De schildeâhrwèk, de lange potuh en ut plèn Woensdag 28 April 2004 De komende twee maanden is er in Den Haag op muziekgebied weer voldoende te beleven. Zo zijn er o.a. de volgende drie festivals: Op zaterdag 15 mei wordt in de binnenstad voor de vijfde keer Langweiligkeit georganiseerd. Dit festival dat zich zal afspelen op zeven verschillende lokaties biedt net als voorgaande jaren veel aandacht aan (nieuwe) Nederlandse en met name Haagse bands. Op het programma staan dit keer o.a. Can of Be, Tuesday Child, een presentatie van Motorwolf met Toner Low, De Roccos en Sonic Litter, Thom Revolver, Sad-O-Sky, en Haagse trots Spider Rico. De entree is zoals gebruikelijk gratis. Op 11 en 12 juni wordt voor de derde keer The Music in my head georganiseerd in het Theater aan het Spui. De meest opvallende namen zijn dit jaar: Pj Harvey, Jim White, Ane Brun, Bauer en zZz op vrijdag en Roger Mc Guinn, Television, Simple Kid en Sarah Bettens op zaterdag. De voorverkoop is al een tijdje terug gestart en de kaarten voor de vrijdag zijn zelfs al uitverkocht. Kaarten voor de zaterdag kosten 22,50 Euro. State-X en New-Forms waren voorgaande jaren twee aparte festivals die nu hun krachten gebundeld hebben en op 2 en 3 juli een festival zullen presenteren onder de naam State-X New Forms. De lokaties zullen dit keer het Paard van Troje, De Nieuwe Kerk, de Vrije Academie en het Gemeentemuseum zijn. Voorlopig zijn de volgende acts bevestigd: Alice Donut (US), Victor Gama (Por), Dillinger Escape Plan (US), Ikara Colt (GB), No Means No (Can), De Kift, Tec-Roc (Dld), Emotional Joystick (US), Q'rio, Lawn, Zea, Cyozlab, Sole (US/SP), Foam, Grechko's Doll, Zu (It), Prefuse-73 (GB), Savath & Savalas (GB), Slepcy (Pol), Murcof (Mex), Elektrovolt, Troum (Dld), Seconds, Staalplaat Soundsystem, Shadowhuntaz (NL/US) en Tortoise (US). Verder zal er volop aandacht zijn voor videokunst, installaties, theater en performances en is men nog in onderhandeling met meer bands. De kaarten kosten 25 Euro per dag en 40 Euro voor een passe-partout. Jan | 23:45 | Commentaar [2]

Lijstje week 17 Dinsdag 27 April 2004 Jan: Noise The better thoughts to come - Live @ Bar & Boos, Leiden Jong Frans gezelschap met snoeiharde improv-screamo-hardcore-noise dat door een enorme kracht, intensiteit en speelplezier moeiteloos het publiek voor zich weet te winnen. De achterblijvers aan de bar konden op een persoonlijk bezoek van de zanger rekenen. De Sugar Coated Mind Bombs deden het dit keer met z'n vijven en lieten me inzien dat ik een vorige keer, toen ik maar een stukje van hun concert kon zien, toch niet al teveel gemist heb aan hun improv-noise waarin ik geen enkele structuur heb kunnen ontdekken. Ook I drive a UFO maakt noise en doet dat slechts met gitaar en drums. Hun muziek doet denken aan bands als Unsane, Shellac en Vandal-X. Debuut Lali Puna - Tridecoder (Cd op Darla / Hausmusik / Morr) Mijn eerste kennismaking met de Duitse band die inmiddels veelbesproken is. Dit is hun debuut die mij, door de vermenging van gitaren en electronica nogal aan Stereolab en The Notwist doet denken. Hoe en of de band zich tijdens latere platen heeft ontwikkeld hoop ik juni te ervaren als de band in Nederland (Utrecht, Nijmegen en Groningen) is voor live-optredens. This hurts Elizabeth Anka Vajagic - Stand with the stillness of this day (Cd op Constellation) Het was vooralsnog geen gemakkelijke klus deze plaat te beluisteren uit het grote aanbod nieuw aangeschafte albums. Telkens weer verkoos ik ervoor om na het eerste nummer een ander plaatje aan de speler toe te vertrouwen. De donkere, zware, gekwelde stem maar vooral niet toonvaste stem was daar voor het grootste deel debet aan. Toen bij volgende luisterbeurten wel de volledige plaat werd uitgezeten bleek het met de rest nog niet zo slecht gesteld. Haar stem klonk beter (lees: minder vals) en de instrumenten, bespeeld door mensen uit zowat de volledige Constellation-stal vormen een mooie toevoeging op de teksten waarin de melancholie en pijn van de zangeres worden uitgesproken. André: R&R Low Point Drains (8 track demo) Hard, vuig en wild zoals Rock & Roll moet zijn. Dat is deze minicd die LPD de geuzennaam 'demo-cd' heeft meegegeven. In de begindagen leunde LPD stevig op brute noise en was de drummer allesbehalve ritmevast. Inmiddels is het een solide band geworden en de nummers zijn behoorlijk afwisselend. LPD blijft de missing link tussen lo-fi en rock & roll, maar is nergens meer op creatiefloos ramwerk kan betrappen. Ontdek deze band! 7'' Fields Of Gaffney / Pernath split (7'' op Morc tapes) Wim van morc tapes was/is een groot fan van Sebadoh. Hij moet apetrots zijn dat hij Eric Gaffney heeft weten te strikken voor een 7'' op zijn label en met zijn eigen band. Gaffney stond altijd wat in de schaduw van Lou Barlow, maar zeker ten tijde van een van mijn favoriete albums aller tijden 'bubble and scrape' was Gaffney volgens mij creatief gelijkwaardig aan Barlow. Nadat Gaffney Sebadoh verliet ging het met die band hard bergafwaarts. Op deze twee tracks hoor je onmiskenbaar de Gaffney stijl en dat is fijn na zo'n lange radiostilte. Pernath is muzikaal erg verwant aan Fields of Gaffney. En omdat Wim uiterlijk ook behoorlijk op ome Louis lijkt heb ik een beetje het idee een nieuw Sebadoh singletje te hebben. Demo .mon - mosaic (democd) Sander van der Linden speelt in Vladimir. Als de rest van die band met de was naar moeders gaat (ze wonen allemaal in hetzelfde huis), trekt Sander zich terug om als .mon soundscapes op te nemen. Die soundscapes getuigen van veel tact en gevoel. Wat je als minpunt aan zou kunnen merken is dat het na verloop van tijd (deze cd duurt maarliefst 55 minuten) erg lastig is om je volle aandacht er aan te blijven geven. Dan ligt saaiheid ineens op de loer. Het laatste nummer met zang leidt tot de conclusie dat .mon best een leuk hobbyproject is, maar dat de verwachtingen over Vladimir bij mij hoger gespannen zijn. Subs cirkel Subs dans CD Dank je wel mijnheer/mevrouw uit Amstelveen. Geen van de liedjes waren reeds in mijn bezit, dus wat dat betreft een schot in de roos! Kijk voor meer lijstjes in 'Het Schaduwkabinet der Subjectivisten'. Jan en André | 19:46 | Commentaar [1]

Lijstje week 16 Dinsdag 20 April 2004 Jan: Festival Múm - Live @ Motel Mozaique De Rotterdamse Schouwburg was de avond ervoor niet de ideale lokatie voor Explosions in the sky gebleken maar nu wel uitermate geschikt voor het zevenkoppig gezelschap uit IJsland. Door de fantastische akoestiek en doordat het publiek op de grond in de zaal of op de balkons zat was hun verstilde muziek goed te horen en waren de uitvoerenden goed te zien. Die muziek was in tegenstelling tot een vorige keer (tijdens Tombola in de bovenzaal van Paradiso) minder voorzien van percussie en over het geheel wat rustiger. Naast wat vleugjes electronica waren het de 'klassieke' instrumenten als cello, viool, accordeon en mondorgel, trompet en de zingende zaag die het geluid bepaalden. Andere hoogtepunten van het festival waren het swingende zZz, het dromerige, prachtige en ingetogen Under Byen en Lambchop op vrijdag. De zaterdag werd met een programma met veel minder sprekende namen toch veel drukker bezocht. Naast Múm zorgde het, ook uit IJsland afkomstige, Kitchen Motors na een valse start voor een tweede opleving die avond door met de zangeres van eerstgenoemde band samen te spelen. Behalve bands uit IJsland was er net als voorgaande jaren op het festival weer volop aandacht voor Belgische bands die mij, voorzover gezien, allen tegenvielen; Maxon Blewitt was een stel kneuterige post-Deus/Zita Zwoon naäpers en Absynthe minded probeerden de dag erna zowel The Beatles als Oasis te imiteren. Concert Rivulets - Live @ LVP, Leiden Een vorige keer werd Nathan Amundson nog door twee andere leden begeleid, nu kwam hij alleen naar Europa en deed dat niet onverdienstelijk. Rustige mooie liederen ingetogen gezongen en mooi begeleid op gitaar. En dat voor een stil publiek ... Plaat Stafrænn Hàkon - Í ástandi rjúpunnar (Cd op Resonant) Meer moois uit IJsland. Volledig in de traditie van landgenoten als Sigur Ros en Múm is ook Hàkon perfect in staat om de pracht van het landschap van het thuisland te verbeelden in klanken met deze vrijwel geheel instrumentale plaat met mooi gitaar- en pianospel. André: Simpele vragen, hilarische antwoorden, wonderlijke televisie De Keuringsdienst van Waarde (RVU) Rent u ook van Aldi naar Lidl voor een goedkope boodschap? Vindt u kip ook het meest veelzijdige stukje vlees? En vindt u 'vers' en 'ambachtelijk' ook zo belangrijk? Kijk dan eens naar de Keuringsdienst. En laat u eens een flinke opdoffer op het gemoed verkopen. Uitzendingen: dinsdagavond, 21.30-22.00 uur, Nederland 3 donderdagmiddag, 14.33-15.00 uur, Nederland 3 (herhaling) Demo Kid Stardust - 3 track demo Wat krijg je als je Damer John Wayne Shot Me en My Sister Susan in een blender stopt? Vermoedelijk zoiets als Kid Stardust. Drie liedjes slechts, dat hadden er meer mogen zijn. Alles rammelt, solo's bestaan niet zelden uit één noot en de eerste track zit gebeiteld in de kop. Enige minpuntje is dat de nummers wat te lang worden uitgespeeld en de instrumentale tussenstukken niet altijd overtuigen. Een kniesoor die erop let. Avant garde Lydia Lunch and the Anubian Lights - Champagne, cocaine and nicotaine stains (10" op EFA) Recentelijk kennisgemaakt met la Lunch op de geweldige compilatie NY No Wave. Deze 10" is minstens zo goed. Kant A is vrij jazzy en kant B kent dance invloeden. De Lolita-zang van Lunch (dank-je John) is verslavend. Jazz Charlie Parker - Big Bird Ken uw klassieken. Voor 2 euro gekocht op de platenbeurs in Utrecht. Iedere cent waard. Kijk voor meer lijstjes in 'Het Schaduwkabinet der Subjectivisten'. Jan en André | 22:32 | Commentaar [6]

De vergeten geschiedenis Woensdag 14 April 2004 Nou schrijf ik de laatste tijd al niet zo veel (ben wel voornemens om dat snel weer op gang te trekken), en als ik dan wat schrijf wordt het ook nog eens elders geplaatst. Wat is er (in mijn geval) waar van het gezegde dat platenbazen mislukte muzikanten zijn? Lees hier een vergeten geschiedenis.... (en schroom niet je eigen ontboezemingen te doen)! André | 22:26 | Commentaar [4]

Lijstje week 15 Woensdag 14 April 2004 Jan: Een avondje rock 'n roll Black-Eyed Snakes - Live @ Patronaat Terwijl Alan Sparhawk met Low volle zalen trekt heeft hij met z'n andere band The Black-Eyed Snakes zichtbaar minder succes. Slechts een handjevol bezoekers bezochten het concert waarbij Sparhawk zich nu Chicken 'Bone' George noemt en z'n broeders schuilgaan achter namen als Bob 'Big House' Olson, Brad 'Smokin' Nelson en Justin 'The doctor' Sparhawk. De muziek is ook verre van hetgeen Low ons brengt, sterker nog, het is moeilijk voor te stellen dat één man twee zulke verschillende gedaantes kan aannemen. Waar bij Low met minimaal spel en fluisterende stemmen de heer wordt aangeroepen gaan de remmen nu volledig los en wordt met een moordend tempo en oorverdovend volume de blues beleden in de meest ruige, harde en opzwepende variant denkbaar. Hun repertoire bestaat inmiddels uit twee langspelers waarop naast hun eigen materiaal ook covers van Moby en Bo Diddley te horen zijn. De jongen in het voorprogramma noemt zichzelf Ottoboy maar heet in werkelijkheid Jaap en komt uit Enschede. De toevoeging 'The one man trash band' is treffend gekozen; z'n handen bespelen de gitaar en met z'n voeten bedient hij de bassdrum en hi-hats. Het geluid wat hij vervolgens produceert is veel meer dan men zou verwachten bij een éénmansband. De trash klinkt vol en volledig en nergens worden andere leden gemist. Hij is het ideale voorprogramma voor de 'Snakes en wordt door hun dan ook even later ook op het podium gevraagd om het combo te versterken. Niet slechts als je slechts drie maanden bezig bent ... Rock 'n roll Ottoboy - Raw und primitiv (Cdr) Erg goed en uiterst verslavend plaatje met slechts acht nummers die aantonen dat hij behalve veelzijdig muzikant ook nog eens een goede liedjesschrijver is. Hoogtepunten zijn de nummers 'Soul Fire' en 'All I wanna know'. Prachtplaat Arab Strap - The cunted circus (Cd uitgegeven door Arab Strap zelf) Nog zo'n plaat die niet meer uit de speler is te timmeren. Of het de herinnering aan het concert van vorige week is, de herkenning van de oudere nummers, de ontdekking van nieuwe prachtige covers (van Van Halen en AC/DC!), de ontspannen manier waarop destijds het sublieme concert is gegeven of de geniale registratie ervan weet ik niet, wel staat vast dat deze plaat heel hoog in m'n eindejaarslijstje gaat scoren. André: Rammelpop John Wayne Shot Me - Let sleeping monsters sleep (Ep op 62 TV) Mijn favoriete lofi band is weer terug! Als opwarmertje van het album dat waarschijnlijk na de zomer zal verschijnen,is er nu alvast een EP met één nieuw nummer en zes covers. Zeven tracks binnen 14 nummers, het is als vanouds. De nummers zijn iets steviger dan voorheen en de covers zijn smaakvol gekozen (oa napalm death, destiny's child en jonathan richman) EP Vladimir - Versus coda (Cd op Silent Minority Records) In Vladimir spelen heeft wat weg van lid zijn van een sekte. Zo zijn ze allemaal in één huis gaan wonen om alles uit de muziek te halen. En dat lukt verdikke aardig op deze EP. De vergelijking met Coldplay dringt zich in de zang sterk op en ook in de nagenoeg perfecte manier van het spel. Dat het songmateriaal wat minder is dan dat van Coldplay…tja, ach, je kunt de lat ook te hoog leggen. Desondanks is Vladimir een fijn bandje. Benieuwd hoe lang ze nog bij een independent blijven. Demo Sofa - 4 track demo Hetzelfde laken een pak is Sofa. Al hebben zij bij mijn weten nog helemaal geen platencontract, maar de muziek zit zo afgrijselijk doordacht in elkaar en is bovendien zo effectief dat een platendeal slechts een kwestie van tijd zal zijn. Niet zo moeilijk als de postrock van bijvoorbeeld suimasen en lawn en veel spannender dan de meeste stadionrock. Nu alleen nog wat doen aan die naam. Live Gezien bij club3voor12: Stijn ontvouwde een veelheid aan invloeden en een overtuigende performance die me aan Beck deed denken. De Skidmarks deden waar ze goed in zijn en wat een beetje langs me heen gaat. Thom Revolver had slechts één minpunt en dat was de zanger. De band stond als een huis en als van Aalten zijn mond hield (c.q. uit de maat stond te dansen) was het erg genietbaar. Maar het grootste deel van de tijd stond je naar een zanger te luisteren die een kruising leek van Simon le Bon en Gavin Friday, maar dan zonder enige overtuiging of karakter in zijn stem. Jammer. In Kultuurhuis Bosch speelden Sykosonics en de Bingo Trappers. De live-zang van Sykosonics was puik en tot mijn verrassing bleken de nummers die ik maanden geleden een paar keer op cd hoorde, live behoorlijk herkenbaar en goed overeind te blijven. De Bingo's waren helemaal zichzelf en laveerden van heel goed tot erg matig. De balans sloeg positief uit en ik 't was een fijne avond. Kijk voor meer lijstjes in 'Het Schaduwkabinet der Subjectivisten'. Jan en André | 01:05 | Commentaar [2]

Spider Rico tekent bij LVR Maandag 12 April 2004 We zijn, zoals ze dat in Brabant wel eens zeggen, zo trots als een haan met drie lullen, nu we na benjamin B ook Spider Rico aan de LVR stal hebben toegevoegd. Dit gegeven was vorige week al nieuws in met name de Haagse media, maar afgelopen woensdag zijn we pas tot overeenstemming gekomen (vandaar dat het overal te lezen was behalve hier). Eind 2004 zal het debuutalbum van de heren uitkomen. Bereid je voor op een rit over de doldwaze snelweg van sex, drugs, nederbeat and roll door de krochten van de nacht. Recent is van Spider Rico een 7'' verschenen bij kuriosa records. Koop dat ding alvast via kuriosarecords@yahoo.com. De pers over de 4 track demo van spider rico: Oor: Spider Rico doet alles goed. geen wankele drummer, maar eentje die bijna losjes een beestachtig tempo vasthoudt, gitaristen die weten hoe gruizige accoorden zelfs in sneltreinvaart nog melodisch klinken kunnen en de zang heeft meer kloten dan ze in Detroit tellen kunnen. Fret: Spider Rico bevindt zich constant op de vierde rijbaan en desnoods halen ze andere rockbands in via de vluchtstrook. Kindamuzik: Supersnelle fuck you-garagerock-'n-rollnummers, van topkwaliteit welteverstaan. André | 02:26 | Commentaar [4]

Lijstje week 14 Dinsdag 6 April 2004 Jan: Een weekje rock 'n roll. Dinsdag Shellac - Live @ Melkweg, Amsterdam Na twee jaar zijn de mannnen terug in Europa. De grappen en trucjes zijn hetzelfde als toen maar who cares als de muziek opnieuw staat als een huis? De nieuwe nummers zijn afkomstig van een in 2007 (?) te verwachten album. Het Italiaanse voorprogramma Uzeda valt in het geheel niet tegen. Er werd over hun gesproken als de Italiaanse Ex, ik vond ze meer lijken op ... euh .. Shellac! Woensdag Belle & Sebastian - Live @ Vredenburg, Utrecht Het is goed te zien hoe de band zich door de jaren heeft ontwikkeld van een schuchter stel nerds tot een grappig gezelschap dat meer en meer in staat is een fantastische liveshow neer te zetten. In een tot de nok toe gevuld Vredenburg werden we getrakteerd op een best-of show waarbij voor mij Dog On Wheels en I'm a cuckoo de hoogtepunten waren. Toen ik de jongens en meisjes de volgende ochtend weer tegenkwam kreeg ik de indruk dat ze het succes van de avond ervoor goed haden gevierd ... Voorprograma Bauer bestaat o.a. uit het duo Berend Dubbe en Sonja van Hamel waarvan hij steeds meer begint te lijken op een kruising tussen Ti-ta Tovenaar en een schoolmeester die zijn liedjes brengt vanachter zijn toetsen en zij (ditmaal) nogal wat noten miste. Donderdag 22-20's - Live @ Islington Carling Academy, London Tijdens voorgaande jaren was er op de donderdag voor ATP altijd wel een band in London te zien die ook op het festival zou spelen. Zo zag ik al eens The For Carnation en Stereolab en Karate en Dianogah in kleine clubs auditie doen. Dit jaar staan alleen The Shins aaangekondigd en dat is al snel uitverkocht. Om toch wat live-muziek te zien trekken we naar een nieuwe club waar de NME een zogenaamde 'Britpak Tour' heeft georganiseerd. Drie bands waarvan zij én het massaal toegstroomde publiek hoopt dat ze de nieuwe Oasis (of whatever) zullen ontdekken. We missen The Ordinairy Boys en Thirteen Senses spelen precies waarvoor ik gevreesd had; britpop ten voeten uit en zelfs de korte tijd dat ze mogen spelen duurt mij te lang. The headliner van de avond, 22-20's vermengen hun geluid tenminste nog met lekkere rauwe trash en doen soms zelfs even denken aan die andere britse rockers van weleer, Gallon Drunk. Vrijdag Nina Nastasia - Live @ All Tomorrow's Parties, Camber Sands Een vorige keer (twee jaar terug) op het festival speelde ze nog met een voltallige band, nu zijn het slechts een accordeon- en vioolspeler die haar bijstaan. Nog nooit echter was ik zo onder de indruk als nu. Haar stem was fantastisch en de viool en accoordeon vormden een perfecte toevoeging. Een hoop nummers waren mij onbekend maar dat was vooral te wijten aan het feit dat ik de vorig jaar uitgebrachte cd 'Run tot ruin' had gemist. Direct na afloop van het optreden haalde ik de schade in. Verder zag ik deze eerste dag van het festival optredens van Deerhoof, Cass Mc Combs, James Yorkston and The Athletes, Enon, Modest Mouse en Stephen Malkmus and The Jicks. Zaterdag Lightning Bolt - Live @ All Tomorrow's Parties, Camber Sands Direct na de uitstervende tonen van het weergaloze optreden van headliner en organisator Sonic Youth op het hoodpodium begon in precies de andere hoek van de zaal het duo. Al snel werd duidelijk wie de werkelijke headliner en hoogtepunt van die dag zou worden. Niet over de PA maar via de achter hun opgestelde versterkers werd de trash/garage/rock'n roll uitgestoten over de hoofden van het publiek dat de twee omringde. Pas na een paar nummers, toen een gedeelte van het publiek gevraagd werd te gaan zitten, werd de ware identiteit van het duo dan toch onthuld. Andere bands die dag: Fuck, Double Leopards, het improv- (jazz-) noisekwartet Dream Aktion Unit, de Japanse meisjes van Ooioo, het vrouwvriendelijke van Le Tigre en een langdradige set van Vincent Gallo. Zondag Polmo Polpo / Hanged Up - Live @ All Tomorrow's Parties, Camber Sands Eén van de eerste voorstellingen van de Constellation-package die de komende maanden door Europa zal trekken. Aanvankelijk nog met zes mensen op het podium (waaronder twee drummers) worden eerst de nummers van Polmo Polpo op een fantastische wijze gebracht die nu (nog) meer indruk maakten dan op plaat. Na vele wijzigingen in de bezetting zijn het uiteindelijk de violiste en drummer van Hanged Up die overblijven om hun nummers te presenteren. Later zullen beide bands, samen met zangeres Elizabeth Anka Vajagic, nog te zien zijn in Vera en Paradiso. Verder die dag optredens van: Fursaxa, Vibracathedral Orchestra, Explosions in the sky, Jackie-O-Motherfucker, Arab Strap, Cat Power en Tindersticks. Maandag Arab Strap - The cunted circus (Cd uitgegeven door Arab Strap zelf) Prachtige registratie van een concert opgenomen vorig jaar in Glasgow doet me nog even nagenieten van het optreden de dag ervoor. Verder hebben de afgelopen dagen platen opgeleverd van ondermeer Lali Puna, James Yorkston, Bonnie Prince Billy, Strafaenn Hakon, Shalabi Effect, Elizabeth Anka Vajagic, Simon Joyner en Blonde Redhead die ik nog niet allemaal kon beluisteren maar waarover later meer. André: Vlaamse troubadour Flip Kowlier - In de fik (Cd op Petrol/EMI) Buitengewoon geestig plaatje dat achteloos ingenieus in elkaar zit. De tweede stem van de zangeres van Hooverphonic valt prachtig op zijn plek. Zo'n zeldzaam niks-aan-de-hand plaatje dat staat als een huis. Live-registratie Morphine - Bootleg detroit (Cd op Rykodisk) Leuk hebbedingetje. Kwalitatief goede opname van een aantal concerten. De band is de hele cd heerlijk laid-back. Voor 1,99 gekocht bij die knotsgekke platenzaak op het Spui in Den Haag. Groeiplaatje Walker Diver (Cd op Fount records) Kijk voor meer lijstjes in 'Het Schaduwkabinet der Subjectivisten'. Jan en André | 23:59 | Commentaar [1]