Vakantie Zaterdag 31 Mei 2003 In verband met vakantie zal onze weblog gedurende de komende twee weken niet worden bijgewerkt. Onze lijstjes zijn nog wel te lezen in 'Het Schaduwkabinet der Subjectivisten'. Jan | 18:45 | Commentaar [2]

Lijstje week 21 Dinsdag 27 Mei 2003 Jan: Julie Doiron - Broken Girl (Cd op Jagjaguwar) Julie Doiron - Will you still love me (Ep op Jagjaguwar) Julie Doiron - And the wooden stars (Cd op Jagjaguwar) Jagjaguwar brengt een ode aan de Canadese zangeres met re-releases uit respectievelijk 1996, 1999 en 2000. Bloedstollend mooie nummers van zo'n hoog niveau maken het moeilijk aan te geven of er nu nog sprake is van progressie. Richard Youngs - Airs of the ear (Cd op Jagjaguwar) De man uit Glasgow is terug met een plaat die minder toegankelijk is dan de voorgangers Sapphie en Making paper maar wel weer vol staat met mooie, minimale, psychedelische folk. The Thermals - No future icons (Mp3) Trio uit Portland met lekkere lo-fi popsong die wel erg doet denken aan Guided By Voices. Van hun te verwachten album More Parts Per Million op Sub Pop. André: Various - Infecting the Galaxy One Planet at the Time (Compilatie op Sub Pop, 2003) Nog goedkoper dan onze eigen LVR-compi's (€ 4,50). Hoogtepunten: het scheef gezongen nummer van Ugly Casanova, de zwijmelmuziek van Rosie Thomas en de ingetogen Shins. Van voor tot achter een vrij sterke compi. Helaas wel met allemaal albumnummers. Various - Delicatessen 1 (Compilatie op Cooking Vinyl, 1999) Ook al niet duur (€ 5) en met bekendere namen; XTC, Ani Difranco, Number One Cup, Pere Ubu en Carter USM. Ook hier allemaal albumtracks. Aanzienlijk minder spannend dan de Sub-Pop compilatie. Leonard Cohen - New skin for the old ceremony (Cd op CBS, 1974) Niet het meest essentiële album van de bard, maar wel fijn voor verzamelaars. Bevat onder ander het gepassioneerde 'Is this what you wanted?' The Louis van Dyke Trio/Quartet (CBS, 1964) Ultieme zondagochtend Jazz. Pfaff - That dam (Cd op That Dam) Pfaff is een beetje rammen en schreeuwen, aldus Bas. Op deze witte 10'' is het wel meer dan dat. Fijne ruig-ruwe liedjes, afgewisseld met ingetogener werk. De mistery track zit op een verrassende plek. That Dam heeft inmiddels ook de nieuwe Dress uitgebracht en gaat naar verluid ook met Britse bands aan de gang. That Dam Magazine 'This is not a music magazine' staat op de voorpagina. Toch gaat het veel over aanverwante zaken. Toeren vooral. Verder staan er gedichten en foto's in en ook een verhaal van onze eigen sub Vido. Het blad is vooralsnog vooral erg genietbaar voor mensen die dicht bij de club mensen staat die er aan het woord komt. Het is me overigens een raadsel waarom het deels in het Engels is. Ik kan me niet aan de indruk ontrekken dat de schrijvers zich in het Nederlands beter en beeldender hadden kunnen uitdrukken dan dat nu het geval is. Kijk voor meer lijstjes in 'Het Schaduwkabinet der Subjectivisten'. Jan en André | 22:50 | Commentaar [3]

Restaurants Maandag 26 Mei 2003 Wat is dat toch met restaurants? Telkens als ik naar een goed restaurant ga, waar de sfeer gemoedelijk is, de bediening uitstekend, de menukaart spannend en het eten een genot voor je smaakvermogen, blijkt er nauwelijks aandacht te zijn besteed aan de achtergrond muziek. Kijk: in pizzeria’s en kebab zaken neem je een storende radiozender op de achtergrond wellicht voor lief. Die aftandse Chinese melodieën of die verschrikkelijke Mexicaanse muziek, ach het zal wel. Maar toen ik onlangs in Nijmegen zat te tafelen, in een zaak waar alles goed was verder maar werd verrast op een soort van easytune uitvoeringen voor piano van Toto, Elton John en aanverwanten irriteerde ik mij er stevig aan. Nu ga ik niet wekelijks uit eten, maar gisteren hadden we een meer dan behoorlijk diner met collega’s in een Rotterdams restaurant en de muziek was wederom pet. Mijn collega’s, die gezegend zijn met een meer dan acceptabele muzieksmaak, begrepen precies wat ik bedoelde toen ik de afbraak muziek in restaurants ter sprake bracht. We wisselden een paar voorbeelden uit en daarna ging het gesprek weer over op een ander onderwerp. Toen, tijdens het dessert ging de deur van het restaurant open en drie mannen keken naar binnen. Ze zagen eruit als zigeuners en ze hadden instrumenten bij zich. Aarzelend bleven ze in de deuropening staan en zochten oogcontact met de serveerster. Die knikte en de voorste man telde af. Loepzuiver en het muziekstuk overduidelijk meester, zetten ze de opera de soldi in, een van de kroonstukken van Kurt Weil. Na minder dan 15 maten stond de manager van het restaurant voor ze en wees ze tot ons ongenoegen de deur. De manager wierp een boze blik op de serveerster. De gasten, die zich even om hadden gedraaid, vervolgden hun gesprekken en de muzak vulde de ruimte weer. Onze fooi viel deze avond bescheiden uit. André | 22:09 | Commentaar [0]

Lijstje week 20 Dinsdag 20 Mei 2003 Jan: Jaap Pieterse, Labdog en Alfa Blue (Live @ See[h]ear, Haags Filmhuis) Een perfecte symbiose tussen de korte 8mm films (Silence is sexy) van cineast Jaap Pieterse, de free-style jazz en noise van Labdog en absurdistische sketches van Alfa Blue. Songs 2 (Verzamel-cd op Acuarela) Voor de tweede maal vroeg het Spaanse label een groot aantal artiesten een bijdrage te leveren aan een verzamelaar waarbij wel het thema Acuarela centraal moest staan. Het resultaat bestaat uit drie cd's waarbij de waterverf in vijf verschilende talen wordt bezongen. Met mooie bijdragen van o.a. Windsor for the Derby, Natural Snow Buildings(!), L'Altra, James William Hindle, The Zephyrs, Green Apple Sea, Timesbold, Transmissionary Six en Ursula. André: The Mountain Goats - Tallahassee (Cd op 4AD) Zeer goede Mountain Goats plaat. De hoeveelste inmiddels? Ook op een groter label als 4AD verandert de sound niet echt. En da's maar goed ook. Mijn favoriete MG werk blijft overigens de Shrimper tape 'hot garden stomp'. CD is trouwens erg duur (€ 20) In de platenzaak Waaghals tref je nog wel eens een van de Brinkman mannen. Met hem raakte ik n.a.v. bovenstaande aankoop, in gesprek over de goede oude lo-fi tapes. Uit de gewelven werd de achterstallige voorraad tapes tevoorschijn gehaald. De volgende werden mijn eigendom: Simon Joyner - Iffy (Tape op Shrimper) Mooie, rudimentaire lo-fi. Veel hiervan is later op CD heruitgebracht. Lou Barlow - Wasted Pieces '87-'93 (Tape op Shrimper) Tape ligt nog het dichtst bij het Sebadoh's weed forestin. Een beetje doorzettingsvermogen is noodzakelijk, maar je krijgt er wat voor terug. Creeper Lagoon - Shasta Complex (Tape Shrimper) Indiepop met een kartonnen-dozen sound. Thurston Moore (+ Mark Ibold) - piece for Yvonne Rainer (Tape op Destroy all music) Twee tracks slechts op deze tape. Een compositie voor mondharp (o.i.d.) en storing laat je afvragen wat Yvonne Rainer in vredesnaam gedaan heeft. De rest werd, ontstoft, opnieuw opgeborgen. Doe er je voordeel mee. Voorts: Fire in the Kitchen - Thrillsville (Cd op Brinkman) Veel van de Brinkman catalogus ligt tegen dumpprijzen in de bakken bij de Waaghals (behalve de Dump-platen, maar dat terzijde). Dit is een fijn plaatje dat ergens wel aan Birdskin doet denken. 24 Hour Party People (Film) Overdonderend mooie, geestige, boeiende Rockumentaire. Ik geloof dat ik het werk van Joy Division er beter door ben gaan begrijpen. Echt waar. Wijsjes uit het Oosten Zondagmiddag in Amsterdam, in vier huiskamers vier concerten, met zo'n 25 bezoekers. Variërend van ontwapenend (beide optredens bij Pfaff thuis) tot intiem (Louisa en John) tot bezeten (Zea) tot zo intens dat het pijn deed (Solbakken). Kijk voor meer lijstjes in 'Het Schaduwkabinet der Subjectivisten'. Jan en André | 20:56 | Commentaar [0]

Wijsjes uit het Oosten Maandag 19 Mei 2003 Zondagmiddag in Amsterdam. Na een veel te lange reis vanuit Wageningen staan we voor de deur van Bas. Hier heeft de tweede editie van Wijsjes uit het Oosten haar aanvang. Het concept is even simpel als uniek. Vier bands/acts spelen in hun huiskamer een paar liedjes en zetten wat lekkers neer. Iedere act nodigt zes mensen uit en met een man of dertig struinen we en block Amsterdam Oost af. Bekende gezichten om me heen. Webloggers Zebra en Vido. Muzikanten waarvan ik hoop dat ze vanmiddag nog zullen spelen. In een kring zitten we om Bas (Pfaff, Seedling) heen die op een gammel tafeltje is gaan zitten ('er kan niks fout gaan'). Hij speelt een paar liedjes op akoestische gitaar, terwijl Empee hem wat bruusk ronddraait, zodat alle aanwezigen Bas in zijn gezicht kunnen kijken. Na Bas neemt een van de mannen van Voicst de gitaar. Zijn liedjes zijn verstild. Bewust verheft hij zijn stem niet, teneinde niet uit de bocht te schieten. Denk ik. Het zonlicht valt door het raam. Een kinderhand is gauw gevuld, mijn middag is al fijn. De tweede act is Empee van Solbakken. Hij woont tweehoog, niet ver van Bas. In colonne lopen we de trap op, een lege kamer binnen. Aan de muur hangt een kakofonie van boomerangkaarten, (vakantie)foto’s uit Friesland, foto's van de paus en kaartjes uit vakantieparken waar je nog niet dood gevonden wilt worden. 'Zou het niet mooi zijn al die net niet echt leuke trips in te kunnen ruilen voor een echt leuke trip?' vraagt Empee. En speelt vervolgens een stuk of zes liedjes van Solbakken en eentje van Catpower. Zijn manier van zingen, zijn baard en het tempo van enkele liedjes maken een vergelijking met Will Oldham onvermijdelijk. Als Empee het nummer Love Interest van zijn laatste plaat speelt, voel ik M's hand de mijne zoeken. Empee ontroert. Bij het zien van de holle blik waarmee het nummer gezongen wordt, vraag ik me af wat je mee moet maken om zo’n nummer te kunnen schrijven en zingen. Ik geloof dat ik het niet echt wil weten. Huiskamer iconen Louisa Lilani en John Prop zijn in hun element. Hier, in hun eigen huis spelen ze de meeste en de beste van hun optredens. Er zijn in deze wereld mensen die ik slechts ken van verschillende ontmoetingen in deze huiskamer. Meestal zijn er slechts intimi, maar dit keer zijn er ook behoorlijk wat mensen die ze nog voor zich moeten winnen. Dat gebeurt zonder al te veel problemen. Of het moeten de buurkinderen zijn, die eerst nieuwsgierig en vervolgens irritant zijn, door met een 1-meter grote spiegel het zonlicht naar binnen te kaatsen door de enige raam zonder luxaflex. De middag eindigt in een loods waar gemeentewerkers door de week hun schaft gebruiken. Er hangen naakte vrouwen aan de muur en er liggen vieze blaadjes op de tafel. Als afsluiter krijgen we Zea voorgeschoteld. Naarmate het optreden vordert wordt het steeds gedrevener en intenser. Eigenlijk wil niemand dat de middag afloopt, of in ieder geval niet nu. Dus drinken we nog wat, schreeuwen zea toe door te spelen ('we buried indierock long ago', dan maar?). En het is slechts de wetenschap van een lange terugtocht en de wekker op half zeven die ons uiteindelijk over de streep trekken de stad te verruilen voor de provincie. André | 23:46 | Commentaar [1]

Lijstje week 19 Dinsdag 13 Mei 2003 Jan: Ida - You are my flower (Cd op Last Affair) Wanneer je, net als ik, alles van een band verzamelt zonder eerst te luisteren, kan je soms voor verrasingen komen te staan. Zo kocht ik onlangs dit album vol traditionele kinderliedjes(!), wat pas bij huiskomst bleek. Het album is daarom echter zeker niet minder goed. Een band als deze, met hun folky inslag en prachtige stemmen, kan namelijk elk liedje mooi laten klinken! Eenvoudige maar pakkende nummers als One day, 2 days, 3 days old en Freight train zijn nu niet al niet meer uit m'n hoofd te timmeren ... The winter blanket - Actors and actresses (Cd op Chairkickers) Een nieuwe release op het label van Alan Sparhawk. Het is onmogelijk bij dit album niet aan Low te denken; de muziek is ingetogen en ook hier wordt er gezongen door een duo bestaande uit man en vrouw. Helaas halen ze het niveau van hun voorbeeld nergens. De nummers missen elke spanning en het is dan ook onmogelijk een plaat lang geboeid te blijven. Wanneer de zanger dan nog eens regelmatig vals zingt, is het plaatje snel terzijde geschoven ... Gemist: Yo La Tengo (Live @ Paradiso) Voor zover ik me kan herinneren was dit me in al die jaren concertbezoek nog niet eerder overkomen: maandenlang had ik een kaartje voor het concert klaar liggen maar op de avond zelf besloot ik niet te gaan. Na een week vol noeste arbeid waren de batterijen op en een reisje naar Amsterdam zat er voor mij echt niet meer in. Zelfs niet voor Yo La Tengo waarvan ik in het verleden toch een paar goeie concerten zag. Als ik de nieuwsgroepen en weblogs mag geloven heb ik nu niet al te veel gemist ... André: Scapino Ballet speelt Tsjaikovsky pt. II @ Stadsschouwburg Arnhem Ieder jaar ga ik eenmaal naar het Rotterdamse Scapino ballet. Scapino verzorgt moderne dans op veelal klassieke muziek. Het zijn avonden vol, door mij, goeddeels onbegrepen schoonheid. Voor de pauze werd ditmaal gedanst op de muziek van Tsjaikovski. Na de pauze op abstracte elektronica. De dans was adembenemend, de muziek in het tweede deel was helaas wat zwak. De Klojo's - Live @ Bevrijdingsfestival Wageningen De Klojo's is de beste band uit Wageningen. Maar ze waren niet uitgenodigd voor het lokale bevrijdingsfestival. Dus daarom gingen ze maar gewoon op de eigen stoep zitten spelen. Boegies-punk met overtuiging en lol gespeeld. Een twee drie: het leven is klote en de Klojo's zijn ziek. Hoogtepunt van de dag. Herman Finkers - ik weet niet wat het is Wat doet die clip van Finkers toch iedere dag op TV? Ik houd niet zo van cabaretiers die gaan zingen. Maar voor deze ene keer maak ik een uitzondering vanwege de fijne JJ Cale achtige arrangementen. Ik las een tijd terug dat Finkers ernstig ziek is (leukemie). Bij het zien van de clip heb ik telkens het idee dat hij ons wat wil vertellen, maar wat? Kijk voor meer lijstjes in 'Het Schaduwkabinet der Subjectivisten'. Jan en André | 21:35 | Commentaar [0]

Mooie stad achter de duinen Maandag 12 Mei 2003 Dat men in Den Haag weet hoe een festival te organiseren, werd onlangs weer bewezen met Langweiligkeit, Koninginnenach en de [Binne]Nach. Ook de komende weken is er op dat gebied weer genoeg te beleven in de stad: Den Haag Video- en filmfestival Dit festival in het Haags Filmhuis wordt op vrijdag 16 mei afgesloten met installaties en optredens van: Xavier van Wersch (nl), Peter Bogers (nl), Thomas Köner (g), Jaap Pieters met Labdog en Alfa Blue (nl), Cats of Tel Aviv (us/nl) met Pawel Grabowski (po), Yann Beauvais (F) en Stars of the lid (b/us) State-X Voor het derde achtereenvolgende jaar georganiseerd door het Haags Popcentrum. Dit is het programma voor zaterdag 7 Juni in Het Korzo Theater: L'usine (moderne electronica en gepolijste industrial uit Los Angeles), Verdena (melodramatische, ruimtelijk gitaarpop uit Italië), Paradox (drum & bass uit het Verenigd Koninkrijk), Meterman (Nederlands debuut van Shellac-achtige band uit Nieuw-Zeeland), Legowelt & Orgue Electronique (Haagse electro-acts met ditmaal een uniek elektronisch noise-ballet met moderne dansers van het Natasja Gudonov ballettrio uit Rusland), Malkovich (gitaarherrie uit Rotterdam), Jazzcore (gefreakte jazz met keiharde noise), Nynack (undergrounddance uit Den Haag) & Photonic VJ's. The Music in My Head Voor de tweede maal organiseren Cees Debets en Louis Behre dit festival in het Theater aan het Spui. Dit is het programma voor dit jaar: Donderdag 12 juni: Stereophonics en Justin Sullivan & band. Vrijdag 13 juni: Badly Drawn Boy, Jesse Malin, Tom McRae, Twinemen, Ericka Stucky, Maximilian Hecker, Incense ft. VJ Stalker & The Musical Wind Unit en At The Close Of Every Day. Zaterdag 14 juni: Hooverphonic, Ani DiFranco, Lee Sankey, Ian McCulloch (Echo & The Bunnymen), The Seeds (ft. Sky Saxon), I am Kloot, Athlete en Alamo Race Track. Helaas kan ik (door vakantie) niet alles zien en da's toch jammer. Dit zijn stuk voor stuk leuke initiatieven uit die mooie stad achter de duinen … Jan | 02:56 | Commentaar [1]

Folk Implosion Woensdag 7 Mei 2003 Een paar dagen geleden alweer, is Blue-Log naar de Folk Implosion geweest. Bedankt 3voor12 voor de kaartjes! Als beloofd zullen we het gegeven paard nog even in de bek kijken! De figuur Lou Barlow nam in mijn jeugd haast mythische vormen aan. Ik maakte op mijn 17e kennis met zijn band Sebadoh en hun toen meest recente werk ‘bubble and scrape’. Het was alsof er een bom insloeg in mijn puberleven. Dit was pas muziek! Een drie kwartier durende collage van prachtige liedjes, weirde samples en brute noise exercities Op school vond mijn lofzang op deze plaat weinig gehoor en ik werd vanzelf in de richting gedreven van het Nijmeegse. Daar ontmoette ik mensen die mijn liefde voor bubble and scrape deelden en van wie ik bovendien nog honderden andere platen en levenslessen voorgeschoteld kreeg. Enfin, het is wellicht wat dramatisch gesteld dat bubble and scrape mijn leven heeft veranderd, maar helemaal bezijden de waarheid is het niet. Uiteraard was er de honger naar meer. Al het oude werk van Sebadoh werd snel binnengehaald. Het briljante III, het akoestische Freed Man en het totaal verknipte Weed Forestin. En toen de oude Dinosaur jr. De Sentridoh platen mochten er natuurlijk ook wezen. En wat te denken van alle 7''s? Onder namen als Beltbuckle verschenen de prachtigste kleinoden. Zijn laatste meesterwerk uit diezelfde tijd is de met John Davis opgenomen langspeler Take a Look Inside the Folk Implosion. De eerste keer dat ik Barlow zag spelen was in Doornroosje. Het was op het eerste Fast Forward festival. Eric Gaffney had net definitief Sebadoh verlaten. Ondanks dat een objectieve waarneming er wellicht in die tijd niet ingezeten zal hebben, was het een briljant concert. Iemand die enige tijd met Sebadoh had getoerd melde: ‘zo goed zie je ze (Sebadoh) en hem (Barlow) nooit meer’. En daar had ze gelijk in. Alle keren daarna was Louis of stoned, of dronken, of beide en ongemotiveerd of depressief. In het Utrechtse Tivoli speelde Barlow afgelopen zaterdag met zijn nieuwe Folk Implosion. Geen John Davis daarbij (en dus ook geen kartonnen-dozen sound). Maar wel een band vol goede muzikanten die, in tegenstelling tot de leden van Sebadoh, wisten welk nummer er gespeeld zou gaan worden en welk instrument ze derhalve vast moesten houden en, ook niet onbelangrijk, hoe het nummer ook alweer ging. Het resultaat was een degelijke rockband, waarbij je met de nodige voorkennis genoeg pareltjes in het spel kon herkennen. Maar aan de toenemende aantal open plekken in de zaal en het aanzwellende geroezemoes te oordelen, was die voorkennis niet bij iedereen aanwezig en was het moeilijk het briljante van Barlow op waarde te schatten. En dat was niet zo verwonderlijk, want het was weer een echt Barlow concert. De liedjes werden vrij zwak gezongen en de magie van de plaat kwam, ondanks een gedreven gitarist, niet over. Het Folk Implosion optreden werd overigens gered door Barlow zelf. Met zijn akoestische gitaar speelde hij nog twee liedjes. En die akoestische liedjes van Barlow behoren tot de mooiste dingen die popmuziek voortbrengt. Het zou lonen om de VPRO-archieven te plunderen en wat Nederlandse bootleggers hun spullen bijeen te laten leggen en er een cd-tje van te laten maken, want wat heeft Louis ons al verblijdt met prachtige akoestische nummers. Een concert van ome Lou akoestisch, daarvoor ruk ik graag nog eens uit. André | 20:52 | Commentaar [0]

Lijstje week 18 Dinsdag 6 Mei 2003 Folk Implosion, - Live @ Tivoli John Davis heeft het veld geruimd en plaats gemaakt voor Imaad Wassif (van voorprogramma Alaska) en Russ Pollard (voormalig drummer van Sebadoh en ook spelend in Alaska). All-time hero Lou Barlow zelf heeft de bas weer ter hand genomen en samen brengen zij, gedragen door een muur van geluid, de nummers van de laatste plaat. In essentie zijn het toch gewoon diezelfde mooie liedjes als altijd, al werd dat aan het eind van het optreden (met twee akoestische nummers) pas echt duidelijk. Ad Vanderveen, Michael De Jong, Mary Gauthier - Live @ [Binne]Nach, Den Haag Het thema van de Koninginnenach was dit keer back to the roots en dat werd zeker duidelijk in de zalen van het Theater aan het Spui. Veel traditionele folk, blues en country en da's soms best leuk! Aereogramme - Sleep and release (Cd op Chemikal Underground) De band kent het trucje (zacht/hard) van Mogwai maar gaat verder. Tijdens de rustige passages hoor je strijkers en soms wat electronica en de harde stukken neigen naar metal en doen soms denken aan zware jongens als The Melvins of Neurosis. Wanneer de zanger dan nog eens begint te schreeuwen kan hij zich zonder problemen meten met Steve Austin van Today Is The Day. Kijk voor meer lijstjes in 'Het Schaduwkabinet der Subjectivisten'. Jan | 20:07 | Commentaar [5]