Lijstje week 30 Dinsdag 29 Juli 2003 Soft Posh - Live @ Plein Open, Den Haag Een verder wat tegenvallend festival wordt gered door de noise en het experiment van deze band die weerklinkt tussen de statige gebouwen van het ministerie, stadhuis en het Nederlands danstheater. The Fall - Peel session @ Knitting Factory NY, 24-11-2001 (Mp3) Net als een compleet album is het best leuk eens in de zoveel tijd de band weer eens live te zien of te horen. Al zal ik het nooit zo brilliant vinden als Mr. Peel zelf. Wel leuk! Met dank aan Dlask. Sounds Eclectic (Radioprogramma in streaming audio op KCRW) Archieven vol mooie sessies van Cat Power, Polyphonic Spree, Iron & Wine, PJ Harvey en vele anderen. Een aanrader! Kijk voor meer lijstjes in 'Het Schaduwkabinet der Subjectivisten'. Jan | 17:25 | Commentaar [2]

Lijstje week 29 Dinsdag 22 Juli 2003 Jan: Herman Düne - Mas Cambios (Cd op Track & Field) Bij muziek die doordrengt is met folk, country en americana, waar je prachtige zomerse koortjes hoort en waarbij je soms moet denken aan Smog en dan weer aan The Silver Jews, lijkt een geografische afkomst uit het zonnige zuiden van de VS de enige juiste. Behalve bij de broers van Herman Düne; die komen gewoon uit Frankrijk en Zweden. The Sea and Cake - One bedroom (Cd op Thrill Jockey) Dit plaatje van de band rond Sam Prekop, Archer Prewitt en John McEntire is alweer een tijdje uit maar komt juist nu erg goed tot z'n recht. Een erg zomers plaatje vol popliedjes met vele referenties aan Stereolab. The Iditarod - The River Nektar (Cd op Blue Sanct) Een re-release van hun debuutalbum uit 1998. Trage en soms psychedelische folk op een mooie verstilde manier gebracht. André: We vs. Death (7'' op Zabel) Er is een band aan mijn lijstje bands-waarvan-ik-alles-wil-hebben toegevoegd en dat is we vs death. Uit Utrecht. Ze noemen hun muziek postrock. Het zal allemaal wel. Het is gewoon heel erg mooie instrumentale gitaarpop met trompet. Live ook zeker de moeite waard. De single is volgens mij uitverkocht, maar ze hebben net hun eerste (split) album uit, op Zabel. The empire watertree (wevsdeath@hotmail.com) Een compilatie met 12 bands voor 3 euro. Alleen de prachtige hoes is al zoveel waard! Schoons van oa boy ler, tom sweetlove (bel), we vs death, mono en jimmy barock. Aanschaffen voor jezelf en al je vrienden. Emotional Elvis - The way the morning broke was quite unusual (demo/album) Als je het vreemdste bandje uit eindhoven wordt genoemd, de eerste stad waar Ween poot aan de grond kreeg, dan zegt dat wel wat. Het hobbelt en stuitert dan ook alle kanten op. Soms zelfs de goed kant op. How lo-fi can you go: een aantal tracks zijn opgenomen op VHS! Nog opmerkelijker: er staan lo-fi nummers op waarbij een heuse scratcher aan het werk is. De referentie met Claw Boys Claw in cook-o-bird is een terechte en een leuke. Geen lichte kost om doorheen te komen, wel de moeite waard. The light Brigade (geerton_govers@yahoo.com) tweetrack demo Geerton speelde voorheen in Mitch, die op sonny weismuller een paar albums maakten. Zijn liedjes knipogen naar Paul K en Lloyd Cole, maar missen nog de sublieme melodieën die de referenties wel hebben. De samenzang in feel free to fail doet uitkijken naar meer (en iets korter) werk. Walker, Diver - For the better part of eternity 7'' (megalies@worldonline.nl) Hele fijne single van een andere ex-Mitch, namelijk Stefan 't Hooft. Ik heb hem een paar keer live aan het werk gezien en dan straalt het plezier ervan af. De Americana liedjes klinken op vinyl wat treurig (en dat bedoel ik positief) ze blijven bij en vragen erom vaker gedraaid te worden. Walker, Diver is inmiddels een heuse band en verdient het om in de gaten gehouden te worden. Plannen voor een heel album zijn er bij mijn weten nog niet. Birdskin (7'' op Rotten Windmill) Birdskin (7'' op Kelt records) De heren zijn eigenlijk van voor mijn tijd en tegelijk ook weer niet, want een maandje geleden stonden ze ineens weer op het podium en kreeg ik een paar oude singles van ze. Lekker laid-back melodietjes van een van de leukste lo-fi bands van Nederland. Als je hun album wat ze ooit op transformed dreams kunt bemachtigen, dan moet je dat zeker niet nalaten. Ik was even bang op kant b van het windmill singletje een lijzig zeiknummer te hebben gevonden, maar toe ik ontdekte dat kant A 33 toeren en kant B 45 toeren was, bleek het gelukkig weer alleszins mee te vallen. Paul Simon - Still crazy after all these years (CBS) Randy Newman - Little criminals (Warner) Gilbert Becaud - Melodies magnifiques (EMI) Kijk voor meer lijstjes in 'Het Schaduwkabinet der Subjectivisten'. Jan en André | 18:16 | Commentaar [5]

John and John Woensdag 16 Juli 2003 LVR's huisdesigner d!o (met wie ik nog ooit in de brugklas zat, maar dat terzijde) is een fijne kerel om aan het werk te zien. Niet alleen is-tie een autodidact, hij weet ook op allerlei fronten moois uit zijn vingers te laten komen. Alweer een tijd geleden is hij begonnen met John and John. Twee tamelijk perverse karakters die een paar keer per week met lompe oneliners in mijn virtuele brievenbus vallen. Het is humor van het type lach of ik schiet en erg lekker om de dag mee te beginnen. Je kunt ze hier (terug) lezen hier en je kunt abonneren ook. Voor niks! André | 18:37 | Commentaar [1]

Lijstje week 28 Dinsdag 15 Juli 2003 Jan: Spider Rico - Live @ SCSI Cell, Den Haag Spetterende afsluiter van een daverend trouwfeest. Rock 'n roll zoals het moet klinken: vuig, ruig, smerig en rauw! Verder die avond erg goeie optredens van virtuoos Dyzack, meer trash rock van Low Point Drains en de pure rock van Feverdream. Als je wilt trouwen dan toch graag zo! Dan Matz - Carry me over (Cd op Amish Records) Folkpop op solo album van de man achter Windsor For The Derby en Birdwatcher. Davide Balula - Pellicule (Cd op Active Suspension) Folktronica voortgebracht door laptop, akoestische gitaar en een serie huishoudelijke apparaten ... Blues Brother Castro - Flirt (Demo) Voorbode van eerste album dat (waarschijnlijk) later dit jaar zal verschijnen. Live op Metropolis konden ze al bekoren en ook op een plaatje klinken ze zeker niet slecht. De muziek is wat ouderwetse stevige rock die soms doet denken aan The Pixies en dan weer aan The Afghan Whigs. Tegenvallers op het plaatje zijn de nummers waarbij de zanger over de top gaat ... André: The Mars Volta - De-loused in the Comatorium (Lp op Universal) Al bij het eerste nummer gaat het mis: ondanks het geweldige trommelvuur dat de drummer neerlegt haak ik af op de zang. Dit gebeurde me precies eender bij trail of dead. Ik wil wel, maar het lukt niet... na de vakantie meer platen (met een nieuwe pick up naald!) Kijk voor meer lijstjes in 'Het Schaduwkabinet der Subjectivisten'. Jan en André | 18:28 | Commentaar [6]

Wellerlo-fi 2003 Woensdag 9 Juli 2003 Ruim twee weken geleden was er de tweede editie van Wellerlo-fi, het lo-fi festival dat werd gehouden in Dianaland, oftewel de achtertuin van Club Diana. Hieronder volgen een kort verslag en veel foto's van een uiterst geslaagd weekend. Toen mijn vriendin en ik halverwege de middag op Dianaland arriveerden werden we, geheel volgens de daar geldende tradities, ontvangen met koffie en vlaai. We kozen een mooie plek om de tent op te zetten en toen het ding eenmaal stond zochten we verkoeling bij het zwembad waar we oude bekenden zagen en nieuwe gezichten begroetten. Even later arriveerden de buurvrouwen uit de omgeving, die als echte BBQ-babes de BBQ in vuur en vlam staken en de gasten voorzagen van een prima maaltijd. Na het uitbuiken was het tijd voor de muziek.   Alhoewel er oorspronkelijk maar vijf bands waren aangekondigd werd het hoofdprogramma afgewisseld met tussen-, voor- en achteracts en liep dat aantal snel op. Ook werden er nog op het laatste moment bands toegevoegd. Zo ook Doug Snug, die nog dezelfde morgen was gearriveerd uit Australië, direct had gebeld of hij kon komen spelen en nu het festival mocht openen.     De jongen die al eens eerder met Club Diana het podium deelde toen zij vorig jaar in zijn land toerden, zong een aantal nummers waarbij hij zichzelf begeleidde met akoestische gitaar en zichtbaar vocht tegen de jetlag. De eerste "officiële" band volgens het programma was Birdskin. Het legendarische trio uit Deventer had al jaren niet meer live gespeeld, maar maakte voor dit festival graag een uitzondering. De liedjes die gespeeld werden van hun plaat Basement (op Transformed Dreams) en hun singles (op Rotten Windmill) zorgden voor een feest der herkenning en klonken inmiddels als klassiekers in de oren. De (nog) onbekende nummers zijn waarschijnlijk de resultaten van de sessies die nog iedere week in de oefenruimte plaatsvinden. Een act die op het laatst werd toegevoegd was Poney uit België. De band bestaat uit de kopstukken achter het label 62 TV Records waarop naast andere aanwezigen als John Wayne Shot Me en Austin Lace ook artiesten als Blimey!, Dogbowl en M. Ward hun platen uitbrengen. De muziek van Poney klonk zeker niet slecht maar hun stadsgenoten Austin Lace maakten later op hetzelfde podium toch iets meer indruk. Ford's Imaginary Inferno had net als Birdskin al jaren niet meer live gespeeld. Hun muziek was ons tot dan toe niet bekend maar na het horen van de eerste nummers waren we blij verrast. Fijne popliedjes die behoorlijk aanstekelijk bleken te werken. Na een veel te korte set werd het podium weer verlaten en zelfs het enthousiaste publiek kon ze daar niet van weerhouden.     Walker Diver, die vorig jaar eveneens te gast was, greep ook nu de gelegenheid aan om zijn kwaliteiten als singer/songwriter aan het publiek te laten horen. Met groot gemak maar vol intensie speelde hij zijn nummers. De tweede Belgische band van deze avond was Austin Lace uit Brussel. De vrolijke lo-fi indiepop deed nogal eens denken aan John Wayne Shot Me waarmee de band af en toe getoerd heeft. De leden van die band werden later ook het podium opgeroepen en samen zongen ze één nummer.       Wellerlo-fi was dit jaar ook het podium voor een debuut, namelijk dat van Board of Directors, een trio uit Amsterdam met daarin o.a. Merit van Damer. Terwijl ze in die band gitaar en toetsen bespeelt, verscheen Merit nu achter het drumstel en zorgde voor de aanvullende zang bij beide zingende gitaristen. Hun muziek klonk erg indie (of is het C86?) en deed de grootste liefhebber dansen van plezier.     John Wayne Shot Me is ook bekend met het podium van Wellerlo-fi. Dit keer speelden ze naast de nummers van hun album 'Fortran Catapult' ook een aantal nieuwe nummers. Binnenkort worden deze liedjes opgenomen en hopen we ze gauw op een nieuwe cd te beluisteren. Hun lo-fi rammelpop is herkenbaar uit duizenden waarbij vooral de prima samenzang en de grappige geluidjes uit o.a. de sampler zo kenmerkend zijn.         King Me was aangekondigd als King Unplug Me en dat bleek terecht. Het waren slechts het echtpaar Milo op gitaar, bassist Leo die nu melodica speelde en violist Ariël die het podium vulden, waardoor hun geluid nog minimaler was dan anders. Halverwege de set werd plaatsgemaakt voor stadsgenoot Lammert Voos die met een serie korte gedichten herinneringen aan Groningen ophaalde.         Club Diana was de terechte headliner van het festival. Niet alleen verdienden ze deze status omdat ze de gastheren van het festival waren, ook op muzikaal gebied bleken ze al snel de band met de meeste ervaring. Er werden dit keer veel nieuwe nummers gespeeld die binnenkort worden opgenomen. Naarmate de set haar einde naderde werden oudere nummers, waaronder het toepasseljke BBQ-areas, gespeeld waarna de band afsloot met hun versie van de Abba-hit Fernando.         Microtec, een eenmansproject van Lennard Kruithof uit Den Haag, was ook op het laatst aan het programma toegevoegd en had de eer het festival af te sluiten. Zichzelf voortdurend verontschuldigend en met intro's en pauzes die langer duurden dan de nummers zelf bracht hij een paar rustige liedjes. Één van die nummers is trouwens te horen op de laatste LVR-verzamelaar. Van de andere 700 liedjes die hij schreef werden er nog een paar gespeeld.   Daarna verschenen ex-Microtec bassist en vriend Dennis en beider vriendinnen op het podium. De versterkers werden opengeschroefd en de luide garagerock van hun gezamelijke band Spider Rico klonk hard door de nacht. De vriendinnen dansten, Dennis beukte op de drums en de schuchtere jongeman die zoëven geen woord wist uit te brengen rockte nu als nooit tevoren waarbij de vonken er werkelijk vanaf spatte. ROCK 'N ROLL!!         Toen was de koek op, het was tegen tweeën en alle geplande bands hadden gespeeld. In de tent naast het podium was er de mogelijkheid plaatjes te scoren van de optredende bands. Tegelijkertijd draaide een dj voor ons qua smaak gezien wat oubollige plaatjes en werd de tap tot de laatste druppels leeg gemolken. De mogelijkheid om naderhand akoestisch het podium te betreden, werd door sommigen gretig aangepakt. Als eerste stond Walker Diver op het podium die wederom een hele serie mooie nummers speelde.   Direct daarna was het Marcel van Club Diana die samen met Michael (King Me) een aantal nummers van Neutral Milk Hotel speelde, een band waarover Marcel zijn enthousiasme niet onder stoelen of banken stak.     Om verdere overlast te beperken werd de muziek daarna beëindigd en werd er nog wat nagekletst in de partytent. Toen we rond vieren eindelijk wilden gaan slapen, kraaide de haan ter aankondiging van een nieuwe dag. Aaagh! … Een paar uur later werden we alweer gewekt door de warme ochtendzon die brandde op de tent. We waren er snel uit en richting het zwembad om de dag weer fris te beginnen. Er werd gezamenlijk ontbeten waarna we de tent afbraken. Aan het begin van de middag namen we afscheid en vertrokken we, moe maar voldaan, van weer een fantastisch festival. Een ander verslag is te lezen op de site van Vido Liber (kijk in het archief voor het artikel van dinsdag 24 juni). Meer foto's zijn hier te zien op de site van Martijn Grooten. Op de site van Club Diana zelf tenslotte, kan je hun verhaal lezen (STORIES), foto's bekijken (PICTURES) en ook reactie's van de bezoekers zien (GUESTBOOK). N.B. Een grotere versie van de foto's is beschikbaar door te klikken op de kleinere variant. De foto's zijn vrij te gebruiken maar we stellen het wel op prijs als je even de bron vermeld. Jan | 21:50 | Commentaar [0]

Lijstje week 27 Dinsdag 8 Juli 2003 Jan: Metropolis 2003 - (Live @ Zuiderpark, Rotterdam) Een geslaagde editie met o.a. Mono (+), The Riots (-), Blues Brother Castro (+), Voicst (++), The Thermals (++) en Interpol (---). The Thermals - More parts per million (Cd op Sub Pop) Vorige hypes als The Strokes en The White Stripes waren aanvankelijk grotendeels aan mij voorbij gegaan, nu val ik als een blok voor dit trio uit Portland. De cd vol lo-fi indierock was deze week in ieder geval niet meer mijn speler uit te branden. Essex Green - The long goodbye (Cd op Track & Field) Vrolijk plaatje waarbij indie op een prima manier wordt gecombineerd met folk- en country-invloeden. Mede door de (vaak) tweestemmige zang zijn nogal wat voorbeelden aan te dragen maar deze band heeft wel degelijk een (lekker) eigen geluid. Eluvium - Lambent material (Cd op Temporary Residence) Het label beschrijft de plaat als volgt: Sounding somewhat like the echoed resonance of a Sonic Youth show after everyone has stopped playing and the crowd has gone home en dat is zeker treffend gekozen. De vijf nummers op dit debuut van Matthew Cooper aka Eluvium bevatten naast veel soundscapes ook een flinke portie noise en postrock. Papa-M - Two (Cds op Drag City) Mini met drie exclusieve tracks, waarvan met name opener 'Black is the color' een beauty is. André: Beach Boys - Sunflower (Cd op Epic) Gilbert Becaud - Becaud (Cd op EMI) Ik versta er geen zak van maar wil ze allemaal hebben; Becaud, Brel, Aznavour, Piaff. Ik begrijp het zelf ook niet helemaal. Benjo Maso - Wij waren allemaal goden (Het boek bij de film) Waarom Robic zich met een hamer op zijn hoofd liet slaan, hoe Louis 'Louison' werd, hoe Bartali een revolutie voorkwam, hoe Pelissier uit de schaduw van zijn broer trad, dat alle renners goden zijn en dat de tour weer is begonnen. Kijk voor meer lijstjes in 'Het Schaduwkabinet der Subjectivisten'. Jan en André | 18:10 | Commentaar [3]

Lijstje week 26 Dinsdag 1 Juli 2003 Audiotransparent (Live @ Amstel Festival) Presentatie van de nummers van hun te verwachten album. Een stil en aandachtig publiek, een prima geluid en een band op dreef zorgen voor de nodige kippenvelmomenten. Iron & Wine (Live @ Amstel Festival) Nog meer kippenvel diezelfde avond. Baardmans Sam Beam en begeleider spelen verstilde folksongs van hun album en covers van The Flaming Lips. Hayden - Live @ Convocation Hall (2Cd op Badman) Een live registratie zoals ie moet klinken; met een geluid mooier dan een studioplaat, prima uitvoeringen van de nummers en een publiek dat alleen tussen de nummers door te horen is. Als dan Julie Doiron en Howie Beck ook nog eens de achtergondzang voor hun rekening nemen kan de plaat wat mij betreft echt niet meer stuk. The White Stripes - 7 Nation Army (7" op XL) Een tastbare herinnering aan de voorbije vakantie waarbij dit nummer op MTV in de hotelkamer het muzikale hoogtepunt was. Telkens weer ... Kijk voor meer lijstjes in 'Het Schaduwkabinet der Subjectivisten'. Jan | 18:20 | Commentaar [3]