|
|
 |
|
|
|
Lijstje week 13
|
Dinsdag 30 Maart 2004
|
|
|  | |
Jan:
More, more!
The Mountain Goats - Live @ Rotown
Net als de vorige keer in dezelfde zaal wordt Darnielle bijgestaan door Peter Hughes op bas en ook nu is het publiek weer luid en duidelijk aanwezig. Voor Darnielle is dit echter geen reden om zich er maar engiszins aan te storen. Hij speelt met zichtbaar plezier en vol passie en intentie waarbij zijn gezicht de raarste trekken vertoond. De gespeelde nummers zijn voornamelijk van de laatste twee platen op 4AD maar zelfs liedjes van Sweden passeren de revue. Voor een band waarvan ik wel de hele avond muziek zou willen horen, duurt het optreden natuurlijk wel weer veel te kort.
Het voorprogramma Cass Mc Combs is een band rond zanger/gitarist Mc Combs die naar verluidt uit de band van Will Oldham komt. Hun muziek is behoorlijk poppy en kent de nodige rafelige randjes. Ook deze band uit Baltimore wordt inmiddels uitgebracht op 4AD, iets wat je bij het beluisteren van hun muziek zeker niet zou vermoeden maar The Mountain Goats hebben klaarblijkelijk een lans gebroken voor minder gelikte en sferische muziek op het label.
Not God
Sophia - Live @ Patronaat
Sinds hun memorabele optreden tijdens de Nachten, een paar jaar terug in Paradiso, had ik de band niet meer gezien. Door de toevoeging van een strijkkwartet kregen de liedjes toen een extra dimensie waardoor deze nog mooier werden dan ze oorspronkelijk al zijn. De strijkers zijn nu thuisgbeleven en de vijf zwart geklede mannen op het podium doen mij nogal eens aan beroepsmuzikanten denken die met weinig plezier hun set afwerken. Toch is ook nu de muziek mooi maar de gedachten aan die strijkers blijven wel voortdurend door m'n hoofd spoken.
Het weinige wat er met het publiek gesproken wordt zijn de aankondigingen van de nummers (this is for a dead friend) en het gegeven dat ze echt geen nummers van The God Machine meer spelen. Het publiek is helaas zeker niet zo stil als een week eerder in diezelfde zaal. Er wordt wat gesproken bij de bar maar doordat de muziek soms behoorlijk hard is en door mijn positie vooraan bij het podium kan ik me er niet aan ergeren.
Tegen het einde van de eerste set laat Robin Proper-Sheppard blijken zich wel te storen aan het publiek en schoffeert alle aanwezigen daarbij met woorden als irritant en dom. Bij terugkeer op het podium voor een, blijkbaar verplichte, toegift wordt daar een schepje bovenop gedaan en is het volledige publiek in zijn ogen gedegradeerd tot een stel assholes. Ik doe een stapje terug en zie en hoor achter in de zaal nog wel een schitterende versie van "The River" maar vraag me wel af of het publiek dat wel vol respect en interesse naar Haarlem is gekomen om naar hun muziek te luisteren het verdient om zo aangesproken te worden.
De groningers van Lawn speelden eerder op de avond een mooie, maar helaas wat korte, stevige set die deed denken aan bands als Motorpsycho, Mogwai en Incense.
Zea en hun tante
Zea - Op weg naar Stadskanaal (Dvd @ VPRO)
De Dvd, die eerder al op video verscheen, is een mooie bloemlezing van de activiteiten van Zea toen het nog een volledige band was. Een optreden in CBGB's, een bezoek aan Matador, de oprichting van stichting Tante Zea, een ander optreden op het strand voor RTL5 en een mooi slot op de Popkomm in Keulen zijn daarbij zomaar wat hoogtepunten.
André:
Plaat
Walker Diver (Cd op Fount records)
Stefan heeft zijn eerste plaat als Walker Diver klaar. (eerder maakte hij al cd's met Mitch). Door de productie is het wat anders geworden dan zijn ontwapenende man-met-gitaar optredens op het BBQ feestje 'Wellerlo-fi'. Wat voller en, maar dat spreekt voor zich, gearrangeerder. Catchy melodielijnen en goede zangpartijen. De cd bevat liedjes in de lijn van Matthew Sweet, Paul K en Lloyd Cole.
Live
Drga's drug of the nation avond @ Kultuurhuis Bosch
met: carmenkata, fiel garvie, we vs death en het piep-piepknor fröbelcollectief.
Gezellige avond met deze voorheen-tukkers nu-amsterdammers. fiel garvie kon me live meer bekoren dan op plaat, we vs death heb ik niet meer gezien vanwege een laatste bus. Ik hoop dat ze per ongeluk een trompet dwars naar binnen hebben geschoven bij het irritante ventje dat voortdurend om ian dury en wat al niet meer stond te roepen. Het fröbelcollectief heette uiteraard anders, maar ik ben de naam vergeten. t'was in ieder geval zware kost.
Kijk voor meer lijstjes in 'Het Schaduwkabinet der Subjectivisten'. |
|
|
|
|
|
Lijstje week 12
|
Dinsdag 23 Maart 2004
|
|
|  | |
Jan:
Concert
The Silver Mt. Zion Memorial Orchestra & Tra-La-La Band With Choir - Live @ Patronaat
De muzikanten staan opgesteld rond het centraal op het podium aanwezige harmonium. Met een rijk instrumentarium (gitaren, violen, staande bas, cello, drums en het harmonium zelf) bouwen ze hun nummers langzaam en laag voor laag op, om ze soms te laten ontaarden in een ware kakafonie. Dan gaan het tempo en volume weer omlaag om uiteindelijk de rust weer te hervinden. Het gaat hier echter om meer dan het beproeven van een vertrouwd en succevol gebleken concept. De eerder verguisde stem van Efrim neemt namelijk al vanaf het eerste nummmer een belangrijke plaats in en voegt meer emotie toe dan gebruikelijk bij bands in dit genre. Later laten ook andere muzikanten hun instrument rusten om ver weg van de microfoons hun stem te laten horen waarbij de muziek wordt ontdaan van alle mogelijke franje totdat een fraai a-cappela koor overblijft. Het publiek dat al die tijd muisstil en ademloos heeft staan te luisteren wordt daarvoor uiteindelijk beloond met twee bloedstollend mooie toegiften vol harmonieuze samenzang.
André:
Demo's
Archibald Hemion - 2 ep's
Slordigheidje van mijn kant. Twee weken geleden de muziek van Holgerson besproken onder deze naam. Verwarring is gekomen omdat beide cd's uit dezelfde koker komen. Toch is er wel enig verschil. Het werk van AH is afkomstig van één persoon (die ook in Holgerson speelt) en mist daardoor net de schwung die het bandwerk wel heeft. Wat je krijgt op deze cd zijn ingetogen gitaar-georiënteerde stukken die knipogen naar klassieke popsongs. De zang is wat nasaal, maar de songstructuren veelbelovend; enige uitwerking c.q. uitkristallisatie zou nog moeten plaats vinden.
Kijk voor meer lijstjes in 'Het Schaduwkabinet der Subjectivisten'. |
|
|
|
|
|
Beweging op de transfermarkt
|
Donderdag 18 Maart 2004
|
|
Vandaag is bekend geworden dat benjamin B haar huidige platenlabel Excelsior verruilt voor Living Room Records. Op dit label zal op 15 september het nieuwe, derde, album van de Groningers verschijnen. benjamin B. kon in goed overleg tussen alle partijen transfervrij vertrekken. Bij Living Room Records verwacht B. geregeld aan spelen toe te komen en bovendien te laten zien dat het spel door de jaren aan kracht en schoonheid heeft gewonnen. benjamin B is vanaf eind maart weer live te bewonderen, te beginnen op 25 maart op het flauwe cultfestival in thuisstad Groningen. De live-band is inmiddels uitgebreid tot een zestal.
benjamin B scoorde in het verleden tweemaal met fris van de lever gespeelde gitaarpop, die alom lovend werd omvangen en ze op de belangrijkste podia van Nederland bracht. Noch benjamin B noch Living Room Records heeft muzikaal een grote koerswijziging ondergaan of voor ogen. De partijen vonden elkaar in hun beider verlangen naar het mooie popliedje met een rafelig randje en de onbevangen manier van platen maken.
Living Room Records laat desgevraagd weten momenteel nog op zoek te zijn naar een avontuurlijk ingestelde middenvelder op leeftijd, naar een paar jonge honden voor op de flanken en een voorstopper met een staat van dienst. Over deze posities wordt momenteel serieus onderhandeld met een aantal kandidaten. Opbouwend vermogen, overigens, is er met die andere Groningers (audiotransparent) in de gelederen inmiddels voldoende. |
|
|
|
|
|
Lijstje week 11
|
Dinsdag 16 Maart 2004
|
|
Jan:
Verzamelde artiesten
Teledroom - Two two's (Cd op Glasvocht)
Hoewel het Gentse duo Filip Gheysen (Ordinary Seaman en Glasvocht) en Ingwio D'Hespeel (Wio, de portables) zich beiden als 'homerecorders' voordoen, klinkt het resultaat van hun samenwerking wel heel anders dan je wat je op basis daarvan zou verwachten. Geen rauw opgenomen liedjes dus met slechts een stem en de akoestische gitaar maar een perfecte plaat die glashelder klinkt en boordevol staat met drones, electronica en samples. Wanneer tijdens enkele spaarzame momenten Wio dan wel zingt en zijn akoestishe gitaar laat horen blijkt dit een uitstekende combinatie en wordt de plaat naar een (nog) hoger niveau getild.
Verzameld werk
Papa M - Hole of burning alms (Cd op Domino)
Verzamelaar van vinyl singles, gelimiteerde cd-singles en niet eerder verschenen opnames van Aerial M, M is the thirteenth letter, M en Papa M, allen projecten van multi-instrumentalist David Pajo, ook bekend van Slint, Palace en Zwan. Ondanks het feit enkele uitgaven al in de platenkast prijken bleek dit zeker geen miskoop. De plaat is een mooie bloemlezing van datgene wat Pajo de afgelopen vijf jaar heeft voortgebracht waarbij je als luisteraar wordt getrakteerd op een aantal akoestische juweeltjes, wat steviger rock-nummers en experimenten met electronica van een artiest waarvan die jarenlange ervaring goed is terug te horen is in zijn muziek.
André:
No wave hot dogs
Various - N.Y. No Wave (the ultimate east village 80's soundtrack (Ze records)
In een tijdsbestek van drie jaar ('78-'80) floreerde in New York de autistische van weltschmertz doordrenkte scene die nu 'no wave' genoemd wordt. Anti-muziek, was de aanprijzing in de cd winkel. 'De foute noot op het juiste moment' de samenvatting in het cd boekje. Bands als Suicide, Teeage Jesus and the Jerks en vooral de fabelachtige Lydia Lunch zijn de meest aansprekende namen op deze cd. Hoe invloedrijk deze muziek is geweest valt moeilijk met zekerheid te zeggen. Maar leg Lydia Lunch's bijdrage eens naast The Three W's van Mathew Herberts Big Band en de vooruitgang in een tijdspanne van 25 jaar wordt ineens eng marginaal.
De tiende planeet
Sun Ra - Spaceship lullaby (Cd op Unheard music)
Sommige mensen zeggen: 'Picasso kon niet tekenen'. Of over het later werk van Mondriaan: 'dat kan mijn kleine broertje ook'. Je kunt die mensen van kortzichtigheid betichten, maar je kunt je ook afvragen of ze ooit het realistische werk van de meesters hebben gezien. Als je het realistische werk van Picasso of Mondriaan hebt gezien zul je begrijpen dat zij in een later stadium de uitdaging ver buiten de gebaande paden zijn gaan zoeken. En dat je vooral niet de illusie moet hebben dat wat je ziet direct zult begrijpen. Dit album van Sun Ra kan in hetzelfde licht geplaatst worden. Deze (fantastisch bewaard gebleven) opnamen uit 1954-1960 laten sublieme, toegankelijke bebop horen. Pas veel later is Sun Ra die muziek gaan maken waarvan oud-huisgenoten keer op keer vertwijfeld uitriepen: 'noem je dit muziek?'. Essentieel startpunt derhalve, prettig geprijsd.
Jazz
Tom Cora - Live @ The Knitting Factory (Cd Knitting Factory)
Deze door John Zorn gecompileerde cd is een homage aan de te jong overleden Tom Cora. Een van de meest bijzondere muzikanten die ik enkele malen live aan het werk mocht zien met the Ex en het onvolprezen Roof. Op de cd doen muzikanten als Fred Frith, Wayne Horvitz en Don Byron mee. De cd laat zich niet makkelijk beluisteren, maar blijkt uiteindelijk vol te staan met pareltjes. Voor 4 euro gekocht bij die rare platenzaak aan het Spui, Den Haag.
Jazzz!
John Coltrane - Dakar (Cd op Warner)
En ook dit juweeltje werd daar weggevist. Voor een paar euro meer, maar iedere cent dubbel en dwars waard.
Kijk voor meer lijstjes in 'Het Schaduwkabinet der Subjectivisten'. |
|
|
|
|
|
Lijstje week 10
|
Dinsdag 9 Maart 2004
|
|
|  | |
André:
Live
Zola & The one am radio - Live @ Acu, Utrecht
Zola komt uit Utrecht en is een driemansband met de drummer van Gem in de gelederen. Live is de muziek spannende postrock (?) met veel dynamiek en gezongen met de ogen dicht. The one am radio maakt verstilde luisterliedjes door een jongen, een meisje en een drumcomputer. De zingende zaag is loepzuiver en de koortjes uit de zaal ook (ik zong slechts heel zachtjes).
Morning after
The one am radio - The hum of the electric air (Cd op Alone)
En ook nuchter op de koptelefoon blijven de liedjes lekker overeind.
Demo
Archibald Hemion - Before it's gone/ gone (2 ep's)
Een flinke stap vooruit ten opzichte van de eerste demo die ik anderhalf jaar gelden hoorde. AH probeert op sommige momenten niet te behagen en behaagt dan misschien nog wel het meest. De liedjes, die tussen radiohead en akoestisch symfonisch laveren, blijven goed overeind, ondanks de redelijk zwakke (onzekere) zang. Maar da's dan ook gelijk het enige echte minpunt. Benieuwd of er nog zo'n stap vooruit in zit.
Kijk voor meer lijstjes in 'Het Schaduwkabinet der Subjectivisten'. |
|
|
|
|
|
Lijstje week 9
|
Dinsdag 2 Maart 2004
|
|
|  | |
Jan:
Stropdassen en koffers
Pfaff, Norma Jean, Tenants, Dress, Seedling en Voicst - Live @ Krawattenklup, Patronaat
Prima initiatief, steengoeie bands en lekker eten. Het kan dus wel daar in Haarlem!
André:
Gitaarvituoos
Django Reinhardt (Cd op Real Gold records)
Voor het eerst van mijn leven een cd gekocht bij de HEMA. Nou ja een dubbel cd met het beste van Reinhardt voor 6,50 euro… lijkt me legitiem. Mooie, originele opnamen van wat wel eens de grootste gitarist ooit zou kunnen zijn. Er is ooit een mooie film gemaakt met Sean Penn in de hoofdol, waarin Reinhardt eigenlijk de belangrijkste bijrol speelde, omdat Penn de op-een-na-beste gitarist bleef. De film heet trouwens Sweet and Lodown en is van Woody Allen. Afijn, als je nog niks kent van Reinhardt, ren dan naar de HEMA voor een aangename kennismaking.
Danst Nico
John Cale - Dance music (Cd op Warner)
John Cale componeerde en produceerde de soundtrack bij Ed Wubbe's dansvoorstelling 'Nico' als uitgevoerd door het Scapinoballet in 1997 of daaromtrent. Het moet een bijzonder project geweest zijn voor Cale. Nico was niet alleen zijn bandlid ten tijde van de Velvet Underground, maar was ook kortstondig zijn Muze en de reden dat hij brouilleerde met Lou Reed. De voorstelling was adembenemend. De muziek blijft ook zonder de dansers wonderwel overeind. Slepende gepassioneerde klassieke muziek met een dominante plek voor de dissonante vioolpartijen. Het slotakkoord wordt door Nico zelf afgeleverd met het lied Nibelugen. Het kippenvel staat me dan dik in de nek.
Kijk voor meer lijstjes in 'Het Schaduwkabinet der Subjectivisten'. |
|
|
|
|
|
