|
|
 |
|
Lijstje week 25
|
Dinsdag 24 Juni 2003
|
|
Jan:
- Wellerlo-fi 2003
Een uiterst geslaagde tweede editie van het lo-fi midzomernachtsfeest in de achtertuin van Club Diana. Met bands die sinds jaren weer eens live speelden (Birdskin, Ford's Imaginary Inferno), delegaties uit België (Austin lace en Poney) en Australië (Dougsnug), recidivisten (Club Diana, John Wayne Shot Me, King Me en Walker Diver), een debuutoptreden (Board of Directors) en een fijne afsluiter (Microtec / Spider Rico).
- K. - Goldfish (Cd op Tigerstyle)
Solo project van Karla Schikele (van Ida en indie-band The Beekeeper). Alhoewel solo speelt Schikele ook nu met band. De muziek echter klinkt veel experimenteler, complexer en hoekiger dan bij Ida. De prachtige stem blijft behouden.
André:
Kijk voor meer lijstjes in 'Het Schaduwkabinet der Subjectivisten'. |
|
|
|
|
|
Aankondiging 13e Amstel Festival
|
Vrijdag 20 Juni 2003
|
|
Een paar weken terug ontvingen we een persbericht van VPRO's radioprogramma De Avonden met daarin de aankondiging van alweer het 13e Amstel Festival. Het festival, dat zal plaatsvinden op zaterdag 28 juni a.s. in de Desmet Studio's in Amsterdam, biedt dan podium aan vier nieuwe bands uit Nederland, Spanje, Frankrijk en Amerika.
Het aantal Nederlandse bands op voorgaande edities van het festival was zeker beperkt te noemen, maar nu heeft men na At the close of every day en Au (alsof er sprake is van een alfabetische opeenvolging) gekozen voor een optreden van Audiotransparent (!)
De band uit Groningen heeft zojuist hun debuut opgenomen die later dit jaar zal verschijnen op Livingroom Records. Voor deze gelegenheid zal de band met een speciale bezetting spelen om daarmee een allesbehalve standaard optreden te geven.
Ursula uit Spanje, ken ik alleen van hun bijdrage aan Songs 3, de verzamelaar op Acuarela. Alhoewel de band wordt vergeleken met Arab Strap, Hood, Drunk en The Notwist, moet ik bij dat nummer vooral denken aan Migala. Hun platen verschenen op het kleine, onafhankelijke Foehn Records.
Van het label Active Supsension was eerder al eens Domotic te gast, nu is het de beurt aan Davide Balula. Deze jonge man uit Parijs, die zijn werk folktronica noemt, combineert teksten in verschillende talen met geluiden van laptop en gitaar en huishoudelijke apparaten als een magnetron, defecte cd-speler en alarm klok (!)
De laatste band is Iron & Wine uit Florida. Het duo wordt aangeduid als lo-fi waarbij de stem doet denken aan Nick Drake. Dat belooft wat!
De toegang is, zoals altijd, gratis maar reserveren is verplicht! Dat doe je door een mail te sturen aan: amstel-festival@vpro.nl. |
|
|
|
|
|
Stadsschilderingen
|
Donderdag 19 Juni 2003
|
|
Al enige tijd wordt mijn aandacht in Nijmegen getrokken door schilderingen die her en der in de stad opduiken. Ik weet niet wie ze maakt, noch waarom. Ze hangen op meterkastjes, op blinde gevels en andere niet benutte ruimtes.
Je moet als kunstenaar wel een beetje masochist zijn om je schilderijen op te hangen op onbeschutte plekken. Waar kunst meestal geconserveerd wordt, hebben deze schilderijen slechts een beperkte houdbaarheid, zoals te zien is op onderstaand schilderij, dat hangt aan de Waalkade.
Als je van dichtbij kijkt, zie je dat de schilderijen zijn gemaakt op krantenpapier. Specifieker: op een uitgevouwen pagina van de Volkskrant.
De keuze van de krantenpagina is niet altijd toevallig. Kijk eens goed naar dit schilderij (hangt in de buurt van Lux). Je ziet drie figuren, waarvan alleen de voorste helemaal geschilderd is. De andere twee figuren zijn eigenlijk een foto uit de krant. De schilder tekende er benen aan en bij het rechterfiguur ook een deel van de rug.
Soms lijken de schilderijen iets te willen uitdragen. Soms ook helemaal niet. Dan zijn ze gewoon mooi. Zoals deze, die bij extrapool hangt.
Wat opvalt is dat spuiters van graffiti zelden tot nooit de posters bekladden, noch dat de posters door iemand verwijderd worden. Het loont om je ogen open te houden. Op ongezette tijden verschijnen er nieuwe afbeeldingen in de stad. |
|
|
|
|
|
John Zorn’s Naked City - Live @ Carré
|
Woensdag 18 Juni 2003
|
|
Het was drukker voor Carré dan ik had verwacht. Velen waren opgelaten hun waarschijnlijk enige kans ooit Naked City te kunnen zien, te gaan grijpen. Mijn verwachtingen waren hooggespannen. De twee cd’s van Naked City die ik heb zijn sensationeel. De muzikanten zijn levende legendes. De meeste zag ik al eens eerder live. Zorn, Frisell en Baron met Masada. Wayne Horvitz zag ik solo (na Peter Hammill en verrek, de hele zaal liep leeg). En de zanger. Tja de zanger. Bij Naked City hoort die dwaze Japanner van the Bordeoms; de dwaze zanger van een van de meest geweldige livebands die ik ooit zag. Maar hij was, om mij onduidelijke redenen, vervangen door Faith no More’s Mike Patton. En Faith no More vind ik helemaal niks, dus ik was wat dat betreft wat sceptisch.
Naked City’s werk valt ruwweg uiteen in twee delen: het ultrakorte werk, waar de ritme tandem een opruiende arena vormt waarbinnen zanger, gitaar en saxofoon gladiatorenduels uitvechten en het wat langere werk dat varieert tussen rustige kippenvel-jazz en speedmetaldooieorenklereherrie.
De set begon met wat langere nummers die vooral uit nostalgisch oogpunt boeide (het was tenslotte Naked City! In Carré!!). Het derde nummer was een borduursel op de theme van James Bond. Daarna werd het echt spannend. De heren, die in geen jaren in deze bezetting hadden gespeeld (zelf zonder Patton niet), begrepen elkaar weer. Zorn was de baas, de dirigent, maar met name Baron was op de drums onnavolgbaar. Hoe beter het ging, des te meer ze elkaar probeerden te misleiden, te foppen en uit te dagen.
Het eerste intermezzo met Mike Patton erbij (hij stond tot dan toe in de coulissen) was hetgeen waar iedereen voor gekomen was. De korte Naked City nummers. En hij kon het: Patton bleef zo dicht bij de zang van de Japanner, dat je vergat dat hij het was. Ooit een zanger zijn ruggemerg bijkans doormidden zien zingen/gillen/schreeuwen? Zorn joeg Patton bijkans over de kling. De nummers duurden zelden langer dan een minuut, maar vroegen het uiterste van de band, maar vooral van Patton. Dit intermezzo duurde een minuut of 10; veel langer leek het me fysiek ook niet mogelijk.
Met het vorderen van het optreden werd de spanning in het spel groter (Patton was weer van het podium). Improvisatie nam in een aantal nummers de overhand (onder andere toen Horwitz een mankement had aan zijn orgel) en het viel niet eens op. Hier werd gemusiceerd door de groten der aarde. Hoewel ze wellicht iets van hun scherpte verloren hadden de afgelopen 15 jaar en hoewel ze wellicht zelf ook wel een beetje nostalgisch waren, iedere noot was duidelijk dat we zoiets als vanavond niet snel nog eens mee zouden maken. De apotheose was waarop ik hoopte. Een duel op het scherpst van de snede, uitgevochten door Patton, Frisell en Zorn. Wie er won? Ach wat doet het ertoe.
Als soldaten die een oorlog in de loopgraven hadden gevochten, verlieten ze na twee uur het podium. Ze omhelsden en ondersteunden elkaar. Zorn legde zijn saxofoon, gelijk een geweer, over zijn schouder. De draak was verslagen, Paul Bäumer was dood. Maar de veldslag was voorbij. Buiten bleek het nog steeds licht te zijn. |
|
|
|
|
|
Lijstje week 24
|
Dinsdag 17 Juni 2003
|
|
|  | |
Jan:
- Cat Power - Live @ Paradiso
Na vier keer eerder solo zie ik Chan Marshall nu voor het eerst live met een band, op een zomerse zondagnamiddag in een donker Paradiso. Die band lijkt nu een mooi excuus om alle aandacht van zichzelf af te leiden; de andere leden op het podium worden belicht terwijl Marshall in het donker zit. De lokken voor haar ogen doen de rest. De muziek is mooi, er worden covers gespeeld en een aantal nummers van haar laatste plaat. Aan het eind stapt Marshall het podium af om zittend, midden in het publiek, een liedje te zingen voor de gitarist die die dag jarig is.
- Au - 06-14-2000 (Cdr)
Electronica, ambient-geluiden en soundscapes op een (very) low edition schijf van dit Haagse duo. Verpakt in een enorm fraai vormgegeven box.
André:
Het weekend fietsten mijn broer en ik de onzalige toer de force Wageningen-Stiens (206 km). De volgende platen zaten in mijn hoofd:
- Dress - The image reduction plan (Cd op That Dam)
De heren van Dress hebben weer een puik plaatje afgeleverd. Daar waar het tempo zakt zijn de liedjes het mooist. Hoogtepunt is voor mij het laatste nummer solitary sleep. Duikt daar trouwens alweer Seedling-hulp op?
- We vs. Death / Tom Sweetlove (Split Cd op Zabel)
Ik had me zo verheugd op nieuw werk van we vs death. Blijkt het voor mij oud werk in een nieuw (mooi!) jasje te zijn. Toch wel een beetje balen. Met de nummers is niks mis. Lekker uitgesponnen gitaarwerk-met-trompet. Tom Sweetlove boeit me iets minder tot op heden.
- Pere Ubu - The modern dance (Cd op Cooking Vinyl)
- Seedling - Let's play boys and girls (Cd op Transformed Dreams)
Voorts:
- Wouter van Veldhoven - Demo
Geen naam voor het project, nog geen titel voor de nummers. Introverte, weinig catchy electronica-geluiden pop. Van dit soort demo's krijgen we er bij lvr wel meer: prettig onpretentieus, vol met leuke ideetjes. Maar helaas commercieel onverkoopbaar.
- Erich Maria Remarque - Im westen nichts neues (Boek)
Eerste boek van een trilogie. Hoewel ik een oud-hollandse vertaling heb, lees het als een speer. Wrang, donker en zwaar boek over kameraadschap in de loopgraven.
- Welcome to Collingwood (Film)
Onderhoudende donderdagavond film. Vergelijkbaar met Ocean's eleven alleen op alle fronten minder.
Kijk voor meer lijstjes in 'Het Schaduwkabinet der Subjectivisten'. |
|
|
|
|
|
Lijstje week 23
|
Dinsdag 10 Juni 2003
|
|
- Pedro the Lion - Live @ Vera
Aardig concert, wat eenvormig en het ik-heb-het-al-eens-eerder-en-beter-gehoord gevoel kwam over me.
- Queens of the stone age - Live @ Pinkpop
Gerespecteerd journalist K werd er tussen genomen door de heren (ook geen hele sterke vragen, overigens). voor de rest niks nieuws onder de zon: kids met roze hoedjes, een flinke bui en dolf jansen die te snel praat. wanneer houden we eens op dit overschatte festival zo serieus te nemen? o ja, mooi camerawerk, dat wel!
- Seedling - Let's play boys and girls (Cd op Transformed Dreams)
- Dress - The image reduction plan (Cd op That Dam)
Kijk voor meer lijstjes in 'Het Schaduwkabinet der Subjectivisten'. |
|
|
|
|
|
Lijstje week 22
|
Dinsdag 3 Juni 2003
|
|
|  | |
Jan:
Zes maal Schots:
- Mogwai - Live @ Melkweg
Presentatie van nieuw album, ditmaal op normaal volume.
- Alasdair Roberts - Live @ Tombola 2009 @ Paradiso
Voor een zeer select groepje aandachtige luisteraars doet de man een prachtige set met nummers van zijn nieuwe album.
- Alasdair Roberts - Farewell sorrow (Cd op Drag City / Rough Trade)
Zonder twijfel nu al één van de mooiste albums van dit jaar. Punt.
-
Alasdair Roberts - Live @ Rotown
Een prima set voor een nogal irritant publiek dat maar niet stil wil zijn.
- Aereogramme - Live @ Tombola 2009 @ Paradiso
Erg goeie presentatie van hun tweede plaat.
- Mogwai - Sad DC (Mp3)
Een nummer dat alleen te horen zal zijn op de Japanse versie van hun nieuwe plaat Happy songs for happy people.
En één maal scheef:
- Eastern Lane - Live @ Rotown
Ook Schots maar dan wel veel minder leuk dan de hypes ons doen geloven. Tieners spelen wat oudbollige muziek die mij nogal eens aan The Undertones doet denken.
André:
- Seedling - I'm Jill's smirking revenge (7'' op Transformed Dreams)
Lekkere eerste kennismaking met de nieuwe Seedling. De cd is al wel in mijn bezit, maar nog geen tijd gehad om te luisteren. Volgende week dus maar.
Kijk voor meer lijstjes in 'Het Schaduwkabinet der Subjectivisten'. |
|
|
|
|
|
