|
|
 |
|
|
|
Lijstje week 26
|
Dinsdag 29 Juni 2004
|
|
|  | |
Jan:
Hoezo voetbal?
Cyann & Ben - Live @ Amstel Festival, Amsterdam
Terwijl vele anderen de verrichtingen van het Nederlands elftal volgden, was er een select gezelschap naar de VPRO-studio in Amsterdam gekomen om daar het 15e editie van het Amstel Festival bij te wonen. Dat de avond niet voor iedereen zo succesvol bleek als voor het elftal bleek al snel bij de eerste act, Lone Pigeon ofewel Gordon Anderson die ooit nog aan de wieg stond van de The Beta Band maar nu als eenzame duif door het leven gaat. Haast meelijwekkend is het om te zien dat vrijwel alles bij z'n optreden mis gaat; alle hoge tonen worden gemist, de teksten zijn vergeten en tot overmaat van ramp laat hij ook nog een snaar knappen.
Wellicht mede door het voorgaande is Cyann & Ben een verademing om naar te luisteren. Het kwartet uit Parijs is niet erg spraakzaam maar hun muziek overtuigd al snel. Met gitaren, drums, veel toetsen en fraaie zangpartijen maken ze een kruising tussen folk en psychedelica waarbij gedacht kan worden aan bands als Sigur Ros, Low en Piano Magic en maar toch laat de band wel horen over een geheel eigen geluid te beschikken.
Amute is het alter-ego van Jérôme Deuson uit Brussel. Hij maakt electronische muziek maar hij bewijst dat dat live niet altijd saai hoeft te zijn. In plaats van het turen naar de laptop gebruikt hij het ding slechts om eerder opgenomen composities te starten. Live voorzet hij het geheel vervolgens van gitaarpartijen en mag zijn vriendin een nummertje meespelen op dwarsfluit.
Na een korte onderbreking voor verlengingen en strafschoppen keren we voldaan terug naar het zaaltje waar Adrian Crowley de avond zal afsluiten. Hij komt uit Dublin en maakt deel uit van het rijke singer-songwritergilde dat die stad rijk is. Vanavond is de hij omringd door een band die met gitaar, bas, drums, cello, piano en accordeon de karakteristieke stem ondersteunen die mij zoveel doet denken aan Bill Callahan (Smog) en David Berman (Silver Jews).
Ativin - Night Mute (CD op Secretly Canadian)
Vierde plaat van trio rond Daniel Burton die ook de drijvende kracht is achter Early Day Miners. Met slechts twee gitaren, drums en spaarzame zangpartijen is dit opnieuw een plaat die door de muzikale hoogstandjes, vele tempowisselingen en uitermate goeie instrumentbeheersing associaties oproept met bands als Slint, Rodan en Don Caballero.
Even is dat leuk en spannend maar toch sloeg de verveling na een paar luisterbeurten wel toe …
André:
Demo's in de Gloria
Flowers for a lonely soul - Pt. II (27 (!) track CDR)
Als ik een cd-r met 27 tracks krijg, dan betekent dat meestal: deze band heeft geen demo willen maken, maar een verzameling liedjes voor vrienden en bekenden en om de één of andere reden ben ik daar deelgenoot van geworden. Het cd'tje gaat vervolgens zonder al te hoge verwachtingen de cd speler. En zoals wel vaker, zijn pretentieloze schijven op zijn tijd erg genietbaar. De samples zijn geinig (een Franse radiozender bespreekt het geval Monica Lewinsky), de opnames zitten vol charmante schoonheidsfoutjes en de invloeden liggen er niet te dik bovenop. Sommige liedjes zijn behoorlijk knap en klinken authentiek. Volgens mij moet er in het Heaven /Aloha segment best wel interesse zijn voor liedjes zoals I'll Invite You. Misschien de pretentieloosheid een keer aan de kant schuiven en met het beste songmateriaal de studio in gaan, jongens??
Awkward I (7 track demo)
Een vergelijking trekken met Nick Drake is de laatste tijd nogal in zwang. Ik vind het altijd zonde voor de band die met Drake wordt vergeleken, want kwalitatief mogen ze meestal nog niet in zijn schaduw staan. En toch maak ik die vergelijking in dit geval zelf ook. Niet zo zeer de liedjes als wel de productie, die kaal en tegelijk warm is, ademt de sfeer van de platen van Drake. Dat gevoel wordt versterkt door de strijker die af en toe opduikt. En natuurlijk is het muzikaal ondergeschikt aan Drake. Goede muzikanten, dat wel, maar het songmateriaal is nog voor verbetering vatbaar. Even geduld nog svp.
Yeren (5 track demo)
Een lead gitaartje, een relaxed pingelende sologitaar, een drummer die het zich niet te moeilijk maakt en een prettig halfvaste zanger. Dat beschrijft Yeren vrij aardig. Het eerste nummer komt dat allemaal prima uit de verf (al is het tussenstuk wel erg wankel). De band vaart duidelijke een koers die bij ze past. De muziek leunt sterk op de vocalen en in bijvoorbeeld 'Tomorrow it's Sunday' blijkt dat te werken, temeer de gitaar en drum partijen weinig verrassingen kennen. In 'Sick' dondert de hele handel in elkaar, tekstueel is 't niet best en er wordt bovendien met zo'n rockstem gezongen dat ik moet denken aan een parodie op een dorpssoos. Het laatste nummer biedt weinig verbetering... gauw de eerste drie nummers nog maar een keer aan...
... en een moppie jazz
Earl Bostic - Best of Earl Bostic (Cd op Contour)
Vrolijk, guitig tetterende toeters. Jazz voor op een feestje, wellicht? Hoe vaker ik het plaatje beluister, des te infantieler het wordt. Weer 50 cent door de plee.
Kijk voor meer lijstjes in 'Het Schaduwkabinet der Subjectivisten'. |
|
|
|
|
|
Tijdsgeest?
|
Maandag 21 Juni 2004
|
|
|  | |
| De bakker op Terschelling heeft een groot gevoel voor de tijdsgeest.
Maar of het brood ook net zo lekker is als vroeger...? |
|
|
|
|
|
Lijstje week 24
|
Dinsdag 15 Juni 2004
|
|
|  | |
Jan:
Wat?
PJ Harvey - Live @ Music in my Head, Den Haag
Wat een vrouw! Wat een stem! Wat een band! Wat een sound! Wat een set! Wat een plaat! Wat een drukte! Wat een hitte! Ik was (diep) onder de indruk.
Verder leek de avond voorbestemd aan Excelsior die met zZz, Gem, en Bauer een leuk en lang voorprogramma brachten voor onze diva.
Fucking good
The Thermals - Fucking A (Cd op Sub Pop)
Opnieuw een krankzinnig goeie en lekkere plaat van het trio uit Portland. De band gaat verder op het pad dat ze eerder met More parts per million zijn ingeslagen en brengt ook nu prettige opzwepende indie-punk-pop.
Calm down
Lanterna - Highways (Cd op Badman)
Alweer het vierde album van dit solo-project van gitarist Henry Frayne. Rustgevende, ambient en haast psychedelische plaat waarbij met slechts gitaren en effecten muziek wordt gemaakt die niet zou misstaan bij een willekeurige roadmovie.
André:
Turntable-ism
C-mon & Kypski - Static Traveler (Cd op Supertracks)
Wat een waanzinnige plaat is dit. Vanaf de openingstrack (deels een knotslijpe polka) geweldig. De krankjorum beats blijven je de hele plaat om de oren vliegen (en de Russen trouwens ook). Dansbaar, meezingbaar en verrassend. Niet zelden tegelijkertijd. Heel, heel fijn dit.
Hm, oh uhh-hmmm
PJ Harvey - Uh-huh Her (Cd op Universal)
'Rid of me' is één van mijn Favoriete Platen Aller Tijden. En het optreden dat PJ als support gaf voor U2 in die tijd is een van de optredens waar ik de warmste gevoelens voor bewaar. Alles wat daarna kwam, ook live kon me maar veel matiger bekoren. Uh-huh her (wat een klote-titel, maar dat terzijde), b(r)oeit als rid of me. Het is een beetje een verradelijk plaatje, de eerste achteloze luisterbeurt deed het me niet te veel. Op de koptelefoon was het wèl raak, en goed ook. Meesterwerk.
File under Belle And Sebastian
Camera Obscura - Underachievers Please Try Harder (Cd op Elefant)
Geweldige hoesfoto, geweldige titel, geweldige plaat. In die volgorde.
Pochen!
Griekenland
Ik wil bij deze toch even melden dat ik de uitslag Portugal-Griekenland goed had voorspeld. Nu maar hopen dat Griekenland het tot de finale schopt en ik loop binnen!
Kijk voor meer lijstjes in 'Het Schaduwkabinet der Subjectivisten'. |
|
|
|
|
|
Lijstje week 23
|
Dinsdag 8 Juni 2004
|
|
|  | |
Jan:
Verdriet
Jason Molina - Pyramid Electric Co (CD op Secretly Canadian)
Na alle bombast van Songs: Ohia bij hun vorige plaat en tour is Jason Molina nu terug in de meest elementaire vorm. Met slechts gitaar, piano en stem laat hij op de meest intieme wijze zijn verdriet en pijn weerklinken in teksten, stem en spel. Bij aanschaf van de LP ontvang je de cd gratis (en andersom).
Vreugde
Gem - Tell me what's new (Cd op Excelsior)
Twee weken lang beluisterde ik elke dag via de luisterpaal deze plaat en daarom werd het hoog tijd om tot aanschaf over te gaan. De verrassing was nu dan misschien minder groot en ook de invloeden zijn inmiddels wel duidelijk maar toch is dit debuut van Gem een plaat waarbij de vingers mogen worden afgelikt. Heerlijk rockend en soms wat 'over the top' maar altijd lekker.
André:
Festival
Virus Festival - Universiteitsterrein Eindhoven
Nadat ik het ene virus had overwonnen (griep, vandaar de wel erg korte weeklijst) het andere virus maar opgezocht. Het festival op het Eindhovense Universiteitsterrein, that is. Het programma werd op papier met name zeer spannend nádat ik naar huis was gegaan, dj FFF had ik graag gezien en Bong- Ra en ook Peter Pan Speedrock. Wat ik wel heb gezien is zeer beperkt. Om relaxed naar Lawn te luisteren was het gewoon te heet. Bij de Kift lijkt de scherpte der definitief vanaf en zZz rockte als een dolle. Maar welbeschouwd… zonnetje op de kop, vrienden om me heen, biertje in de hand… kon me verder weinig wensen.
Kijk voor meer lijstjes in 'Het Schaduwkabinet der Subjectivisten'. |
|
|
|
|
|
Lijstje week 22
|
Dinsdag 1 Juni 2004
|
|
|  | |
Jan:
Feestje
Impolite Garage Fest - Live @ Musicon, Den Haag
De Peptones gaven een feestje en deden dat goed ook. Door een uitvaller bleef de teller staan op drie bands maar dat maakte de avond er niet minder door.
X-ray Men uit Delft maken rauwe rock 'n roll, de Peptones combineren dat met surf en punk en Spider Rico rockte als nooit tevoren en liet horen dat ook hun nieuwe nummers meer dan de moeite waard zijn.
Kijk hier voor de foto's.
Een fraaie combinatie
Templo Diez & Au - Live @ Paard Café, Den Haag
Voor een tweede keer in het Haagse werd de sfeervolle, desolate muziek van Templo Diez gecombineerd met de electronica van Au. De verrassing was dan nu misschien wat minder groot, de uitwerking zeker niet. Het is goed om te zien en te horen hoe de bands elkaar aanvullen en van elkaar leren. Zo deed Templo Diez wat meer afstand van hun vast omlijnde patronen en moest Au juist meer van vrijblijvende improvisaties loslaten. Samen leverde dit een erg fraai (bijna twee uur durend!) optreden op.
Verzamelaar
Diggin' For Dirt - Volume One (Cdr op Diggin' For Dirt)
Deze portal voor smerige muziek bracht onlangs een fantastische verzamelaar uit vol met vooral nieuwe bands uit alle windstreken die zich begeven in de hoek van garage, trash, rock 'n roll en punk. Voorlopige hoogtepunten: The Minds uit Portland, de Duitse Grizzly Adams Band en 69 Charger uit eigen land. Te koop voor 3 Euro!
André:
The blues is # 1!
Nothing but the blues - (Serie dubbel cd's op The International Music Company)
Bij speciaalzaak de Waaghals hebben ze hele oude blues voor een hele oude prijs. Dubbel cd's voor 5 euro! En er zitten absolute prijsstukken tussen. Wat te denken van het beste van Robbert Johnson en van Bessie Smith, het verzameld werk van Mississippi John Hurt en Bukka White (beide 1 cd, samen verpakt) en een dubbele verzamellaar met Skip James, Blind Boy Fuller en Leroy Carr. Misschien dat de namen je niet zoveel zeggen, maar het zijn stuk voor stuk artiesten die hun wortels muzikaal in de Mississippi regio hebben liggen. Erg kaal, erg rauw en erg elementair. De banden zijn mooi afgestoft en gerestaureerd en op de verzamelaar staan zelfs een aantal nummers die voor pop-oren redelijk toegankelijk zijn. Verplichte aanschaf derhalve.
Goud van Oud
Scott Walker - Boy child (verzameld werk) (Cd op Phonogram)
Love - Forever Changes (Cd op Warner)
Tijdens het optreden van Jonathan Richman in de melkweg kwam ik een collega tegen. Hij is zo'n jaar of tien ouder dan ik en reikte me een en ander aan van voor mijn tijd. Aan de stem van Scott Walker moest ik even wennen, maar werd me al snel dierbaar. Voor de liefhebbers van het betere singer-songwriter werk. Aan een vergelijking waag ik me niet, daarvoor vind ik zijn muziek te uniek. Love klinkt een beetje als de Byrds. Lekker psychedelisch en met mooie koortjes.
Maar waarom zo lang gewacht??
Eric's Trip - Forever again (Cd op Sub Pop)
Een band die zich vernoemt naar een nummer van Sonic Youth prikkelt de nieuwsgierigheid sowieso. Maar Eric's Trip lande bij mij bepaald niet in de tijd dat ze hun beste werk uitbrachten (midden jaren negentig). Nu na jaren het ding alsnog tweedehands gekocht (de verkoper viel haast van zijn stokje: 'hèb jij dat album nog niet?' Ik overwoog heel even om te zeggen dat het een kadootje was…). Goed Eric's Trip dus. Behoorlijk lo-fi indiepop die veel minder heftig is dan de muziek van de band waaraan ze de naam ontleenden. De muziek wordt bij tijde ternauwernood bijeen gehouden, maar is catchy als fuck. Voeg er een net onzuivere damesstem bij en u begrijpt het: gouden aanschaf.
Dat viel mee
Heather Nova - Storm (Cd op Big Cat)
Dit album van Heather is in mijn herinnering indertijd vrijwel overal gekraakt, maar da's niet terecht. Lekker plaatje hoor, ook al is er in vergelijking met haar vorige albums weinig nieuws onder de zon. Heather zucht en fluistert zich met gitaar lekker door het album heen. En daar wordt onze André nou eenmaal een beetje week van, niks aan te doen.
Kijk voor meer lijstjes in 'Het Schaduwkabinet der Subjectivisten'. |
|
|
|
|
|
