Lijstje week 30 Dinsdag 27 Juli 2004 Jan: The Thermals - Live @ Tivoli, Utrecht Net als op plaat laat het trio uit Portland ook live geen enkele rust toe en zodoende worden we in minder dan een uur tijd getrakteerd op de 25 nummers uit hun repertoire vol lo-fi-meezing-punkpop die de band in hun korte bestaan heeft opgenomen. Het tempo is hoog, de muziek is hard en de band is energiek en speelt vol overgave. Het publiek blijft daarentegen behoorlijk tam ... Groeiplaatje Blues Brother Castro - Moneymakerme (Cd op Silent Minority Records) Vergeleken met hun overtuigende demo 'Flirt' viel de eerste luisterbeurt van deze eerste volledige plaat van BBC eerlijk gezegd toch wat tegen. Dankzij hun goeie optreden kocht ik de plaat toch en dat bleek bepaald geen miskoop. Recht evenredig met het aantal luisterbeurten neemt namelijk ook het genot toe en maakt de noise-pop van dit Amsterdamnse kwartet steeds meer indruk. Hun muziek is de wat stevigere gitaarrock en laat zich het best vergelijken met bands als The Pixies of Black Rebel Motorcycle Club. Vaak smerig, soms inventief maar altijd lekker. André: Valkhofaffaire Mischa Mengelberg Eén van de grootste Nederlandse componisten en vertolkers van de vrije klassiek en jazz, zo had ik me laten vertellen. Het was een beetje een onzalig idee om de beste man op de drukste dag van de vierdaagse op een van de drukste punten van de stad ingewikkelde vleugel composities te laten spelen. De muziek (onder andere werk van Thelonious Monk), maar vroeg veel van mijn concentratie. Het geluid van schreeuwende dronken jongeren, fanfarecorpsen, Babix die een tent verder stonden te beuken en een kermisattractie leidde daarbij soms te zeer af. Desalniettemin had ik het niet willen missen, want hoewel ik niet alles doorgrondde was het adembenemend mooi. Radio Bergeijk - De complete Dieptepunten (4cd op VPRO) Geestig, irritant, ad rem, flauw, briljant. 4 cd's zijn veel teveel van het goede, tenzij goed gedoseerd opgediend. Zo een minuut of 10 Bergeijk per dag maakt de zomer toch nog leuk. Kijk voor meer lijstjes in 'Het Schaduwkabinet der Subjectivisten'. Jan en André | 20:18 | Commentaar [0]

Lijstje week 29 Dinsdag 20 Juli 2004 Jan: Voor laat op de avond Adrian Crowley - A northern country (Cd op Misplaced Music) Bij het beluisteren van deze plaat dringen zich constant vergelijkingen op. Zo zou je het ene moment kunnen denken aan Mark Kozelek of Smog terwijl elders associaties met Nick Drake of andere doemdenkers meer op z'n plaats zijn. Toch heeft Adrian Crowley uit Dublin een geheel eigen en herkenbaar geluid dat zich kenmerkt door het lage tempo, melancholieke melodiën, een warme stem, een uitgebreid instrumentarium en een dosis talent. Een perfecte plaat voor laat op de avond ... Voor het goede doel Various - The Shanti Project Collection 3 (Cd op Badman) Voor het het derde deel in deze serie werden Arab Strap, Sigur Rós, Black heart Procession, Kinski en Califone gevraagd ieder twee exclusieve opnames te leveren. Soms zijn dat b-kantjes, soms outtakes en in een enkel geval zelfs een VPRO-opname. In ieder geval zijn het nummers die meer dan de moeite waard zijn en wetende dat een deel van de opbrengst ten goede komt aan het Shanti project, dat zich inzet voor hulp aan mensen met levensbedreigende ziektes, zou een ieder moeten besluiten tot het aanschaffen van deze plaat over te gaan. André: Klein De elektronicawinkel - Music by accident (3'' Cdr) Het zou uit de schappen kunnen zijn geplukt bij staalplaat, dit cd-tje. Maar dat is het niet. Rutger Zuydervelt brandde 12 liedjes op het schattige 3'' formaat, maakte 40 handgenummerde kopieén en legde er een paar bij de Waaghals in Arnhem. De muziek is inventief, warm en betrekkelijk toegankelijk voor elektronica. Rutger maakt zich in zijn hobby erg klein, kleine oplage, kleine formaat cd en een vriendelijk 'bedankt voor het luisteren' op de binnenkant. Maar ondertussen, als gezegd, wel staalplaat kwaliteit leveren. Fijne ontdekking! Groot Rolling Stones - Exile on Minstreet (Cd op Virgin) Ik heb altijd een gruwelijke afkeer gehad van de Stones. Op het koppige af. Want de Stones zijn passé, de Stones zijn uitgemolken melkkoeien (ze zien er zelfs zo uit), de Stones hadden twintig jaar gelden al moet stoppen of het fatsoen moeten hebben te overlijden of wat dan ook. Enfin, allemaal triviale argumenten, maar ik kan nu eenmaal niet naar Angie luisteren zonder dat het glazuur van mijn tanden knalt. Maar goed, als Liz Phair haar eerste album naar een album van de Stones vernoemt, dan moet er toch wel iets deugen?? En inderdaad, Exile on Main Street is een innemende, introverte, ontwapenende popplaat. Eentje waarvan de link met de stadionrock volledig ontbreekt. (Overigens weigerde de platenverkoper mij het album haast te verkopen toen ik achteloos zei: ik vind de Stones een kutband, heb er geen platen van, maar ben wel benieuwd of dit wat is). Covers Giant Sand - The cover collection (Cd op Thrilljockey) Covers zijn zelden echt geslaagd. En hetzelfde geldt al helemaal voor covercollecties. Dikwijls komt het omdat bands te dicht bij het origineel blijven of zich eraan vertillen. En dat is exact wat Giant Sand gebeurt op dit album. Ik ben een groot liefhebber van hun muziek, maar als ik bijvoorbeeld out on the weekend van ome Neil wil horen, dan zet ik bij voorkeur toch het origineel op. Evenwel een leuk cd'tje voor wie Giant Sand of de originelen niet kent. Want een matige cover van een goed nummer strooit je dan toch weer zoveel zand in de ogen dat je denkt: leuk nummer ... Ici, radio tour ... Herb Alpert's Tijuana Brass -Whipped cream and other delights (Cd op A & M) Het was een gok. Ik wist echt niet of HA nu muziek maakt zoals James Last, of dat het gewoon erg okay was. De hoes (een naakte dame met te grote borsten, helemaal onder de slagroom) was die ene euro in ieder geval al helemaal waard. Maar na het beluisteren van de plaat weet ik het eerlijk gezegd nog steeds niet. Het is muziek waarbij mijn oma zich zou kunnen ontspannen (wat wel een typisch James Last kenmerk is), maar tegelijkertijd word ik er zelf erg vrolijk van. Ingewikkelde dingen gebeuren er bepaald niet. Het doet me denken aan de fillertjes bij radio tour. Laten we het een vakantie plaatje noemen. Kijk voor meer lijstjes in 'Het Schaduwkabinet der Subjectivisten'. Jan en André | 21:09 | Commentaar [4]

Uitnodiging Vrijdag 16 Juli 2004 André | 23:10 | Commentaar [2]

Lijstje week 27 Dinsdag 6 Juli 2004 Jan: Donderdag The Solarflares - Live @ Primitive-Festival, Waterfront, Rotterdam Drie dagen lang vond in het Rotterdamse Waterfront het Eerste Nederlandse internationale garage festival plaats. Op deze eerste avond, die wordt afgetrapt door Thee Exciters uit Southhampton, zijn de Von Bondies duidelijk de publiekstrekker maar het ultra-hippe kwartet uit Detroit blijkt met hun redelijk gladde rock nergens zo te overtuigen als bijvoorbeeld The Solarflares die, inclusief Hammond-orgel, laten horen hoe de Rock 'n Roll echt moet klinken. Spider Rico is deze avond de enige Nederlandse bands en trakteert het internationale gezelschap op een pot vuige, rockende trash. Tim Warren van het fameuze Crypt-label laat als dj na aloop nog even horen wat zijn laatste aanwinsten uit het wereldje zijn. Vrijdag Dillinger Escape Plan - Live @ State-X New Forms, Den Haag De avond begint in de kleine zaal met het laatste optreden van een druk seizoen van Lawn. Hun set is dan ook een aangepaste en er wordt meer dan ooit gëimproviseerd en geëxperimenteerd met de nummers uit hun repertoire. Tegen het einde van de set wordt de ontlading duidelijk in een overdonderende eruptie. Plaid zijn drie heren van het Warp label die gezeten achter laptop muziek maken die zich uitstrekt over het gebied tussen electronica, ambient en triphop. Helaas komt die niet echt goed over in de slechtgevulde grote zaal op dit tijdstip van de avond. De bands in het café kunnen wel op voldoende aandacht rekenen. Zo ook Mono uit Rotterdam die opnieuw een erg intense set vol emo-core laten horen. Tortoise had de 'klapper' van de avond en het festival moeten worden maar hun langdradige, saaie geneuzel kan helaas niet erg lang boeien. Het Italiaanse Zu zag ik een paar jaar eerder als voorprogramma van Karate in Londen waar ze mij toen met hun uiterst snelle freejazz de kriebels gaven. Nu blijken ze één van de beste bands van de avond. Het hoge tempo waarmee de saxofoon, bas en drums worden bespeeld laat hun zien en de band kan dan ook op veel sympathie van het publiek rekenen. Later in de nacht wordt het podium haast afgebroken door Dillinger Escape Plan die hardcore, metal en freejazz weten te combineren in een overdonderend, energievol en knetterhard optreden. Het moordende tempo waarmee de instrumenten worden bespeeld doet denken aan de bands op Skin Graft van weleer terwijl de zang door de enorme kracht en intensie doet denken aan die van Unsane. Omdat Donna Summer eerder op de avond wat weinig publiek trok in de grote zaal, doet hij na afloop nogmaals zijn ding bij de garderobe in de centrale hal waarbij hij wordt begeleid door de rondstuiterende vogels van Antistrot. Zaterdag The Seconds - Live @ State-X New Forms, Den Haag De tweede avond van het festival, die helaas veel minder bezoekers zou trekken, begint met Alice Donut, de (punk-) rockers die zo'n 10 jaar geleden behoorlijk indruk maakten met hun optredens en platen. Nu, na hun wederopstanding van zo'n twee jaar terug kunnen ze weinig meer boeien en ik stel dan ook voor dit optreden maar snel weer te vergeten. The Seconds is een trio uit New York met leden van o.a. de Yeah Yeah Yeah's en de Ex-models. Hun muziek is experimentele, hoekige punk die voordturend van tempo wisselt. Doordat de band (te) laat is begonnen hebben ze wel de pech dat de zaal leegstroomt als No Means No op het hoodpodium begint. Ook deze mannen zijn net als Alice Donut al jaren bezig en hoewel hun leeftijd die van hun voorgangers ruim overschrijd laten zij met een beestachtig strak en hard optreden horen en zien het rocken absoluut nog niet verleerd te zijn. In het café staat Seedling weer in hun originele bezetting, met drumster Mariken. Het is me onduidelijk of het met haar terugkeer heeft te maken maar de band geeft nu echt een geweldige, overtuigende set weg. Ook Zea speelt weer de sterren van de hemel maar dat zal niemand verbazen wanneer je zo'n live-reputatie op je naam hebt staan ... Zondag TV on the radio - Live @ Metropolis, Zuiderpark, Rotterdam Moe en brak van de dagen ervoor sleep ik mezelf naar het Rotterdamse Zuiderpark voor het Metropolis-festival. Eenmaal op de parkeerplaats van Ahoy herken ik van verre de nummers van Gem die eerder op het hoodpodium zijn begonnen. Het bloed begint weer te stromen en in een hogere versnelling begeef ik me naar het podium waar zanger Maurits het net hoger op heeft gezocht door de opbouw naast het podium te beklimmen en onverminderd door te zingen. De liedjes winnen nog steeds aan kracht en de show staat zoals gebruikelijk als een huis. Modest Mouse kan me net als een paar maanden eerder (op All Tomorrow's Parties) niet echt boeien. Al lang wilde ik het Japanse Mono eens zien maar al snel wordt me duidelijk dat ik dan beter had kunnen kiezen voor één van optredens in een club, een paar weken terug. Nu worden de zachte passages van hun Mogwaiaanse muziek volledig overstemt door het publiek en de muziek van aangrenzende podia. Na twee lange, uitgespannen nummers vertrek ik dan ook naar de volgende tent waar zojuist Reigning Sound is begonnen. Dat de groep is opgebouwd rond Greg Cartwright van The Oblivians zegt genoeg over de muziek; rauwe garage die wordt gebracht met een optreden waar niets op aan valt te merken maar qua kracht en spel het niveau van Greg's eerdere band echter nooit zal overtreffen. Hoewel Ikara Colt door vele anderen als hoogtepunt wordt gezien, kunnen ze mij niet lang boeien. Vooralsnog wijt ik het dan ook maar aan vermoeidheid en de overdosis muziek van de afgelopen dagen. Toch weet TV on the radio wel een juiste snaar te raken. Al duurt hun optreden niet heel lang, bij hun krijg ik wel het idee dat zij zich niet verlaten in uitgekauwde muziek, maar juist verschillende stijlen combineren wat het dan toch wel heel wat spannender maakt ... André: D'r op uit. Metropolis, Rotterdam Fijn festival, ondanks het slechte weer. Hoogtepunt was het Japanse Mono. De songopbouw is snel voorspelbaar; zacht beginnen, hard eindigen. Maar de gitaarmuur die wordt opgetrokken is welhaast ongeëvenaard. Eén bak herrie vol met subtiliteiten, waanzinnig (denk aan GSY!BE, maar dan nog meer over de top). Ook goed: Modest Mouse en Gem. Op Noorderslag konden ze me nog niet overtuigen, maar op Metropolis dus wel. Misschien omdat het komt omdat ik de liedjes inmiddels ken, kweet niet waar het verschil zat. My Sister Susan speelde in de containers op het 'Oogst' gedeelte en dat was prettig. Het rammelde veel minder dan ik had verwacht. Wat ik wel jammer vond was dat de muziek op met name het hoofdpodium zo idioot hard stond. kWas mijn oordoppen vergeten en heb het door de vele dB's vroeg voor gezien gehouden. Not the best of Peter Jefferies - Elevator madness (Cd op Emperor Jones). Beklemmende lo-fi / noise uit het land van de kiwi's. De beste man heeft één geweldig album gemaakt (the last great challenge in a dull world) en één goed album (electricity). Dit is helaas helemaal niks. (P)pm The Thermals - More parts per million (Lp op Sub Pop) Ik las in de Volkskrant dat wij Nederlanders altijd vijf jaar achterlopen. Nou, voeg daar bij mij dan nog maar een goed jaar aan toe. Waar iedereen Fucking A nu grijs draait ben ik eindelijk bij het begin begonnen. Toen het album verscheen heb ik het ook al eens geluisterd maar toen vond ik het op het eerste gehoor te springerig, schreeuwerig en drammerig. Nou heb ik hem op LP en daar zit hem voor mij de crux: 1 kant Thermals zit ik met plezier uit, kant B doen we een dag later. Het zijn verdikke wel goed liedjes, kort, puntig en gruizig. Maar zonder ruspunt, dus. Leuke reportage gisteren ook op de VPRO-Ned. 3, trouwens. Kijk voor meer lijstjes in 'Het Schaduwkabinet der Subjectivisten'. Jan en André | 22:25 | Commentaar [0]