Sneeuwpret Vrijdag 27 Februari 2004 Ingredienten voor een manshoge sneeuwpop: 1. Voldoende plaksneeuw 2. Een verhard oppervlakte (gras is ook goed, in ieder geval geen zand) 3. Twee broers met de kolder in de kop André | 22:23 | Commentaar [3]

Lijstje week 8 Dinsdag 24 Februari 2004 Jan: Concert Spokane - Live @ Q-bus, Leiden Toen bij aanvang van hun optreden zowat een voltallig publiek door hun muziek stond te praten, beschouwde zanger Rick Alverson, ook voorman van Drunk, het nog als een competitie. Juist bij de muziek van Spokane die zich kenmerkt door fluisterzang en verstilde momenten en waarbij subtiliteiten en kleine details om volledige aandacht vragen, is elke verstoring fataal. Hoe goed er dan ook gespeeld werd en hoe mooi de muziek ook was, gaandeweg werd wel duidelijk dat hij, samen met de mensen die het wel wilde horen, die competitie toch echt had verloren ... Verder op deze door Wot Nxt georganiseerde avond werden de trommelvliezen op de proef gesteld door het Amerikaanse laptop-duo Cristal, ondergingen we de wat flauwe britpop van Sideburned en werd er afgesloten met een erg goed optreden door de improv/noise band Sugarcoated Mindbombs, waarvan ik helaas maar een klein stuk kon zien. Exciting stuff Feverdream - Future directions (Cd op Coalition) De plaat is alweer maanden uit maar dat is voor de lokale platenboer geen reden om 'm uit de nieuw-bakken te halen en voor mij geen reden om 'm hier niet te bespreken. Het blijkt namelijk een heerlijke spannende, opzwepende en avontuurlijke plaat die bij elke luisterbeurt blijft groeien. De muziek bevindt zich in de emo/noise hoek en laat invloeden horen van Blonde Redhead, Shellac en veel bands op Touch & Go. Film School of rock Een muziekfilm die te vergelijken is met High Fidelity van een paar jaar terug. Jack Black die toen nog in een bijrol speelde heeft inmiddels de hoofdrol in het komische avontuur dat begint met een scene waarbij Black (nu Dewey Finn) uit z'n band wordt gezet. Om de huur te kunnen betalen klust hij vervolgens bij als leraar, iets waar hij geen kaas van heeft gegeten. Wel weet hij alles van (rock)muziek en probeert de kinderen in z'n klas dan ook alles bij te brengen. Er onstaat een schoolband, er is een talentenjacht in de stad en de rest is bekend. Een leuke, maar wel erg brave film die gered wordt door het talent en enthousiasme van Black. De meest opzienbarende momenten; de gitarist van Black's bandje die live speelt in een Pinkpop-shirt, schoolmeisjes die zich afvragen of Meg White van The White Stripes nu wel of geen goeie drumster is en de aftiteling waarop te lezen is dat Jim O'Rourke heeft meegewerkt als muzikaal adviseur. André: Jazz (toch?) Palinckx - Live @ Kultuurhuis Bosch Er is geen ontkennen aan. Kultuurhuis Bosch is in een paar maanden tijd een niet te missen podium in de regio Arnhem-Nijmegen geworden. Bijna wekelijks zijn er bijzondere optredens. Nu mis ik er helaas toch nog meer dan ik zou willen, maar Palinckx stond met dikke stift in de agenda. De broers uit Tilburg, aangevuld met DJ (in UDS T-shirt), drummer en Han Buhrs speelden voor een veel te lege zaal een set die stevig geënt was op hun Momentum & Wag cd. Heel soms besef je je nog dat je naar een jazz collectief staat te kijken, maar ze schieten zo door de stijlen heen dat het ook pop genoemd kan worden, of blues, of noise. Het maken van echte popliedjes gaat ze trouwens niet zo goed af. Dat probeerden ze gelukkig ook maar een paar keer. De rest was spannend en erg goed. 'Das Modell' zou eigenlijk een radiohit moeten worden. Carnaval Een plaatselijke joekskapel Er zit een spijker in mijn kop (auw! auw!) Daar zit een kikker bovenop (nou! nou!) Voor de snobs die het gemist hebben: het was weer carnaval! Architectuur Rem Koolhaas - Content (Taschen) Meer nog dan de meest 'publieke' kunstvormen als muziek en de schilderkunst, is de architectuur een reflectie van de tijd. In het NAI zijn doorlopend voorstellingen te zien over architectuur en de raakvlakken met de samenleving. De mooiste publicatie op dit gebied is S, M, L, XL van Rem Koolhaas en Bruce Mau. Literatuur, architectuur en beeldende kunst grijpen in dit dikke boek feilloos ineen. Voeg daarbij een stuk maatschappijreflectie en je hebt een prachtig document. Nu is S, M, L, XL vrij duur en op het eerste oog wellicht wat abstract. Het vervolg op dit boek is afgelopen week verschenen en heet 'Content'. Content houdt het midden tussen een boek en een tijdschrift en is aanzienlijk minder duur (10 euro). Het is geen 'architectuur voor dummy's', maar het als zodanig omschrijven is eigenlijk niet zo ver bezijden de waarheid en het is bovenal geen belediging voor schrijver of publiek. Het wordt tijd dat de grootheid Koolhaas eens een collectieve koestering ten deel valt (zet hem voor mijn part op een postzegel). Film Lost in translation @ Molenstraat Theater (Sofia Coppola) Scarlett Johansson en Bill Murray spelen Charlotte en Bob. Twee mensen die in een hotel verzeild zijn geraakt en er de slaap niet kunnen vatten. Misschien dat het door de jet-lag komt, maar ook de kopzorgen over hun beider relaties houdt ze wakker. Samen brengen ze de slapeloze nachten door. Lost in Translation is een mooi gestileerde film, die geestig is zonder echte dijenkletsers. De verschillen tussen de westerse en de oosterse cultuur worden zonder het dik aan te zetten één van de dragers van deze film. Enige minpunt is dat het verhaal flinterdun is. Dat hoeft geen bezwaar te zijn, maar is het in dit geval wel. Na een uur drong de vraag waar de film in vredesnaam heen zou gaan te nadrukkelijk op. Genomineerd voor 4 oscars. Kijk voor meer lijstjes in 'Het Schaduwkabinet der Subjectivisten'. Jan en André | 19:35 | Commentaar [2]

Lijstje week 7 Dinsdag 17 Februari 2004 Jan: Concert Zea - Live @ SCSI-Cell, Den Haag Voor de zoveelste keer live en natuurlijk opnieuw goed. Zelfs de hardcore-jongens van het voorprogramma die even daarvoor nog zelf met hun wilde haren en gitaren rondsprongen tussen het publiek, keken hun ogen uit bij het zien van zoveel tomeloze energie. How indie are you? Various artists - Fuck Me I'm Twee! (Cdr op Think Small) Verschenen in het kader van het tweejarig bestaan van misschien niet de grootste maar zeker de leukste indie-pop site op internet. Natuurlijk staat, zoals te verwachten, de sampler vol met vrolijke en springerige indie-pop maar naarmate het einde nadert worden de nummmers wat rustiger en ontwaar ik hoogtepunten als Origami, The Cat's Miaow en absoluut Ballboy. The Tall Dwarfs sluiten af met datgene waar het uiteindelijk allemaal om begonnen was: Think Small! Oldschool The Mountain Goats - We all shall be healed (Cd op 4AD) Toen voor de vorige cd Tallahassee de overstap naar 4ad werd aangekondigd kon worden gevreesd voor de concessies die John Darnielle zou moeten doen ten aanzien van het geluid en inhoud van zijn liedjes. Dat was toen ook wel te horen, maar toch bleef de kern van de liedjes gelijk. Met deze tweede plaat op het label is de man zelfs weer terug op het niveau van een aantal jaren daarvoor aangezien een aantal nummers ook gerust op 'Beautiful rat sunset', 'Sweden' of 'Nothing for Juice' hadden kunnen staan. André: Alle gedichten tot gisteren Komrij's Nederlandse poëzie in 2000 en enige gedichten (bert bakker) Ik ben niet belezen genoeg om een zinnige uitspraak te doen over de volledigheid van de bloemlezing, keuze van de gedichten en het belang dat afzonderlijke dichters (door het aantal gedichten wat is opgenomen) krijgt toegeschreven. Wat ik wel weet is dat het een prachtig document is. 2100 pagina's schoonheid. Soms onbegrijpelijk, soms herkenbaar, soms ontroerend, soms shockerend maar altijd ter zake doend. Mijn lief en ik zaten op de bank, dronken wijn en lazen elkaar gedichten voor. Meer heb ik niet nodig. Kersentijd Riplets Van de VPRO luisterpaal geplukt, het tweede album van de Riplets. Ik heb het mysterie nog steeds niet ontrafeld. Is het camp, is het cult, is het heel goed of is het de juiste band op het juiste moment? De dames wisten me ten tijde van hun vorige album live te boeien, zonder dat ik de nummers echt goed vond. En dat kwam niet zo zeer door de 'looks'. Het nieuwe album is (godzijdank) nog net zo gammel als het vorige, maar bevat meer goede nummers. Een rockmachine zullen ze hopelijk nooit worden. kMoet nodig weer eens gaan kijken. Bandjes als de Riplets maken het leven leuk. Film Standing in the shadows of Motown Na de Bueno Vista Social Club die door Wim Wenders van de vergetelheid werd gered, wordt nu The Funk Brothers de plek gegeven die ze verdient. Een vergeten band, die de geschiedenis van de popmuziek voorgoed veranderde. In de tijd dat studioartiesten geen credits kregen, stuwden zij Marvin Gaye en vele anderen naar onsterfelijkheid. Ga deze film zien. Geniet van Bootsy Collins en Ben Harper en vooral van de man die de tamboerijn een essentieel instrument liet zijn in tientallen grote hits. Demo Megaphones - 4 track demo Megaphones belangrijkste wapenfeit is, blijkens de bio, de bijdrage aan onze LVR compilatie 'but you don't really care..'. Die bijdrage, ugly thinking, was net dat nummer wat boven andere tracks uitstak. Een guitig-dwarse stuiterriff en een duur van krap 2 minuten. De tijdsduur van de nummers is nog steeds tussen de 2 en de 3 minuten. Op deze demo bewandelen de nummers wat meer geijkte paden, zijn degelijk en verzorgd. De teksten kennen wat (te) veel herhaling maar het lijkt me aannemelijk dat na Solex en Persil SONETIC VET ook Megaphones t.z.t. gaat voortbrengen als echte recording artist.'I didn't do it' verdient nu al enige airplay. Kijk voor meer lijstjes in 'Het Schaduwkabinet der Subjectivisten'. Jan en André | 20:01 | Commentaar [0]

Schipbreuk van een piraat Dinsdag 17 Februari 2004 De ogen van de klimmer staan fel. Hij is vanuit het dal, schier onzichtbaar vanaf hier, het hardst van iedereen tegen de berg omhoog gekomen. Alles neemt hij scherp waar. Het meisje dat hem toeroept. De viooltjes, roerloos in de berm. De mannen die hem achtervolgen ogen doffer. Terwijl ze toch minder hard omhoog hebben gereden. Ze horen niets meer, wanen zich halfdood. De mannen die minuten later de top passeren zijn schimmen van zichzelf. Schaduwen zonder man. De klimmer stort zich met ware doodsverachting in het dal. De afzink kan niet lang genoeg zijn, hoe dieper het dal, des te langer de volgende klim. En des te langer de volgende klim, des te langer de tijd om te excelleren. Boven zichzelf en alle anderen uit te stijgen. De klimmer bestaat bij de gratie van het dal. Duizenden vormen een erehaag, de koster luidt de klok. Maar met het verstrijken van de jaren, worden de krachten minder. En anderen kunnen hem ineens volgen in de weg omhoog. Er worden renners zichtbaar in de bochten boven hem. Renners die even tevoren nog aan zijn zijde hebben gefietst. De mensenmassa bevreest hem. Dan verliezen de ogen langzaam aan vuur. Het besef dringt door dat zijn jaren zijn geweest. Daar helpt geen wondermiddel meer aan. De fiets dient aan de wilgen gehangen te worden voordat de dag komt dat hij halverwege een klim zal gaan zwalken en ter aarde zal storten om nooit meer op te staan. Dan blijkt dat voor de klimmer het leven een koers is geworden. Het leven blijkt een bergetappe. Het leven heeft zoveel haarspeldbochten, dat hij de tel kwijtraakt. En na iedere haakse draai, ligt er weer een. De weg naar boven wordt een beproeving. Oneindig veel cols op een dag. En eenmaal op de top, blijken de meeste mensen al naar huis. Zonder krant onder zijn shirt begint hij aan de afzink. Het dal ligt alweer dieper dan het vorige, lijkt het wel. En aangekomen in het dal, dient de volgende berg zich aan. Achter de renner verschijnt de bezemwagen. Na te hebben gezien dat de berg die voor hem opdoemt hoger is dan de vorige, berust de renner. Hij stapt van zijn fiets en neemt zijn rugnummer af. Pantani was een klimmer tot in het diepst van zijn gedachten. André | 01:53 | Commentaar [0]

Lijstje week 6 Dinsdag 10 Februari 2004 Jan: Een meer dan geslaagd experiment Templo Diez & Au - Live @ De Paap, Den Haag Twee Haagse bands waarvan de één zich doorgaans bezighoudt met rustige aan Americana grenzende muziek en de ander bekend is van hun electronische muziek, gingen onlangs een samenwerking aan waarvan het resultaat nu voor het eerst en exclusief live werd gepresenteerd. Tijdens de twee uur durende sessie, die de naam 'Cinema for the ears' had gekregen, werden nummers van Templo Diez voozien van soundscapes, samples en veel experiment terwijl zij op hun beurt weer als begeleidings band van Au fungeerden. En hoewel een ermorme stoplap; de combinatie van bands was hier duidelijk (nog) veel beter dan de som der delen. Graag meer van dit soort intiatieven. De laatste maar zeker niet de beste The Microphones - February 19th, 21th & 22nd, 2003 Kyoto, Nagoya & Tokyo (Cd op K) Zoals de titel als doet vermoeden gaat het bij deze laatste release van Phil Evrum om een live-registratie van zijn optredens in Japan waar hij nog nooit eerder verschenen werk speelde. De cd begint ijzersterk maar even verderop neemt het niveau al snel af. Een vreselijke versie van Silent Night, volkomen misplaatst, vliegt om de oren en ook bij latere nummers beginnen de tenen regelmatig te krommen. Erg jammer van een plaat die zo goed begint … André: Vlaggetjesdag Palinckx - Momentum & Wag (Cd op Vonk) Niks geen dwarse freejazz. Lekkere laidback jazz, blues en bijna-pop. Voor 5 euro gekocht bij King Konk in Leeuwarden. Er staan nog een paar kopieën. Mocht je in de buurt zijn: niet te missen! Aangename langspeel kennismaking The Fall - Cerebral caustic (Lp op Permanent) Omdat Mark E en de zijne zo verschrikkelijk veel platen hebben gemaakt, wist ik nooit waar te beginnen. Dit zou wel eens een aardige gok gewest kunnen zijn. Gruizige indiepop met het heerlijk fucked up nummer don't call me darling. Wie noemt mij de drie must-haves van The Fall? We doen nog een rondje mee Bingo Trappers - No Smoking (Cd op Muze) Fijne, consistente bingo's plaat mét meezingers. Kijk voor meer lijstjes in 'Het Schaduwkabinet der Subjectivisten'. Jan en André | 20:00 | Commentaar [4]

Frostparade Cd Vrijdag 6 Februari 2004 We hebben het moment volgens mij een beetje te druk ... niet alleen houdt het aantal posts op blue-log niet over; we weten ook nog eens onze eigen primeurs te missen. Je zou zeggen dat Jan en ik de releases die we uitbrengen op ons LVR label wel als eerste zouden melden, maar in dit geval zijn in ieder geval Think Small en Fireflies ons voor. Damn. Gelukkig krijgen we binen een paar weken een herkansing … Evenwel: er is een nieuw plaatje op LVR records: Frostparade's 'Sing you to my side' (LVR 027). Het is Auke's vierde release op ons label (compilaties niet meegeteld) en waarschijnlijk weet je al wel wat je kunt verwachten. Up tempo popliedjes met een prettige snit. Denk aan the Smiths, Guided by Voices, Flaming Lips en Chris Knox en je hebt een idee. Het stampertje 'Nine to Five' is op onze website te beluisteren. CD kost 10 euro inclusief en is alleen via de website te koop (!) André | 22:32 | Commentaar [2]

Lijstje week 5 Dinsdag 3 Februari 2004 Jan: Crescendo Whip, Explosions in the sky - Live @ Paradiso Veel groter konden de verschillen in volume waarschijnlijk niet zijn dan afgelopen vrijdag toen zowel Whip als Explosions in the Sky in een volle bovenzaal speelden. Whip, a.k.a. Jason Merrit en zanger van Timesbold deed het rustig, erg rustig aan zelfs. Dat bleek goed mogelijk voor een redelijk stil publiek dat Merrit weer inspireerde om het nog rustiger aan te doen en een nummer te spelen waarbij halverwege de snaren amper nog werden beroerd. Bij het optreden Explosion in the Sky uit Texas was dat even later wel anders. Net als veel vergelijkbare bands in het genre (Mogwai, GYBE) wisselen ook zij zachte en harde passages af en doen dat op een toch geheel eigen wijze waarbij we nu af en toe behoorlijk van onze sokken werden geblazen. Thanks! Whip (Ep op Blackbean & Placenta) Na afloop van het concert van manlief drukte mevrouw Merrit me deze ep in handen die, naar later bleek, uit 1999 stamt en zes van man's eerdere verrichtingen prijsgeeft. Veel meer dan in het latere materiaal zijn hier de vergelijkingen met Will Oldham op z'n plaats. André: Kien! Bingo Trappers - No Smoking (Cd op Muze) Zelf ben ik altijd een groot liefhebbers geweest van de Bingo's. Maar tegelijkertijd begreep ik ook best dat velen er niet mee uit de voeten konden. In de muziek van de Bingo's heeft altijd iets vrijblijvends gezeten, iets schetsmatigs wat hun platen in de optiek van sommigen wat onevenwichtig maakte. Op dit nieuwe album (hun eerste release op een Nederlands label!) is die vrijblijvendheid nagenoeg verdwenen. No Smoking is een prachtig popalbum met een flink aantal instant classics. Knutselvreugd The irrational Library vol V - Smecht for your ears Deze doldwaze compilatie waar poëzie en allerhande popmuziek elkaar afwisselen, vindt haar oorsprong in de Haarlemse vrijplaats de Fietznfabriek. De verpakking oogt als een release die je in Galerie Slaphanger tegen zou kunnen komen, maar de muziek is vele malen toegankelijker. De cd begint nog met Electric Hannes (daar hadden we lang niks van gehoord… maar Hannes rochelt, rammelt en brult als nooit tevoren, godzijdank), maar geleidelijk aan komen er zowaar liedjes voorbij waarbij de kat niet gillend van de vensterbank glipt, maar zelfs tevreden begint te spinnen. Bekendste artiesten op deze cd zijn (voor mij) El Camino en Sebastian Cupdio. Leuk om te krijgen, dit soort dingen. From Oscar Wilde, with love Gavin Friday and the man Seezer - Each man kills the thing he loves (Cd op Island) Ik had het schijfje al op lp, maar daar zat een kras op. De cd is puntgaaf, in beide opzichten. Lekker trieste muziek. Doet het goed als de versgevallen sneeuw begint te smelten. Kijk voor meer lijstjes in 'Het Schaduwkabinet der Subjectivisten'. Jan en André | 20:08 | Commentaar [2]