mee, leerden meer dan nodig was over de Duitse spoorwegen, luisterden naar de dag ervoor gemixte nieuwe cd van audiotransparent, boomden ons een slag in de rondte en voor we het wisten waren we in Fredericia, Danmark. Het festivalterrein was feitelijk een oud rangeerterrein waar een aantal treinen stond weg te roesten, met daaromheen veel vergane glorie (of industrieel erfgoed, wat je wilt) en groteske havenoverslag. Op het terrein was niet de minste organisatie. Als iemand zin kreeg om achter de tap te staan, dan was er bier te koop; koffie mocht je er zelf zetten. Op ongezette tijden kwam er een volslagen het spoor bijster geraakte Zweed (I’am the sky, you know) in paars colbert proberen je bier op te drinken en er stond altijd wel een Scandinavische met wie het goed totaal onbruikbare zinnen uitwisselen was (audiotransparent's Bart kan 'er ligt hier een hond begraven' zeggen in het Zweeds en Paul vs. death en ik leerden een meisje 'ik ben een klein aapje' te zeggen). Het was al met al het beste Ruigoord feestje in jaren. We hadden de line-up van het festival bekeken en geconcludeerd dat het met Colleen, Efterklang (pi) en Early Day Miners op zijn minst veelbelovend was. Maar uiteindelijk bleken de bands toch vooral een belangrijke bijzaak. Dat kwam misschien omdat het zo heet was en het iets verder op gelegen strand lonkte. Of omdat we liever eindeloos gingen uit eten in de stad dan de veganistische zemelen en wortelsoepmaaltijd op het terrein als avondmaal te zien. Of doordat het eten, drinken en simpelweg ‘zijn’ met de groep mensen die was afgereisd al meer dan voldoende was. Natuurlijk heb ik bands gezien. Colleen viel wat tegen, was saai. En een windorgeltje sampelen is gewoon te nerdy voor woorden. Voor de rest veel bands die het postrock idioom prima beheersten, maar buiten tomeloze energie en enthousiasme er weinig aan toe wisten te voegen. Ik wil je ook nog best vertellen dat we vs. death en audiotransparent meer dan overtuigden. Waarschijnlijk had je uit mijn mond wellicht al niks anders meer verwacht. Maar eigenlijk hoef je van dit stuk ook niet meer te onthouden dan dat Fredericia 7 uur rijden is vanaf Utrecht en er volgend jaar weer een editie komt. Oh, nog één ding: in de zaal waar de bands speelden, heerste, ongeacht de kwaliteit van de band, een volkomen natuurlijke stilte. Wie wilde luisteren deed dat zonder geklets. En wie daar geen trek in had ging buiten in de zon liggen! Het kàn dus toch! André | 01:20 | Commentaar [1]

Wellerlo-fi 2005 Woensdag 6 Juli 2005 Twee jaar geleden kwam ik voor het eerst van mijn leven in de IKEA. Ergens viel het me mee. Ze bleken best mooi spul te hebben en de prijs was alleszins in verhouding tot de kwaliteit. Toch lukte het mij niet om met goed fatsoen een schemerlamp aan te schaffen die 'Petra' heet. Of een bank die ze 'Olav' noemen. Ik weet niet wat dat is, maar die hobbel kwam ik niet over. Camille Courbois van de Furtips heeft daar minder moeite mee, al deed de naam van het computermeubel wat hij er kocht toch ook zijn wenkbrauwen fronsen. Camille is sinds enige weken de gelukkige eigenaar van een heuse 'Jerker'. Dit was een van de smakelijke verhalen die vorig weekend rondging op ons eigen Wellerlo-fi festival. Een feestje wat LVR / Blue-log jaarlijks organiseert met de band Club Diana. In donker Limburg nodigen we een man of 100 uit, sluiten een fust bier aan, stoken de BBQ op en zorgen dat het zwembad op temperatuur is. En om de feestvreugde compleet te maken nodigen we een aantal bands uit. Op de derde editie konden onze gasten dit jaar kijken naar John Wayne Shot Me, Gitbox!, The Bullfight, Club Diana, Furtips en Merry Pierce. Laatstgenoemde band was voor het eerst sinds jaren, in nieuwe bezetting, te bewonderen. Het was een avond van inpluggen en spelen. En omdat er niet gesoundchecked hoefde te worden, vermaakte Dj Okiedokie ons tussen de bands met de beste plaatjes. Omdat het wat mal is om een recensie te schrijven van je eigen feestje, houd ik het hier verder bij wat foto's die Jan heeft gemaakt. Wellicht lees je binnenkort nog wat op andere websites, want er waren wat webloggers aanwezig. Als je vindt dat je er volgend jaar bij moet zijn, mag je ons mailen. John Wayne Shot Me The Bullfight Gitbox! Furtips Club Diana vs Damer Merry Pierce André en Jan | 21:50 | Commentaar [2]