Lijstenbrij met krenten Dinsdag 31 Mei 2005 Live Audiotransparent, Great Lake Swimmers & Vladimir @ Ekko, Utrecht Vladimir heeft na een aantal EP’s haar eerste langspeler uitgebracht, op het nieuwe Rara records. Dat schijfje werd gepresenteerd op drie avonden met twee bevriende bands. Het is in Utrecht zo druk dat de mensen die uit Groningen voor AT zijn gekomen, pas binnenkomen als deze alweer klaar is. Tikkeltje zuur. AT staat weer als een huis na alle bezettingswisselingen. Ga ze snel eens zien. The Great Lake Swimmers doen het met zijn tweeën en dat is heel vaak wonderschoon (ze hebben net een nieuw album uit!). Vladimir heeft een hele Ekko op de been weten te brengen en dat is klasse. En dat de cd, incl. prachtig artwork, slechts 4 euro kost bij een kaartje is meer dan sympathiek. Vladimir maakt gestileerde popliedjes die me altijd een tikkeltje aan coldplay doen denken, maar door de frequente inzet van blazers ook weer helemaal niet. Het enthousiasme van de moeders ('Sander, joehoe!! ik sta hie-ier') werkte aanstekelijk. Spider Rico & The Suicidal Birds @ Kultuurhuis Bosch The Suicidal Birds, uit donker Fryslan, hebben een woeste gitaarrocker uitgebracht, genaamd Z-list. Dat plaatje moet je op zijn minst een keer gaan beluisteren, want zo rauw, vies en ongepolijst hoor je het zelden. En ja, een beetje dom raggen en schreeuwen kan iedereen, maar daar zit hem nou net de crux, de nummers blijken nog verdraaid goede liedjes te zijn, ook. Live blijft het allemaal overeind en het tempo ligt prettig hoog. Het enige minpunt was de in zichzelf gekeerde presentatie, want buiten een lijzig 'hallo wij zijn the suicidal birds' bleek zangeres Jessie niet erg communicatief ingesteld (je zou bijna gaan denken dat het Friezen eigen is.) Binnenkort in het voorprogramma van Dinosaur Jr! Nee dan de Spiders. Naast een onverbeterlijke garagerock sensatie zijn het ook rasentertainers aan het worden. De boybands onder de garagerockers, zeiden ze laatst zelf. Een prettig memorabel optreden, omdat om logistieke redenen drie spiders moesten rijden en dus min of meer nuchter op het podium stonden. Dat werd dan weer gecompenseerd door de leden van de legendarische indieband the F. die, woest rondspringend, menigeen blauwe plekken hebben bezorgd. Lou Barlow & Bingo Trappers @ Ekko, Utrecht De Bingo Trappers hebben de wereld op plaat al beestig veel goede nummers geschonken (luister naar hun laatste plaat ‘no smoking’(muze records)), maar live blijft het altijd een soort van zeepkist. Het gaat vooruit, maar echt sturen of gang maken zit er niet in, want het lijkt wel alsof er altijd een wieltje loszit. Lou Barlow was ooit een van mijn grootste helden. Zijn Sebadoh platen hebben mijn kijk op muziek definitief veranderd, om het maar eens dramatisch te stellen. Solo is hij nog niet vaak live te zien geweest, terwijl zijn akoestische eenmansliedjes behoren tot het mooiste wat de popgeschiedenis heeft voortgebracht. En dus stond ik nu als een overjarige bakvis vooraan. En ja, het was mooi en goed en hij speelde de oude hits (healthy sick, jay!), maar eerlijk gezegd is de urgentie (sic!) wat weg. Perfect concert voor een lome lenteavond, desondanks. Wijsjes uit het Oosten # 4 Na de huiskamer optredens in het kader van Live in Your Living Room, gingen we nu kleinschalig in Amsterdam Oost in het kader van Wijsjes uit het Oosten. Met een man of twintig liepen we van huis naar huis, waar we behalve een borrel en een hapje ook een muziekske aangeboden kregen. Liedjes van Dan Geesin, Louisa en John, brute gitaarnoise van Ivica, Marloes van voorheen Norma Jean, een Brits bandje bij Pfaff thuis, Post Office, Empee en de nieuwe band van ex-Seedling’s Mariken (naam is me effe ontschoten). Soms was het heel klein en mooi, soms trommelvliezen brekend hard (de mannetjes uit de buurt die door het glas Ivica gadesloegen, kwamen er niet uit: 'Wat doet-ie daar nou?' Maar bovenal was het heel, heel fijn. Film Million Dollar Baby Oscar gewonnen, dus je hebt hem waarschijnlijk al gezien. De film is de moeite waard vanwege de fantastische actrice Hillary Swank (heb je haar sublieme film Boys Don’t Cry nu al gezien?), maar mijn allergie voor one trick actor Morgan Freeman en een erg belegen Clint Eastwood laten de balans hier bijna negatief doorslaan. Ik kan me voorstellen dat de thematiek van de film (die ik niet zal toelichten, anders hoef je er helemaal niet meer heen), in Amerika zeer precair gevonden wordt, in onze heilstaat is de discussie hierover een beetje een gepasseerd station en dat maakt de impact die de film op me heeft, bepaald niet groter. The Station Agent Een filmische film met een mooi verhaal welke nergens echt zwaar(moedig) wordt. Every cloud has a silver lining. Absoluut gaan kijken, op een zondagvoormiddag met een lichte kater van de fijne avond ervoor. André | 22:18 | Commentaar [0]

Het scheppingsverhaal is inderdaad veel plausibeler, Maria… Vrijdag 27 Mei 2005 André | 19:15 | Commentaar [0]

Lentegedichtje Vrijdag 27 Mei 2005 Hoe ik ieder voorjaar Oude herinneringen herbeleef Van warme dagen en warme avonden Lentebriesjes en later bliksem aan de dijk De zwaluwen die geluidloos scheren Het lange gras dat ruisend golft De ekster die hartverscheurend Een merelkuiken openrijt De geur van asfalt na de regen Raapstelen onder moeders arm Kinderen die dartelen als lammeren En melodietjes uit een open raam Maar vooral d’ogen, donker of juist hel, Die toevallig even op mij rusten Dan plotsklaps weifelliefde stralen En zich afwenden zonder spijt Ik overdenk de laatste dagen Met de zon brandend op mijn lentehuid Ik loop doelloos kalm door de straten En zij waait zachtjes door mijn buik André | 19:10 | Commentaar [0]

Hollandse regelzucht Maandag 23 Mei 2005 André | 21:11 | Commentaar [0]

Daar vraag je me wat Zaterdag 21 Mei 2005 Ja: ik ga zeker stemmen Nee: ik stem niet tegen de Euro Nee: ik stem niet tegen het kabinet Nee: ik stem zeker niet voor Wilders Ja: ik lees kranten en opiniebladen Ja: ik heb de samenvatting gelezen Nee: die pil is niet in een paar pagina’s (a6) samen te vatten Nee: ik kan niet overzien wat de echte vraag achter de Grondwetvraag is Nee: de stemwijzer helpt mij daar niet bij Ja: drogredenen hebben de overhand als ik de voorstanders beluister Ja: drogredenen hebben de overhand als ik de tegenstanders beluister Nee: ik heb geen idee of we gelukkiger worden als we een Grondwet hebben Nee: ik heb geen idee of we ongelukkiger worden als we geen Grondwet hebben Ja: de Verenigde Staten van Europa is een illusie Ja: een Europese superstaat boezemt me panische angst in Ja: ik denk dat Nederland vooral heel leuk is door de verworvenheden die we over hebben gehouden toen we als voormalig Gidsland een tikkeltje recalcitrant (Verlicht, zegt u?) waren Nee: met de huidige generatie bestuurders zijn we al een tijdje geen Gidsland meer Ja: ik vrees dat opgaan in Europa ons voor altijd middle of the road zal maken Ja: ik ben bang dat we ons kabinet niet meer af kunnen rekenen op bijvoorbeeld een Irak oorlog omdat ze zich achter Europa kunnen verschuilen Ja: ik wil altijd een hele dikke vinger op kunnen blijven steken naar (het huidige) Amerika Nee: een tegenstem plaatst ons niet buiten Europa Nee: ik ben allesbehalve overtuigd van mijn eigen gelijk Ja: ik sluit zelfs niet uit dat ik teveel Asterix strips heb gelezen (een dorpje hield moedig stand...) Ja: een stembiljet met de opties 'ja, mits' of 'nee, tenzij' was wenselijk geweest Ja: de raakste slogan was toch: 'weet waar je voor stemt!' Nee: ik weet dus niet waar ik allemaal onbedoeld voor zou kunnen stemmen Ergo: al het bovenstaande in ogenschouw nemende: Neen zal het zijn. André | 19:10 | Commentaar [3]

Genoeg mooie vrouwen … Woensdag 18 Mei 2005 … maar wie wil er met hen trouwen? André | 22:05 | Commentaar [0]

Laat de canon bulderen! Woensdag 18 Mei 2005 De Volkskrant bracht recentelijk een discussie over de canon van de Nederlandse literatuur op gang. Tevens brachten ze een leeslijst uit (met als ondertitel 'boeken die het verdienen om niet vergeten te worden'), in de vorm van 10 romans. Van deze leeslijst verschijnt wekelijks één deel. De boekjes kosten met kortingsbon (iedere dinsdag afgedrukt in de volkskrant) slechts 7,5 euro. Ik heb in een rottempo proberen mee te lezen, maar loop inmiddels achter (vanwege vrienden met een je! moet! dit! boek! lezen! NU!-blik die er tussendoor kwamen). Voor wie het interesseert: hier mijn bevindingen tot op heden. Jan Wolkers - Kort Amerikaans Een zwart jongensboek met tempo. Minder allesomvattend dan Turks Fruit. Oek de Jong - Opwaaiende zomerjurken Op het eerste oog een dunnig verhaal waar het tempo voortdurend uit verdwijnt. Maar er zitten meer lagen in dan ik eigenlijk zou willen. Alles heeft met alles te maken, namen zijn dubbel geladen en het boek loopt eigenlijk gewoon over van schrijvers-moeilijkdoenerij. 't Lukt me niet altijd in de trein terug naar huis om mijn kop der bij te houden. Harry Mulisch - Twee vrouwen Al eens eerder gelezen. Ik herinner me vooral de knetterende ruzie die ik met mijn docente Nederlands kreeg omdat ik tijdens mijn mondeling examen meende dat een van de vrouwen haar coming out beleefde door haar 'mooie lange haar' rigoureus af te knippen en toen de kapster vroeg of ze het wilde bewaren gedecideerd 'nee' antwoordde. De docente Nederlands had (saillant detail!) ook net haar haar afgeknipt. Enfin. De ik-persoon is een vrouw. En nu wil ik zeker niet beweren dat ik alles (/iets) van vrouwen begrijp, maar Mulisch maakt hun wegen hier en daar nog complexer dan ze doorgaans in werkelijkheid al zijn. Dat is eigenlijk ook wel het enige kritiekpunt; ik ben geen groot Mulisch adept, maar vond dit al met al een zeer genietbaar boek. Hella S. Haasse - De wegen der verbeelding Spannend, in een hoog, doch zeer prettig, tempo verteld verhaal (een echte page-turner!) waarbij nogal wat eindjes open blijven, zonder dat het me stoort. Frans Kellendonk - Mystiek Lichaam Een zwartgallig, naar, beklemmend en ietwat gedateerd doch groots boek van een zeer tragisch schrijver. Zeer vermoedelijk in de lijst opgenomen als postuum mea culpa aan de schrijver omdat het indertijd door Volkskrant recessent Nuis, die een antisemitische toon meende te bespeuren, werd gekraakt, waarna de hele goegemeente het boek verketterde. (Zoveel is er door de jaren heen dus nog niet veranderd.) Zonder enige beperking of noodzaak heb ik ook eens mijn eigen 10-delige leeslijst samengesteld, waarbij gesteld mag worden dat een aantal titels nou niet direct met de vergetelheid bedreigd worden, maar enfin. Als je nog eindexamen moet doen: doe er je voordeel mee. Jan Arends - Keefman Staccato geformuleerde, autobiografische blik op het leven van een geesteszieke. Arends schrijft zoals Daniel Johnston musiceert en dat ontroert me. Jeroen Brouwers - de Zondvloed Prachtig gestileerd boek wat leest als een zomerbriesje, maar met een wrange geur. Boudewijn Buch - De Kleine Blonde Dood Klein en tegelijk grotesk verhaal. Vergeet de Nederlandse verfilming, maar kijk wel la stanza del figlio (uit 2003, geloof ik). Jan Cremer - Ik Jan Cremer (deel 1 + 2) Literatuur is nooit meer zo rock & roll geweest als ten tijde van Ik Jan Cremer. Ik heb een editie met recensies en een essay over hoe het ingreep in de Nederlandse maatschappij. Die toevoeging is inmiddels wel essentiële achtergrondkennis. Arnon Grunberg - Blauwe Maandagen Cynisch, bijtend, onderhoudend en prachtig geschreven. Schoonheid op de vierkante centimeter. WF Hermans - Herinneringen van een Engelbewaarder Er is geen God en alles berust op het toeval. Het gevolg is wel dat het leven met je op de loop kan gaan en er weinig houvast voor de hoofdpersoon overblijft. Berusting maakt zich meester van mij als lezer. Cees Nooteboom - Rituelen Moeilijk aan te geven waarom ik het zo mooi vind. Waarschijnlijk omdat er zo vaak ineens iets in het verhaal ontstaat wat maakt dat je het boek weglegt en even stilletjes genietend voor je uitkijkt. Gerard Reve - de Avonden Ik kan me niet voorstellen dat er een mooier tijdsdocument is van midden vorige eeuw, waarin ik me bovendien kan verplaatsen. Jan Wolkers - Turks Fruit Ik heb wel eens iemand gechoqueerd door te zeggen dat ik meer over het leven had begrepen door het lezen van Turks Fruit dan door het lezen van de bijbel. Toen ik het mezelf hoorde zeggen, realiseerde ik me dat het nog waar was ook. Joost Zwagerman - Gimmick! Sex, Drug en een ietsiepietsie Rock 'n Roll (waarbij R&R niet verward moet worden met lamlendigheid). De zin die me het meest is bijgebleven (hoofdpersoon op een feestje met zijn vrienden uit de kunstscene): 'ik liep per ongeluk een kamer binnen waar niemand lag te neuken'. God, wat vond ik het als 15 jarige fijn dat dit ook literatuur bleek te zijn. André | 21:52 | Commentaar [0]

Wie is er nu de weg kwijt? Woensdag 11 Mei 2005 Bij mijn ouders achter het huis ligt een oude maasarm. De Vilt wordt het gebiedje genoemd. Er is wat bos, wat water en er lopen een paar paden doorheen en een verharde weg. Die verharde weg loopt van buurtschap Haart naar buitengebied het Werveld. Als je er niet hoeft te zijn kom je der niet. De weg loopt ook van Haps naar Oeffelt, ware het niet dat je aan een kant de weg niet op kunt omdat na een serie ongelukken de spoorweg is afgesloten (de boeren moeten nu kilometers om). Aan de andere kant draai je de weg ook niet zondermeer in, want deze lijkt terug te lopen naar waar je vandaan komt. Een doorgaande weg is het daarmee geenszins. Het zandpad wat er haaks op staat loopt tussen de rozen en de paarden naar de doorgaande weg van Haps naar Beugen. Kortom, als je niet op de Vilt hoeft te zijn kom je der niet en als je der toch verzeild raakt, hoef je de straat maar uit te rijden om in de bewoonde wereld met ANWB wijzers te komen. Bovendien is zelfs zomers de Beugense molen vanaf iedere plek zichtbaar. Verdwalen is onmogelijk; het ergste wat je er kan gebeuren is dat je er tien minuten verliest in een wonderschone omgeving. Toch heeft een of andere onverlaat (het zal een Boxmeerse ambtenaar zijn geweest) gemeend, dat er orde in deze geweldige chaos geschapen moest worden. En zijn er daarom bordjes gemaakt. Die bordjes staan op de enige plek waar drie wegen samenkomen. Om een en ander zo duidelijk mogelijk te maken zijn niet minder dan veertien bordjes geplaatst. Mijn vader heeft zijn leven aan de Vilt gewoond en kent het als zijn broekszak, maar bij het zien van zoveel bordjes was ie plotsklaps geheel de weg kwijt. Een vriendelijke boer wees hem uiteindelijk weer naar huis. André | 22:16 | Commentaar [1170]

De l'aube claire jusqu'à la fin du jour Dinsdag 10 Mei 2005 André | 22:56 | Commentaar [0]

Sadness is universal and good music is the cure Zaterdag 7 Mei 2005 Zo, hier gaan we maar weer eens met een rondje cd's, demo's en optredens. Post Office - 4track demo Marc Hurkmans (ex- noise band Blisters) en John Prop (Lilani & Prop) hebben in de oefenruimte vier liedjes opgenomen. Marc op Drums en John op gitaar en zang. 'Suckers for a cause'. Wat die cause is, wordt niet helemaal duidelijk, maar daar malen we niet om. De heren maken muziek die oude wave vermengt met noise en verrassend heldere zang. 20 jaar geleden hadden we ze meegestuurd op toer met the Gang of Four. The Bullfight - 3 track demo Ze hebben het begrepen: demo's hoeven geen 73 minuten te duren. Dit keer komen ze met drie nummers in een stief kwartiertje. Met strijkers ditmaal en het is weer heel fijn. De referenties die eerder al genoemd werden, doen nog steeds opgeld. Nick Cave is nooit ver weg en ook naar de Tindersticks wordt geknipoogd. Hoewel het nog niet allemaal even 'af' is, kunnen de heren overduidelijk goede nummers schrijven. Nu een en ander nog tot een coherent album smeden en zieltjes winnen in het clubcircuit. Kosmic Daydream - Thirty-fourty-four (demo) Als een band uit NYC een demo naar LVR stuurt, gaat mijn hart niet direct harder kloppen. Meestal betekent het dat zo'n band in eigen land niet aan de bak komt, en doorgaans heeft dat een reden. In het geval van kosmic daydream waarschijnlijk omdat de, zeer aardige nummers, naar de mallemoer worden geholpen worden door een zangeres met een wel heel karakteristieke stem. Ik kwam er niet helemaal uit wat ik er nou precies van vond. In het forum van de subjectivisten heb ik daarom een link naar de mp3's gezet. De referenties varieerden van het is Bart Simpson en was zij niet van de muppetshow tot Ze (inclusief muziek) klinkt alsof Thalia Zedek (Come) op het verkeerde toerental wordt afgedraaid en het in Tsjernobyl geboren zusje van Joanna Newsom. Oordeelt u vooral zelf. Audiotransparent - Live @ Tivoli Het eerste optreden van de heren in nieuwe bezetting deed mij goed. 'We bestaan al een tijdje, en dit is versie 4.0' merkte Bart terecht op. De bezettingswisselingen zijn opgevangen, de (prachtige) nieuwe nummers zijn vrijwel af en in juni gaan de heren voor de tweede sessie de studio van Corno Zwetsloot in. In september moet het tweede plaatje verschijnen. Dat geeft mij nog vier maanden de tijd om ze ervan te overtuigen dat het schijfje 'September waltz' moet gaan heten. Wish me luck. Living Room Records @ Live In Your Living Room Ok let nu even goed op: je had live in the living room, een initiatief waarbij bands bij mensen in de huiskamer speelden voor een zeer klein publiek. Dat initiatief bestaat niet meer onder die naam, maar er zijn nu twee initiatieven die volgens mij exact hetzelfde zijn. Een heet Live in the Living en de andere heet Live in Your Living Room. Bent u daar nog? Deze initiatieven hebben niks te maken met ons platenlabel Living Room Records. Maar wat ligt er meer voor de hand om een keer samen te werken? Dat hebben we recentelijk gedaan en het was oergezellig. Een verslag lees je hier. Dank aan Kees van LIYLVR en de gastheer en –vrouw John en Ellen. John Wayne Shot Me & The Thermals - Live @ 4AD Club Diksmuide Tijdens het optredens van de Thermals in Nighttown, alweer een tijdje geleden vroeg Thijs, de zanger van jwsm, of ik zin had om mee te gaan naar België als zij voor dezelfde band mochten openen. Het vooruitzicht om twee van mijn favoriete bands te zien en de nacht in een appartement aan zee door te brengen beviel me zeer. Eerdere trips met JWSM en Grandaddy waren me immers ook prima bevallen. JWSM's nieuwe cd (The purple hearted youth club) is eigenlijk een beetje te weinig opgemerkt naar mijn zin. Zonde, want het schijfje staat boordevol met knappe, puntige popliedjes die lang niet meer zo wankel zijn als vroeger. Ook op het podium oogt en klinkt het allemaal erg solide, zonder dat het op een vervelende manier geroutineerd over komt. Hoogtepunt van de set is het moment waarop Geert achter zijn drumstel vandaan komt en zich al zingend, zonder microfoon, door de zaal beweegt. De begeleiding van Thijs is erg sober, maar doeltreffend. Dat je een speld kunt horen vallen geeft aan dat de band inmiddels een gewonnen wedstrijd speelt. The Thermals zijn na een uitverkocht Nighttown niet eens teleurgesteld dat in België nog geen 70 mensen zijn komen opdagen. Goed, het is dan wel zondagavond, maar we hebben het hier natuurlijk wel over een van de hipste gitaarbandjes van het moment. Twee sterke, doch vrij inwisselbare, lp's maakten ze inmiddels: More part per millions en Fucking A. Beide een goed halfuur van 3 minuten liedjes met kop en staart en weinig frutsels maar met melodieën die vanaf de eerste keer niet je hoofd zijn uit te branden. Het optreden verloopt in vliegende vaart, niet stemmen, neuzelen of keutelen, maar doorhalen. Van bandjes als the thermals zal ik altijd blij blijven worden. De avond is leuk, we drinken nog een biertje met de bands en de bassiste van de thermals blijkt een liefhebber te zijn van de Damer-ep's. Jay! Antony & the Johnsons - I am a Bird now (Cd op Secretly Canadian) Om maar met de deur in huis te vallen: het allerbeste cd’tje wat ik dit jaar heb gehoord. De androgyne Antony zingt, begeleid door piano, strijkers en verder eigenlijk niet zo gek veel, over zijn wensen om een meisje te zijn dat uit zal groeien tot een vrouw en andere ongemakken. De stem van Antony is uitzonderlijk. Ik kan me voorstellen dat je het pathetisch vind of gewoon niet trekt, maar het loont de moeite om het even te proberen. Khonnor - Handwriting (Cd op Type) Dit snotjoch (17 is ie, geloof ik) mixt elektronica en indiepop op onnavolgbare wijze. Warm, rijk aan ideeën en soms op een prettige wijze vervreemdend. Ik weet zelf niet heel veel van elektronica, maar aan de popkant is het wel wat te vergelijken met bands als Hood en the Notwist. André | 22:29 | Commentaar [2]