Een nieuwe verzamelaar Dinsdag 25 Juni 2002 Misschien heb je wel van het plaatje gehoord: in april 2001 bracht Livingroom Records (LVR) de verzamelaar 'Hometaping is illegal (and it's killing music)' uit. Een verzamelaar met een aantal van de mooiste dingen die in dat jaar te horen waren in de Nederlandse hometapingscene. Natuurlijk vroeg het succes van die plaat om een vervolg en dat gaat er nu komen. We zijn inmiddels begonnen met de voorbereidingen. In grote lijnen is de line-up al bekend (maar die houden we nog even voor ons!), maar we hebben nog steeds ruimte voor goede liedjes. Als je denkt dat jij op de cd thuis hoort, stuur ons dan een of meerdere tracks op, voorzien van bio en adres. De schijf staat gepland voor november, maar de sluitingsdatum voor je bijdrage is 11 augustus. Via deze weblog zullen we je op de hoogte houden van het proces rond het maken van de cd. Stuur je liedjes (op CD!!) naar: LVR Generaal Foulkesweg 14 6708 BR Wageningen. André | 21:33 | Commentaar [0]

Weblogs Vrijdag 21 Juni 2002 De vrijstaat internet is haar hype voorbij. Althans de dotcom zeepbel is geploft. Toch heeft internet de toekomst. Wars van censuur en verstrengelde belangen is er een enorme opkomst van weblogs geweest; onafhankelijk digitale tijdschriften die berichten over uiteenlopende zaken. Afgelopen zaterdag was er een groot artikel over te lezen in de Volkskrant, waarbij ook eenvan de leukste muzieklogs werd genoemd, namelijk die van de Subjectivisten. Een van de eerste weblogs die ik leerde kennen was Stereo. Joris Gillet bericht daarop (eerst vanuit Exeter UK , later vanuit Amsterdam) over wat hem bezig hield. Grafisch een wat onverzorgde site, maar inhoudelijk erg boeiend. Zijn periodieke mp3-cd’s (zelf alle liedjes ophalen via de links die hij op zijn pagina zet) is een absolute aanrader. De weblog die ik meerdere malen per week bezoek is die van Vido Liber. Een individu die in de Amsterdamse periferie zo’n beetje alles op het gebied van film en muziek probeert te beschrijven en dat doet vanuit een aandoenlijk persoonlijk perspectief. Vido is overigens ook een van de hierbovengenoemde subjectivisten. Vido? Vido: Vido is virtueel. Niet iemand die je kunt aanwijzen in het publiek tijdens een zweterig concert in een rokerig hol ergens in de hoofdstad. Hij verschuilt zich achter andermans gezichten. Soms omdat het veiliger is, zoals tijdens zijn debuut ergens begin jaren tachtig toen hij met een politiek getint stukje in de schoolkrant de woede op de hals haalde bij het conservatieve gedeelte van het lerarenbestand. Vido is een masker omdat de boodschap belangrijker is dan de boodschapper. Het woord staat boven de persoon. Vido is een idee, een concept, een uitgangspunt, een katalysator, een kritiekpunt, een eigenwijze donder. waarom in godsnaam? IJdelheid? Vido: Alles is ijdelheid, staat er in De Bijbel. Ben alleen vergeten in welk hoofdstuk. Nee, ijdelheid is het niet, of in ieder geval niet als uitgangspunt. De weblog is in eerste instantie een extern geheugen, een persoonlijke geschiedschrijving met muziek als middelpunt. Het is een manier om heel bewust met muziek om te gaan, om me elke keer af te vragen wat het zo de moeite waard kan maken. Het is een methode om grip te krijgen op het vluchtige medium dat popmuziek is. Ik probeer een beeld te geven van boven- maar vooral toch ondergrondse activiteiten. Misschien hebben de historische vorsers er iets aan wanneer ze over 100 jaar een idee willen krijgen over wat er in onze tijde gebeurde en waarom er mensen waren die plaatjes bleven kopen en concertzalen bleven afstropen. wat is dat trouwens sowieso met al die weblogs? Vido: Weblogs zijn een teken van bestaan. Ze vormen een collectief geheugen. Het zijn digitale poortjes naar onze ziel. We onderzoeken onszelf en willen anderen deelgenoot maken van de blik die we op de wereld richten. Misschien dat we er zo met z’n allen ooit achter komen wat voor zin het leven heeft. Misschien ook niet. De deleteknop is zo gevonden, het gehele collectieve geheugen binnen een seconde zo weer gewist. hometapen? Vido: Daar kan ik een heel essay over schrijven. Laat ik me beperken tot mijn eerste aanraking met het fenomeen: De Radiola Improvisatie Salon met aan het roer Willem de Ridder. We schrijven eerste helft jaren tachtig en iedereen die thuis aanklooide met cassettebandjes kon voorbeelden van geluidsexperimenten opsturen naar VPRO’s Radio 4. Alles werd zondermeer uitgezonden. Al klooiend in de huiskamer achter het Hammondorgel van mijn vader en met de Sound On Sound-knop van de Sony voluit open, werd me snel duidelijk wat het principe Do It Yourself inhield. De rest is geschiedenis. André | 12:15 | Commentaar [2]

De hitte in het asfalt Vrijdag 21 Juni 2002 De hitte zat nog steeds in het asfalt, maar de lucht was alweer wat gekoeld. De bus was op tijd, zoals altijd. Iedereen leek moe van een harde dag werken (het liep tegen het weekend) en zweeg. Ik ging pal onder het open schuifdak zitten en wachtte tot de bus vetrok. Als laatste stapten er twee meisjes de bus in. Ze gingen pal achter me zitten en begonnen een gesprek in een taal die ik niet kende. De taal die ze spraken was zacht, waardoor het minder opviel dat ze met veel dynamiek spraken. Ik hoorde veel BRRR klanken, soms wel drie keer in een zin. Ik vroeg me af welke taal het was en waar het over ging. Iets leuks dacht ik. Misschien over een feestje, of over lentekriebels. Ik vroeg me af of ik de enige was die luisterde, want de hele bus was doodstil. Het enige geluid was dat van de busmotor en van de wind die langs het schuifdak waaide. En van de meisjes dus. Ze hebben het vast over een zomerjurk die ze hebben gekocht en waarmee ze vanavond door de stad flaneren, dacht ik. Inmiddels was er één van de twee wat stiller geworden. De andere praatte maar door. Haar stem verloor langzaam aan kracht en aan dynamiek. De brrr klank begon een gelijkenis te vertonen met het geluid van een trage bromvlieg. Ik dreigde een beetje weg te doezelen, maar dwong mijzelf te blijven luisteren. Het praten was mompelen geworden en hield toen helemaal op. Plotseling hoorde ik een zoen-geluid. Heel zachtjes. Het klonk niet als een verliefde zoen, maar als een troostzoen. Daar, daar was het geluid weer. En nog een keer. Ik wilde achterom kijken, maar durfde niet. En toen was er een zachte snik. Ineens ving ik het eerste woordje nederlands op. Klootzak, zei het zoen-meisje, zacht maar scherp. Het huil-meisje haalde haar neus op. Toen stopte de bus en ze stapten uit. Het zoen-meisje liep voorop. De ander veegde nog snel een paar tranen uit haar ogen en liep achter haar aan. De bus reed door. Ik probeerde zachtjes de BRRR klank na te bootsen. André | 11:58 | Commentaar [0]

Four Tenors - Patronaat Haarlem Zondag 16 Juni 2002 First of all this is not and never was, a band. We are meeting two hours before the first show, and are excited to wing it from there. This will be experimental. We will be a band for 8 days only.There is NO CD, NO LABEL. This is not a promotional tour for anything. It is for fun, for us, and maybe you. We will try our hardest to make an interesting and intelligent evening for you. We are excited. Zo kondigde Lou Barlow de tour van de Four Tenors (ook wel de IVX’rs of 410’rs) aan. De Four Tenors is dus een gelegenheidsformatie die naast Barlow zelf bestaat uit Steve Westfield, Stevo Mathewson en Mrs. Pilgrimm. Acht europese steden werden aangedaan en afgelopen vrijdag werd de tour en daarmee het bestaan van deze groep afgesloten met een optreden in het Patronaat in Haarlem. De vrijblijvendheid en het experimentele waar in de aankondiging over gesproken wordt, baarde me zorgen. Waren het niet juist deze factoren die de Sebadoh concerten in het verleden de nek om deden? Na een (meestal) perfecte set sloeg de meligheid toe, wisselden de leden voortdurend van instrument en nam de kwaliteit van de nummers flink af. Tegelijk trooste ik me met de gedachten dat ook toen tussen de ontstane chaos opeens weer parels van nummers waren te ontwaren. Ik besloot dan ook (voor zover je zoiets kunt besluiten) dat de avond voor mij geslaagd zou zijn als Lou Barlow ook maar één nummer van zijn Loobiecore plaat (voor mij nu al één van de beste platen van Barlow) of van zijn website zou spelen. Die website namelijk staat boordevol met de meest prachtige nummers zoals leftovers van diezelfde Loobiecore-plaat alsmede nummers die in het verleden verschenen op obscure singles. Aangezien ook ik zo iemand ben die iedere scheet van de man wil horen, heb ik het volledige arsenaal beluisterd en met genoegen! In een rij van vier stonden ze opgesteld: Steve Westfield zong en speelde gitaar, Lou Barlow op bas, Mrs. Pilgrimm beroerde de cello en Stevo Mathewson speelde saxofoon. De nummers van Steve Westfield waren zeker niet slecht maar konden mij niet lang blijven boeien. Dat ook de rest van het publiek er zo over dacht bleek al uit het aangroeiende geroezemoes. Na twee nummers bediende Lou Barlow zich van een microfoon en gitaar en bracht hij solo zijn Ballad of Day Kitty. De zaal werd doodstil en mijn avond was dus nu al geslaagd. De andere leden rookten een sigaret en dronken een biertje. Het refrein van het toch al zo schattige nummer werd wel door alle andere leden meegezongen. Hierna volgde een tweede bloedstollend mooi (en mij onbekend) nummer. Derde in de rij was Mrs. Pilgrimm. In werkelijkheid heet zij Sophie Williams en brengt ze onder de naam Mrs. Pillgrim platen uit. In tegenstelling tot de andere leden van de band komt zij niet uit de VS maar uit Nottingham. Ze begeleide zichzelf op cello, Stevo speelde een deuntje mee op een kinder-piano, Steve nam plaats achter een laptop en Lou deed ‘iets’ met electronica. Al tijdens het voorstellen van de band werd Stevo Mathewson aangekondigd als een multi-instrumentalist. Dat bleek al snel: tijdens zijn nummers speelde hij nu weer gitaar, Lou pakte de bas weer op en Steve en Sophie speelden hun vaste instrumenten (gitaar en cello). Terwijl zijn inbreng tijdens de nummers van de anderen veel indruk maakten, konden de songs van Stevo zelf niet echt boeien. Nadat iedereen zijn/haar liedjes had gebracht begon het weer van voren af aan: Steve, Lou, Sophie en Stevo en dat twee-en-half uur lang. Zodoende was het mogelijk toch nog zes (of waren het er acht?) prachtige nummers te horen van Lou Barlow. Zoals blijkt uit bovenstaande was niet alle muziek even goed, de sfeer was er bepaald niet minder om. De muzikanten hadden het goed naar hun zin, er werd regelmatig gesproken met publiek en er werd flink wat afgelachen. Zo waren de momenten dat Stevo Mathewson zijn instrumenten juist niet moest laten spreken, de geimproviseerde teksten van Lou Barlow over een meisje (en vooral haar vriend) in de zaal en de treffende Lou Barlow imitatie van Steve Westfield zeker grappig. Een bijzonder fijne avond dus, maar de volgende keer toch weer graag Lou Barlow solo. Jan | 19:39 | Commentaar [1]

Louisa Lilani en John Prop Vrijdag 14 Juni 2002 Little Things is de logische titel van de eerste LP van het Amsterdamse kunstenaarsduo Louisa Lilani en John Prop. Kleine liedjes over liefde en dood, die soms vertederen, maar je meestal bij strot grijpen. Mooi en zorgvuldig, doch minimaal, gearrangeerd. Donker en broeierig. Geen gemakkelijke kost, zeker niet. Het, toch zeer verwende poppubliek, zal waarschijnlijk niet en masse warmlopen voor dit eigenzinnige duo. Maar goed, zelfkennis is een ding en de plaat, verschenen op LVR records in de vorm van een dikke plak vinyl, verscheen dan ook in een bescheiden oplage van 200 stuks. De eerste recensies zijn erg goed. Op internet werd op vele weblogs al de loftrompet gestoken. En ook Fake, Fret en Gonzo Circus reageerden al enthousiast. Alleen de Rifraf heeft de plaat integraal het raam uitgeflikkerd. Artwank vonden ze het, geloof ik. Grappig want juist in kunstenaarskringen wordt gezegd dat het dat nu juist niet is. Wij van de weblog zijn uiteraard wel gecharmeerd van de lp en waagden er maar eens een telefoontje aan. Louisa Lilani en John Prop? John: bij sommigen ook wel bekend als John Prop en Louisa Lilani. Zijn jullie goed? John: Nee. Dat wil zeggen, als het gaat om virtuositeit zijn we niet goed. Als het gaat om ambachtelijk songschrijversschap, dan zijn we ook niet goed. Waar we al helemaal slecht in zijn, is in zoveel mogelijk op de Beatles lijken (een heleboel Nederlandse bands denken dat dàt goed is). Er is eigenlijk maar één ding waar we goed in zijn, en dat is onszelf zijn. Om een reclame van de VPRO te citeren: we lijken nergens op. Hoe hoog is de irritatiefactor? John: Hoezo irritatiefactor? We hebben er nog steeds plezier in. (naschrift Blue: tja, dat bedoelden we dus niet. Het valt ons op dat soms een deel van het publiek staat mee te zingen (zie ook Vido Liber) en tegelijk het andere deel met grijze haren wegrent) Referenties? John: tja, er zijn natuurlijk een heleboel dingen die we mooi vinden. Van de jaren '80 wave (Joy Divison, the Fall, Eyeless in Gaza) via helden als Nick Cave, Nico en John Cale tot meer eigentijdse grootheden en Bjork en tenslotte de Amsterdamse noise-scene rond Blisters en Gone Bald. Waarom een debuut op 12''? John: waarom niet ? Op vinyl klinkt het nog lower-fi. En zo'n plaat is zijn gewicht in ieder geval zijn gewicht in goud, uh vinyl waard! Ook als je de lp niets vindt. Hometapen? John: …Is illegal! Enfin, uw weblog schrijver gaat zijn LOI-cursus interviewen van muzikanten weer eens oppakken. U kunt in de tussentijd de plaat beluisteren bij de betere platenboer en kopen voor 10 euro (LVR / Konkurrent). André | 14:17 | Commentaar [0]

Early day miners – Let us garlands bring Donderdag 13 Juni 2002 Then to Silvia let us sing, That Silvia is excelling; She excels each mortal thing Upon the dull earth dwelling; To her let us garlands bring. Zo schreef William Shakspeare al zo’n 400 jaar geleden in Two Gentlemen of Verona (Act IV, Scene 2). Anno 2002 is het de titel van de tweede cd van de Early Day Miners, een gezelschap uit het midwesten van de Verenigde Staten. Destijds was ik al diep onder de indruk van hun debuut, Placer Found op Western Vinyl. Deze Let us garlands bring is zo mogelijk nog mooier en zodoende nu al niet meer uit de cd-speler weg te slaan. Noem het slow-core, noem het postrock, voor mij blijft het heerlijk lome, prachtig gearrangeerde muziek. Gitarist Daniel Burton en drummer Rory Leitch zijn ook actief in Ativin en dat is zeker bij de eerdere tracks op het schijfje goed te horen, na lange rustige passages ontwikkelen de nummers zich tot traditionele rocksongs. Later wordt de plaat mijns inziens steeds beter: de nummers worden meer en meer ontdaan van de zang en steeds meer verschillende instrumenten treden op de voorgrond: de mondharmonica speelt in Summer ends een pracht-rol en de viool en cello maken Autumn wake tot hoogtepunt van de plaat. Zoals je zou verwachten van een plaat als deze wordt er geëindigd met een track van bijna 18 (!) minuten. De cd is verkrijbaar via Secretly Canadian, de dubbel-lp (met één nummer extra!) wordt uitgebracht door Western Vinyl. Luister hier alvast naar de tracks Centralia en Offshore en ren daarna naar de platenboer! Jan | 23:12 | Commentaar [1]

In the air tonight Woensdag 12 Juni 2002 De weblog is in de lucht. Vanaf vandaag ben ik, tot op een bepaalde hoogte, dus schrijver. Dat besef dringt nu ineens door. Dit betekent dat ik mijn gevoelens en ideeën, mijn mijmeringen en mijn fantasieën met een onzichtbaar publiek ga delen. Het voelt een beetje eng en tegelijk heb ik zin om meteen maar tien verhalen te schrijven. Ik hoop dat ik, samen met Jan, de bezoekers van deze pagina kan boeien. Hopelijk is mijn leven interessant genoeg en mijn schrijfstijl aansprekend genoeg om ze een beetje aan me te binden. De waarom vraag van deze log blijft alleen licht-zeurend door mijn hoofd spoken. Ben ik ijdeler dan ik zelf ooit in de gaten had? Of is het iets anders? André | 21:40 | Commentaar [0]

9e Amstel Festival Woensdag 5 Juni 2002 Al voor aanvang van het festival werd duidelijk dat, wat voor mij het hoogtepunt van deze avond had moeten worden, niet door zo gaan. Paul O'Reilly en Steve Fanagan, twee muzikale helden uit Dublin werden verhinderd in hun oversteek door de Ierse luchtvaartmaatschappij, die precies deze dagen had uitgekozen om te staken. Ondanks dit gemis was er voor mij overigens geen reden om het festival niet te bezoeken: tot op heden was het immers nog nooit tegengevallen. Na de eerste nummers van de eerste band Maestro Echoplex uit Washington DC, begon ik wel te vermoeden dat het nu wel eens anders zou kunnen lopen. Ik vond het wat saai, zonder spanning en ook technisch niet hoogstaand. Het publiek in de zaal leek dan ook een beetje in slaap te dommelen na een warme dag in de zon. Plotsklaps werd zowel band als publiek opgeschrikt door het uitvallen van het licht. De band speelde zo goed en kwaad als het ging door, verlicht door het schijnsel van de in haast aangedragen kaarsen en bureaulampen. Gedurende dit kwartier van schemering zal de band best wel wat steekjes hebben laten vallen, er ontstond echter wel een aparte sfeer, er was reden tot hilariteit en ook sympathie voor de band dat ze toch gewoon hun ding bleven doen. Nadat het licht weer onstoken was speelde de driekoppige band nog een paar erg fraaie nummers, waardoor de set toch nog gered was. De leden van Emak Bakia waren al eerder op een Studio Amstel Festival te zien en horen toen ze daar speelden met Migala. Net als toen lag ook nu het tempo laag en bepaalde de stem van de zanger de sfeer van de nummers. Wel bedient Emak Bakia zich van meer met toetsen en electronica dan Migala. Dat het daardoor saaier zou worden, zoals door andere webloggers wordt beweerd, vind ik niet helemaal terecht. Leuk ook om te zien dat de drummer zich bedient van een draaitafel om de beat van een nummer te bepalen. Toen ik eerder de nummers op de plaat van Burd Early beluisterde, vermoedde ik op het podium een schuchtere, getergde jongeman die, levend in een wereld ver van de onze, zijn concert zou geven. Niets bleek minder waar: James Angelos uit New York is een (vr)olijke vent die vrij spontaan en met een schijnbaar gemak zijn liedjes brengt, daarbij bijna even soepel over het podium bewegend als zijn gelijkenis dat op het veld doet. Waarschijnlijk omdat hij nog niet veel samen had gespeeld met zijn nu meegebrachte bandleden (een op een barkruk zittende bas-spelende dame en een wel heel jonge jongen achter toetsen) ontbrak het de nummers nog wel eens aan een goed einde. Wel jammer! Kijk voor andere verslagen van dit festival op de sites van Vido Liber of Muziekmania of lees in het verslag van Andy van Maestro Echoplex hoe zij één en ander beleefd hebben. Noteer alvast in de agenda: 7 september, 10e Studio Amstel Festival. Paul O'Reilly en Steve Fanagan zullen er dan wel zijn en ook de andere ingefluisterde namen beloven veel goeds. Tot dan! Jan | 22:55 | Commentaar [0]