One word poem Maandag 27 Juni 2005 - OOPS - André | 21:02 | Commentaar [0]

Over kersen en de hel Woensdag 15 Juni 2005 Ik ben in voorbereiding op de wielerkoers de Hel van Wageningen. Dat neem ik redelijk serieus. Zo beperk ik het roken en drinken tot het minimum. Ik sleutel af en toe aan mijn fiets, poets hem ook regelmatig. Maar bovendien maak ik kilometers. Veel kilometers. Vandaag was het er een puike dag voor. De zon scheen, de wind waaide niet te hard. Ik reed van Wageningen naar Wijk bij Duurstede, ging de rivier over en stak de Betuwe door, op weg naar de Waaldijk die me naar Nijmegen zou leiden. De Hel van Wageningen is een koers van 150 kilometer die over de Utrechtse Heuvelrug en de Veluwe voert en elk mogelijke heuvel onderweg meepakt. Op zich is 150 kilometer fietsen niet zo'n punt. Ook dat omhoog rijden niet. Ik ben een vrij sterke vent en op karakter kom je bovendien een heel eind. Ik zag dit jaar op televisie iemand de elfstedentocht fietsen op een bakfiets. Ik bedoel maar. Toch heb ik me redelijk ongans getraind. Dat komt omdat mijn partner in crime, mijn broer S. het allemaal nog wat serieuzer aanpakt dan ik. Die is zelfs een week in de Alpen gaan fietsen (en hij scheert zijn benen!). Ik overdacht of het te serieus nemen van dingen een familieaangelegenheid zou kunnen zijn. Ik zou er geen antwoord op hebben gevonden totdat ik, mijmerend, over mijn stuur de Betuwe inkeek. Onder aan de dijk lag een kersenboomgaard. Er stonden zo'n 25 bomen, vol met bijna rijp fruit. In het midden was een kraaiennest gemaakt, wat hoog boven de bomen uitstak. In het kraaiennest zat een jongen die voortdurend aan draden trok die naar de bomen waren gespannen. Aan het eind van die touwen hingen stukken metaal en die maakten een behoorlijk kabaal als er aan het touw werd getrokken. Die constructie kende ik wel. Mijn ouders hadden vroeger ook een kersenboom. De spreeuwen waren mijn vader een doorn in het oog. Om ze te verjagen en de oogst te redden, had hij grote kogelhulzen uit WO II in de boom gehangen en een aluminiumdeksel en een schoolbel. Een 20 meter lang touw reikte tot aan het huis en iedere tien minuten werd mijn moeder, oma, broer of ikzelf gesommeerd 'efkus aan het touw te trekken'. Dat werkte overdag prima, maar 's ochtends vroeg was er een probleem. Als het om 4 uur licht werd, waren de spreeuwen al op. Pa had natuurlijk zijn nederlaag kunnen erkennen en voor een paar gulden een pond kersen op de markt kunnen kopen. Maar zo zit-ie dus niet in elkaar. Nadat mijn moeder hem had verboden om 4 uur 's nachts op te staan om spreeuwen te gaan jagen, was mijn vader zichtbaar uit zijn hum geweest en pas nadat mijn moeder al een tijdje op bed lag, gaan slapen. De volgende ochtend werd mijn moeder in alle vroegte wakker van een angstaanjagend geluid. Het klonk alsof er iemand naast haar lag die in zware ademnood verkeerde. Mijn moeder vreesde dat mijn vader een hartaanval had en greep haar bril en draaide zich om. Tot haar grote verbazing lag pa, met zijn ogen dicht, prinsheerlijk op zijn rug te soezen. Het geluid bleek afkomstig van het touw dat pa, vanuit de boom, dwars over het dak door het slaapkamerraam naar het bed had gespannen en waaraan ie loom lag te trekken. Het touw schuurde ritmisch-klagend over het houtwerk van het slaapkamerraam. Het gesprek wat hierop volgde is overigens nooit buiten de muren van hun slaapkamer gekomen. Het enige wat ik me er verder nog van herinner is dat we die zomer drie keer per week heerlijke kersenpannenkoeken kregen voorgezet. André | 21:30 | Commentaar [4]

Gitbox! Dinsdag 14 Juni 2005 Toegegeven, het is sinds de laatste releases van Spider Rico en Benjamin B een beetje stil geweest bij LVR. Twee releases die we voor de zomer hadden voorzien, zijn om uiteenlopende redenen over de zomer heen getild. Maar: op 15 september zullen maar liefst twee full length albums het licht zien! Naast de reeds eerder aangekondigde tweede langspeler van audiotransparent, kunnen we je nu ook met trots vertellen dat het nieuwe album van Gitbox! bij ons zal uitkomen. Het nieuwe album laat een duidelijke ontwikkeling zien, sinds de veelgeprezen laatste release van de band 'steering by the stars'. Van lofi duo met kartonnen dozen sound (1993) is de band gegroeid tot een indieband die subtiel knipoogt naar de Americana. Voor dit album bood John Morand zich aan en dat aanbod werd met graagte geaccepteerd. Deze Amerikaanse producer is bekend van zijn werk met o.a. Cracker, Sparklehorse en Camper Van Beethoven. Hij is er ook voor verantwoordelijk dat de nummers voor het grootste gedeelte live zijn opgenomen. En vaak ook nog in 1 take. Je zou deze plaat ook wel 'The Intimate Gitbox!' kunnen noemen. Er is bewust voor gekozen zo weinig mogelijk tussen de luisteraar en de muziek in te laten staan. Arrangementen zijn spaarzaam en doeltreffend en 'Listen To The Warm' (Rod McKuen) is als ode aan de nacht ook laat en in het donker opgenomen. De klanken zijn warm en natuurlijk en schuren flink als dat nodig is. De samenwerking tussen Gitbox! en Living Room Records begon formeel in 2002, met een bijdrage aan de verzamelaar ', but you don’t really care for music, do you?' Maar wie zich herinnert hoe begin jaren negentig een van de twee (toen nog) piepjonge platenbazen in spé zich in de Nijmeegse platenzaak Waaghals platen liet verkopen door de man die toen net Gitbox! was begonnen, zal begrijpen dat een vruchtbare bodem al meer dan een decennium aanwezig was. Eigenlijk nog raar dat het zo lang heeft geduurd. Gitbox! was in het verleden te zien op Lowlands, de Avonden, Club Lek, (het legendarische) Fast Forward festival en speelde met Bettie Serveert, Lou Barlow en vele, vele anderen. Meer info: zie de LVR site. André | 19:49 | Commentaar [1]

Summersoundtrack Zondag 12 Juni 2005 Het wil nog niet zo vlotten met de zomer. Dat is jammer want ik ben der helemaal klaar voor. Ik zie inmiddels uit naar de tochten naar Duitsland en Frankrijk (en misschien zelfs Denemarken) die op het programma staan. Cruisen in mijn rode bolide, raampjes open en de soundtrack voor de zomer onder handbereik. (Verwacht een Summer of Rock hier op Blue-log!) Over die soundtrack voor de zomer moesten we het eens hebben. Mocht je deze zomer maar één cd kopen (die mensen zijn er!) dan zou je het album van Maya Arulpragasam ernstig moeten overwegen. Maya heeft haar naam, niet onverstandig, afgekort tot M.I.A. en het plaatje heet Arular (XL-recordings). Arular is een hiphop plaat. En tegelijk ook weer niet. Een beetje zoals de platen van DJ Shadow. Het is een bonte mengeling van (gepitchte) begin jaren 90-dance zoals the 2-live crew, Jamaicaanse dancehall, hiphop, samplepop en wereldmuziek (wat dat ook moge zijn). Het swingt, maar is geen behaagzieke dansplaat, het is een tikkeltje ghetto, maar godzijdank op een leuke manier ('is your daddy dealer, cause you're dope to me') militant, maar niet zeurderig en, zoals in Oor werd opgemerkt, zwart en wit ineen. De plaat bevat een aantal floorfillers, maar ook een aantal teasers van nummers die alweer voorbij zijn voor dat de eerste danspassen zijn gemaakt. Arular leent zich voor dansen op het strand,voor meezingen in de auto, voor loom wegsoezen bij de tent. Arular bevat alle dingen die de zomer zoet maken. Overige cd's voor This Year's Summer Soundtrack Open voor suggesties Pop a la Française (zie review eerder deze maand) Het beste van de Kinks Iets van de Beach Boys Khonnor - Handwriting Go! Team - Thunder Lightning Strike Lemonheads - It's a shame about Ray Bees - Free the bees André | 17:15 | Commentaar [3]

In formatie (snapshot) Zondag 12 Juni 2005 André | 17:11 | Commentaar [0]

Dinosaur Jr. Live @ Vera Groningen 6 juni Dinsdag 7 Juni 2005 Platenbazen zijn toch bovenal liefhebbers. Dat bleek wel bij binnenkomst in de Vera waar Ferry, Marcel en Arnold, Ard en Koen zo'n beetje de eersten waren die ik tegenkwam. Voeg Jan en mijzelf erbij en de Nederlandse indie-labels waren best vertegenwoordigd. Het was een avond met headbangers (uh, sorry maar zit jouw haar in mijn bier, of zit mijn bier in jouw haar?) en ik eindigde met een scheve bril nadat de Dinosaur Jr. drummer een drumstok het publiek in gooide. Ik stond even ergens anders naar te kijken en kreeg het ding vol op mijn bakkes. Eikel. Het pleit voor de Vera dat men een band als the Suicidal Birds laat openen voor zo’n grote band als Dinosaur Jr. De band heeft live nog nauwelijks een staat van dienst en het is dan toch altijd even de vraag hoe ze zich houden op zo’n avond. Maar als er al zorgen waren, dan waren die er voor niets. The Suicidal Birds is wat mij betreft een van de meest opwindende gitaarbands van het moment. Zonder schroom gilde, schreeuwde, beukte en ragde Jessie zich met haar kornuiten door een strakke set. Dinosaur Jr. speelde in de originele bezetting; dat wil zeggen in de bezetting van de eerste drie platen. Daarvan heb ik er slechts één. You’re living all over me, heet die plak. Ooit in Praag gekocht op schoolreis voor een euro of drie. Voor de rest ken ik Dinosaur Jr. vooral omdat in het jeugdhonk waar ik mijn tienerjaren doorbracht, er een bandje was (the Red Z-Tors) die zich met graagte aan de nummers van Dinosaur Jr. vergreep. Ik ben eigenlijk ook net te jong om Dinosaur Jr. bewust meegemaakt te kunnen hebben. Gitaarrock begon voor mij ná onder ander Dinosaur Jr., Pixies en Urge Overkill. Dat deze bands in originele bezetting nu weer op tour zijn, gaf me aanvankelijk ambivalente gevoelens. Enerzijds is er de mogelijkheid om een stuk geschiedenis in te halen, maar anderzijds, zo zegt men wel eens, kan het eigenlijk alleen maar tegenvallen. Maar nadat Urge Overkill een klein jaartje geleden al overtuigde, ben ik opgehouden de purist uit te hangen en heb ik gewoon onbekommerd uitgezien naar de avond. Bij opkomst valt bij J. Mascis vooral op dat zijn immer lange haar inmiddels helemaal grijs is. Het zijn sowieso drie middelbare mannen geworden. Een tikkeltje vadsig, een ietsje traag en een half onsje belegen kijkend. Gelukkig is de scherpte er wel; de nummers knallen zoals iedereen hoopte dat ze zouden knallen. De set bestaat voornamelijk uit het oudste werk van de band en ook dat stemt het publiek tevreden. En eigenlijk kan een recensie wat dat betreft volstaan, band presteert naar behoren, publiek is tevreden het bleef nog lang gezellig in Grunn. Maar waar komt dan een dag later dan toch het lichte onbehagen vandaan? Dinousaur Jr. zal deze toer niet voor het geld doen (zoals Jane’s Addiction), er was geen enkel moment van plaatsvervangende schaamte omdat het slecht was (zoals bij de Rolling Stones) noch was er irritatie vanwege het feit dat het totaal blasé was (zoals bij de Golden Earring). Dat er op het podium weinig interactie tussen de leden was en dat er pas aan het einde wat speelvreugde bleek, veroorzaakt het onbehagen ook niet. Het is tenslotte best mogelijk dat ze altijd zo op het podium hebben gestaan. Ik denk dat het rare gevoel kwam door het voorprogramma: Jessie stond als een Alice in Wonderland te genieten, wilde de wereld overtuigen van haar liedjes en haalde het daarbij uit haar tenen. Dinosaur Jr. had in de Vera niks meer te winnen. De wedstrijd is na hun eerste drie platen al gespeeld. Het is niet eerlijk om ze dat te verwijten. Maar al met al heb ik daardoor geen geschiedenis herbeleefd, ik heb er slechts een glimp van opgevangen. Teleurgesteld? Nee, die glimp beviel me zeer en ik heb nu toch maar mooi een originele Dinosaur Jr. drumstok in huis (en een scheve bril, dus). Er schijnen nog kaarten te zijn voor het Paradiso optreden. André | 22:18 | Commentaar [0]

Who stole my pants? Zondag 5 Juni 2005 André | 23:35 | Commentaar [0]

Verzamelaars Zondag 5 Juni 2005 Drie mooie verzamelaars die ik je niet wil onthouden. Sonic Youth: Evol; played again (Cd op That Dam) Het tikkeltje obscure magazine That Dam levert geregeld een cd’tje bij het blad. De cd die bij de editie van deze maand zit is een van de mooiste tot op heden. 10 bands spelen allemaal een nummer van de cd 'evol' van sonic youth. Daar zitten the usual suspects bij zoals Pfaff, blues brother castro en zZz, maar ook mij onbekende bands als the hitmachine, petrified host en makazoruki. Geen enkele band vertilt zich aan de, toch niet al te gemakkelijke, originelen. De meeste versies zijn gewoonweg erg goed. Een heel goed idee, heel goed uitgevoerd. Hulde aan de jongens van That Dam. CD is gratis bij het blad en dat blad kost slechts 4 euro! Subbacultcha (not everybody's compilation) (CD op Rara records) Toen Rara nog Silent Minority heette maakten ze al eens een mooie compilatie. Dat wordt nu nog eens dunnetjes over gedaan met bands uit het hardere segment. Leuk schijfje waarop bekendere namen (spider rico, skidmarks, jimmy barock, alamo race track) worden afgewisseld met veel nieuws (Ottoboy, The Ik jan cremers, Hospital Bombers en Ro-robot). De cd wordt gepresenteerd met meerdere avonden door het land. Check de website. Pop a la francaise OK, om maar met het minste nieuws te beginnen: dit cd’tje is samengesteld door Guuz van de Subs en dus niet in de winkel te koop. Ik ben een groot liefhebber van Chansons (Brel, Becaud, Aznavour, Gainsbourg, Mano Solo; dat werk), maar ken weinig recente dingen. Guuz volgt de huidige Franse popmuziek op de voet en heeft een fascinatie voor Franse Zuchtmeisjes die ik helemaal deel. Deze verzamelaar kent een paar bekende dingen (Noir Desir en Serge Gainsbourg), maar heeft me vooral heel veel nieuwe dingen leren kennen; Dorval, Clarike, Holden, Coralie Clement en Emile Simon. Een en al pracht. Binnenkort maar eens met een flinke portemonnee naar de platenzaak! André | 23:33 | Commentaar [1]