Leugentje om bestwil Maandag 27 Februari 2006 audiotransparent is op tour in Canada. Zondag vlogen ze en inmiddels zijn ze het land binnen gekomen en bereiden ze zich voor op het eerste optreden. Je vraagt je trouwens af hoe echte terroristen langs dit waterdichte kruisverhoor komen. Meer foto's t.z.t. hier. Het toerdagboek lees je op 3voor12. André | 22:47 | Commentaar [0]

Nieuwe platen waaien om je oren Dinsdag 14 Februari 2006 Heel veel cd's in de post, de laatste weken. Alles beluisteren lukt nog wel, maar om iedereen ook nog een mail te sturen met de bevindingen, dat zit er momenteel even niet in. Daarom langs deze weg een selectie van de leukste dingen die ik de laatste tijd gehoord heb. Jalowski komt uit Groningen en is de band van Olaf Caarls. 'Het is een kruising tussen Dinosaur Jr. en Bright Eyes' zei hij er zelf over. Er hoe onwaarschijnlijk die combi mij ook in de oren klonk, het bleek nog waar ook. Jalowski flirt met de stijlfiguren van zijn voorbeelden, de typische distorted indiepop gitaren en het zingen met timbre, maar weet er voldoende eigens in te stoppen om op tenminste 3 van de 5 liedjes echt te overtuigen. Jalowski zien we vermoedelijk terug op de Groverpop sampler van 2006. Une komt ook al uit Groningen (wat is er toch met die stad aan de hand) en is letterlijk en figuurlijk het kleine broertje van LPG. Weemoedige rammelpop die nog een tijdje moet rijpen, maar al vele aanknopingspunten biedt voor een sterk debuut. De band heeft lak aan songschrijf conventies en durft de uitvoering te laten wankelen omdat de compositie stevig genoeg is. Soms is het een tikkeltje off key, maar dat is bij sommige bands, zoals Une, geen bezwaar: het maakt dat de songs alleen maar krachtiger. Une komt er wel. Grote Prijs van Nederland winnaar Silence is Sexy (vernoemd naar een nummer van de Einstürzende Neubauten), zal niet struikelen over een te groot ego. Nadat ik op dit log kritisch was over hun optreden tijdens Noorderslag, stuurden ze me een nieuwe drie track demo. En het moet gezegd, de nummers zijn net zoals op hun eerder besproken demo, dik in orde. Toen klonken the Posies nog door. Die horen we nu niet meer. Wat ik wel hoor is een band die op deze opnames de rust en het overzicht bewaart die ik op Noorderslag miste. Dat resulteert in mooie, open gitaarpop die lekker weg luistert en na drie tracks vraagt om meer. Soms wordt aan een band of muzikant gerefereerd als het best bewaarde geheim van (vult u zelf maar in). Meestal is het een eufemisme dat de betreffende act het nèt niet heeft. Toch zijn er ook muzikanten waarvan je je alleen maar kunt afvragen hoe het in Godsnaam mogelijk is dat ze nooit zijn doorgebroken. Neem Tinca Veerman. Haar finest moment was denk ik de vocale gastbijdrage op de laatste Scram C Baby cd. En dat terwijl ze met the John Adams Whipple: Hypnotic en Mongrell toch twee albums heeft gemaakt die in mijn top 10 van beste cd’s van Nederlandse bodem-ooit staan (resp. JAW:H en the Java Tapes). John Adams hebben we met LVR nog wel eens heruitgebracht (op cdr), maar de band was toen al uit elkaar en ook Mongrell kwamen we rijkelijk laat op het spoor. Misschien dat de doorbraak ook wel niet zo hoeft van Tinca, kweet het niet. Ik krijg soms het idee dat de lol van muziek maken met vrienden vele malen belangrijker is dan het scoren van een platendeal. Nou ja, hoe het ook zij. Nu is er het nieuwe project Lustecru. Zeven nummer met Henk Jonkers (Fatal Flowers, Hallo Venraij), Geert de Groot (Fatal Flowers, Claw Boys Claw, Solex) en Dick Brouwers (Soft Parade, Bingo Trappers, Darryl Ann). Het is niet het allerbeste werk wat ik van Tinca heb gehoord, maar na een radiostilte van een paar jaar ben ik maar wat blij met deze verzameling nummers. Schijnbaar nonchalant rammelende rockertjes met de Tinca kenmerkende los-vaste structuur, die laveren tussen '60's pop, indierock en de beste lolitapop. CD eerdaags op Luvable Nurse (of Car Cassettes, dat kan ook zomaar) en de band zal te zien zijn op een podium ergens in Amsterdam (ik gok op de occii). Machinefabriek heeft een platendeal gescoord. Bij het Britse Lampse, om precies te zijn. Toen hij op bezoek ging bij zijn platenmaatschappij nam hij gelijk ook maar een nieuwe 3'' op, genaamd Manchester. De bekende Machinefabriek geluidjes komen voorbij, zonder dat ik nu het idee heb dat ik het allemaal al eerder heb gehoord. Tegelijk kreeg ik ook een uitermate curieus formaat cd’tje (visitekaartje-formaat) wat wonderwel gewoon afspeeelbaar bleek op mijn cd-speler. Twee liedjes daarop: een Chinese traditional en een interpretatie daarvan door Rutger. Beide zijn weer met liefde opgenomen in mijn platencollectie en ik zie uit naar de debuut cd die eerdaags verschijnt. Ook nog gehoord. Propeller: The midnight Goast (op Rara Records). De Nederlandse Blonde Redhead overweldigt de luisteraar op deze schijf, die het beste genuttigd kan worden rijdend door verlaten polders of op de koptelefoon in een donkere trein. Excon (op Zabel) heeft een cd gemaakt waar de intensiteit vanaf druipt. Postrock die de grenzen van het idioom opzoekt en verlegt. Erg mooi. Stereo 21 komt uit Scandinavië en maakt indiepop. Die gruizige gitaarpartijen kunnen anno nu eigenlijk niet meer, maar de liedjes zijn zo goed dat we het ze maar vergeven. De band speelt regelmatig in Nederland. Check 'em out! André | 22:46 | Commentaar [1]