2003 en wat ervan overblijft Zaterdag 27 December 2003 lefstootje: bij de baas naar binnen gelopen en gezegd: weet u wel dat ik al weken niks uitvoer? noviteit: voor het eerst van mijn leven gesolliciteerd ingrijpend: mijn eerste baan opgezegd (vanwege chronisch gebrek aan werk) en aan de tweede begonnen overdacht (1): een wereld zonder religie overdacht (2): de angst van dit kabinet voor idealisten (krakers, dierenactivisten) overdacht (3): hoe het aartsconservatieve klootjesvolk langzaam plaatsmaakt voor mensen die het allemaal niks interesseert overdacht (3a): en waar ikzelf nou helemaal sta gefietst: wageningen-leeuwarden (206 km in 7.13 uur, met dank aan mijn broer) gefronst (1): arnold schwarzenegger gefronst (2): 3 cm sneeuw op 24 oktober opgezegd: mijn radioprogramma vanwege gebrek aan redactionele ondersteuning gedevalueerd: de term 'terrorisme' gelezen (1): meer knuppels in meer hoenderhokken (op een loesje-poster) gelezen (2): de movo tapes (A.F.Th.) overtuigd (1): voor de realiteitszin is een flinke recessie het beste wat dit land kan overkomen overtuigd (1a): met dit soort uitspraken maak je geen politieke carrière droefheid: oneindige onnozelheid en doorgeslagen hedonisme verwonderd: hoe mensen eerst een streng asielbeleid willen en vervolgens op de barricaden gaan als 'hun' eigen AMA's het land uitmoeten. teleurgesteld (1): dat we zo openlijk naar de pijpen van de amerikanen dansen. mag ik even: we staan op het militaire podium alszijnde een bondgenoot, we leveren onderdanen uit die nooit in de usa zijn geweest, het heeft er alle schijn van dat amerikaanse geheim agenten in nederland actief zijn en we praten niet over het schandaal dat guantanamo bay heet (er zitten daar kinderen vast!!) teleurgesteld (2): minister donner. toen ik hem voor het eerst zag op zijn fiets in driedelig grijs dacht ik nog: wat fijn, een no nonsense minister. maar al snel was de no-nonsense slechts vorm en werd de inhoud eng-kolderiek. teleurgesteld (3): arnon grunberg duikt op in KPN reclames vertrouwen: minister veerman (cda) zegt waar het op staat: 'wilt u geen beelden en verhalen van enge dierziektes, dan moet u andere producten gaan kopen.' grapje: wat is de overeenkomst tussen de tros, sky radio en het cda in verkiezingstijd? ze hebben allemaal een programma waar je je geen buil aan kunt vallen! geheimpje (1): nadat ik alle panini kaartjes had verzameld van AZ (1982) ben ik altijd een beetje fan gebleven. geheimpje (2): ik vind kopspijkers overschat. het is heel vaak niet leuk en het format geloof ik zo langzamerhand ook wel. geschreven: een requiem voor mijzelf genoten (1): op de tweezitsbank bij jaap boots genoten (2): lvr's audiotransparent speelt tweemaal met tindersticks genoten (3): de festivalregistraties van 3voor12 afgevraagd (1): waar gaat het in vredesnaam over? afgevraagd (2): kan iedereen godverdomme eens even zijn bek houden? afgevraagd (3): zou de jongen die gefotografeerd werd voor een krant terwijl hij 'vinger-oren' maakte bij Balkenende ongenadig op zijn donder hebben gehad van zijn leraar en zijn ouders? ik hoop het zo, maar ben vrijwel overtuigd van niet. stel je eens voor dat zoiets twintig jaar geleden was gebeurd en hoe er toen gereageerd zou zijn…. afgevraagd (4): rook ik wel genoeg? gedroomd: dat koning willem alexander zijn dochter uitlegt dat ze ooit op een dag koningin zal worden en ze zegt: 'dat slaat toch nergens op, wat heb ik daar nou voor hoeven presteren?' koning willem is met stomheid geslagen en heft de monarchie op. ideetje (1): als OOR nu eens iedere keer twee pagina's inruimt om drie nederlandse bands te introduceren waarvan de staat van dienst een regulier artikel nog niet toelaat? ideetje (2): als iedereen volgend jaar zich eens eenmaal per kwartaal heel boos zou maken over zaken die niet direct raken aan het persoonlijk belang? zie het als een soort sociale dienstplicht. geconstateerd (1): je bent een lul als je in een jeep rijdt. of je bent ermee getrouwd. geconstateerd (2): ik heb geen allochtone vrienden en hetzelfde geldt voor de meeste van mijn vrienden geconstateerd (3): mijn zaalvoetbalteam speelt bij vlagen subliem geconstateerd (4): deze provinciaal op een fiets en rijdende trams zijn een riskante combinatie gezien: (tweemaal) het werk van popart kunstenaar marcel broodthaers album van het jaar NL: caesar (caesar) album van het jaar niet-NL: friends of mine (adam green) song van het jaar NL: love interest (solbakken) song van het jaar niet-NL: lord anthony (belle & sebastian) oneliner: put your hands under my shirt, can't you feel this is where it hurts most these days (seedling) album titel: ex-aequo today i forgot to complain (zea) en fatherfucker (peaches) demo van het jaar: spider rico live: tindersticks @ oosterpoort en nou eens allemaal ophouden  met: cabaretiers in het algemeen en hans teeuwen en jiskefet in het bijzonder na te doen. het slaat de avond zo dood. waar we het ook eens over zouden moeten hebben: de truien die mart smeets draagt tijdens schaatswedstrijden. so 2003: schuin gestreepte bloesjes alsjeblieft zeg: beenwarmers wat we gaan krijgen in 2004: de statistieken en opinieonderzoeken gaan verder in hun opmars. wetenschappelijk gezien zijn het gedrochten en ze geven discussies een valse start. de commerciëlen maken het meestal het bontst, 2 vandaag doet uiteraard vrolijk mee. goede voornemens (1): meer dan drie LVR albums goede voornemens (2): meer verhaaltjes op blue-log.com tot ziens (1): elliott smith tot ziens (2): 2003 André | 23:50 | Commentaar [5]

Luister eens hier… Donderdag 25 December 2003 Ik zou niet uit willen sluiten dat ik naïef ben. Dat mijn ideeën niet meer van deze tijd zijn. Want als ik naar een concert ga, dan houd ik namelijk zoveel mogelijk mijn mond. Ik vraag af en toe aan mijn gezelschap of ze een biertje lusten of iets dergelijks, maar ik ga niet oeverloos staan ouwehoeren. Als ik iets te bespreken heb, zoek ik een belendende ruimte op of ga achter in de zaal staan en probeer anderen zo min mogelijk te storen. Wanneer ik toch iemand stoor en ik daarop word aangesproken, verontschuldig ik mij. Dat lijkt mij namelijk behoorlijk gedrag. Nu ben ik keurig opgevoed op het Brabantse platteland, maar hoe ik me hoor te gedragen in een concertzaal, daarover hebben mijn ouders zich nooit uitgelaten. Daarvoor was wat afkijkgedrag nodig. Toen ik voor het eerst naar concerten ging leek het me dat iedereen kwam om te kijken en te luisteren. Waar en wanneer dat is veranderd weet ik niet en dat er nog steeds heel veel concerten en zalen zijn waar het goed gaat besef ik me, maar ik merk toch dat het aantal optredens dat door geouwehoer verkloot wordt, hand over hand toeneemt. Vorige week stond ik vrijwel vooraan bij een concert van een band die het niet van haar volume moest hebben. Naast me stonden twee dames (met de rug half naar het podium) een geanimeerd gesprek te voeren. Ze hadden geen enkele boodschap aan wat er op het podium gebeurde. Toen ik ze vroeg of ze het gesprek niet beter in het café (dat onder hetzelfde dak als de zaal was gevestigd) konden voortzetten kreeg ik het één en ander over mij heen: 'ik' zei het meisje 'luister op mijn eigen manier', 'ga maar ergens anders staan' en 'stoor je niet aan mij'. Mijn welgemeende reactie dat haar opmerkingen getuigden van het egocentrisme van een kind en onbeholpen sociale vervaardigheden, leidde bijna tot bonje. Naast me zei een man: 'je hebt gelijk, maar zou zo'n band niet wat hardere nummers kunnen maken?' Het antwoord op de vraag van de man is natuurlijk 'neen'. De band wordt gevraagd om een optreden te verzorgen. Als je daar naar gaat kijken hoor je je anders te gedragen dan wanneer je in een kroeg of discotheek zit. Een band hoort de kans te krijgen iets neer te zetten. Die mogelijkheid heeft de band op deze avond geen moment gehad. De geluidstechnicus kon achter in de zaal niet eens volgen wat er op het podium gebeurde. Het gaat me niet om deze band en dit voorbeeld. Ik erger me al enige tijd echt mateloos aan het algemeen gebrek aan fatsoen (ik hoop dat het woord door overmatig gebruik van JP de MP inmiddels niet is gedevalueerd, maar dat terzijde). Ik erger me aan het goedkope consumptiegedrag van sommigen. Ik erger me aan het feit dat in veel zalen iedereen je kan vertellen wat politiek correct is en hoe je hoort te denken en te doen, maar dat ze basale omgangsregels niet lijken te kennen. Ik sta niet alleen in mijn ergernis, lees de live-recensies er overal maar op na. Of het echt helpt mensen erop aan te spreken weet ik niet. Ik denk van wel. Ik zal het ook zeker blijven doen. Ook als dat betekent dat een onbeholpen zeikwijf me de mantel uitveegt. En ik ben niet de enige. Maar enige steun in deze zou welkom zijn. André | 23:21 | Commentaar [11]

Lijstje week 51 Woensdag 24 December 2003 Jan: Various - De Avonden Xmas 2003 (Cd door Vpro De Avonden) Het presentje nog maar net in bezit en het geringe aantal luisterbeurten bracht telkens weer nieuwe favorieten; eerst waren het Whip, Paul O'Reilly en Audiotransparent maar dan hoor ik weer de prachtige liederen van Noahjohn, The Transmissionary Six en In Gowan Ring. Gelukkig moet Kerst nog komen! Early Day Miners - The Sonograph Ep (Cds op Acuarela) Opnieuw een fraaie uitgave van het kwartet met dit keer slechts zes nummers en zo mogelijk rustiger dan anders. Als je de rest van EDM of bands als Red House Painters of The American Music Club goed vind, zou ook deze niet mogen ontbreken. Piano Magic - Speed the road, rush the Lights (Cds Op Green Ufos) Ook al op een Spaans label verscheen deze ep met drie exclusieve tracks van de band waarvan de verzameling nog steeds compleet is (en da's geen gemakkelijke klus). Het eerste nummer vliegt af en toe uit de bocht, het tweede is een fraai instrumentaal tussendoortje en de afsluiter, Luxembourg Gardens, is het hoogtepunt. Een wat dromerig liedje met een mooie vrouwenstem en van tijd tot tijd wat subtiele uitbarstingen. André: Spider Rico - Live @ Kultuurhuis Bosch, Arnhem De loftrompet is alhier reeds vaker gestoken over deze band. Toch was dit pas de eerste keer dat ik ze live zag. Zelden zoiets meegemaakt. De heren waren zo laat dat een soundcheck er niet inzat. Ze waren vergeten een gitaarversterker en de drumstokken in te pakken. Het niet bijster geweldige voorprogramma leende ongevraagd een gitaar en brak prompt twee snaren. Maar toen ze speelden was het freakin' rock and roll waar de vaart goed in zat. Het eindigde na een half uur in een onbeschrijfelijke puinhoop. Er paste maar een reactie: meer! meer! MEEEEEERRR!!!! Scram C Baby - Love is not enough (Cd op Excelsior) De plaat begint ijzersterk; met de eerste vijf nummers is niks mis. Daarna zakt de plaat behoorlijk ineen, om slechts bij een paar nummers weer wat op te leven. Da's jammer. Was het beginniveau vastgehouden tot het eind, dan was het een van de beste cd's van het jaar geweest. Nu kom ik niet verder dan het dodelijke: wel aardig. Zea - An experience of trouble (7'' op Transformed Dreams) Zea / Persil - counting backwards leads to explosions / mum (7'' op Transformed Dreams) Zea / Fonda 500 - We buried indie rock years ago (7'' op Transformed Dreams) Drie voor een tientje en het laatste nummer dient als bonus track van het laatste album gezien te worden wat mij betreft. This Beautiful Mess - Temper the wind to the shorn lamb (Cd op Sally Forth) Ook voor atheïsten zeer genietbaar! Bonnie Prince Billy - Master and everyone (Cd op Palace Records/Domino) Op de valreep nog een essentieel plaatje uit 2003 aangeschaft. Jullie kennen hem allemaal natuurlijk allemaal al lang. Commentaar overbodig, derhalve. Pixies - Trompe le monde (Cd op 4AD) Alle cd's compleet. Alle nummers uit het hoofd. Dat wordt meebrullen volgend jaar. Kijk voor meer lijstjes in 'Het Schaduwkabinet der Subjectivisten'. Jan en André | 22:47 | Commentaar [0]

Jaarlijstje 2003: De liedjes Dinsdag 23 December 2003 Jan: Hoewel ik meer op heb met volledige albums of (nog beter) concerten, heb ik getracht de tien beste liedjes van het afgelopen jaar samen te vatten in onderstaande lijst. De volgorde is willekeurig. The Thermals - No culture icons Dé hit van het afgelopen jaar. Wat gruizig opgenomen en misschien ook wel heel veel Guided By Voices maar wel erg, erg lekker! The White Stripes - 7 Nation Army (7'' op XL) Een tastbare herinnering aan de voorbije vakantie waarbij dit nummer op MTV in de hotelkamer het muzikale hoogtepunt was. Telkens weer ... Julie Doiron - Oh these walls - Live @ Tanned Tin Een week eerder in Nederland werd het concert danig verstoord maar in het Spaanse theater houden de 600 aanwezigen hun adem in als Ms. Doiron haar gitaar weglegt en a cappella dit nummer zingt. Kippenvel. Bonnie Prince Billy - Barcelona (7'') Eén van de grappigste teksten die je ooit zult horen van de vaak zwartgallige zanger. Zea - We buried indie rock years ago (7'' op Transformed Dreams) Net als Sebadoh's Gimme indie rock en His indie world van Mary Lou Lord bezingt nu Zea hun indiehelden van weleer. Als dit alles ook nog eens voorzien wordt van een uiterst aanstekelijke melodie, is de NL-hit van 2003 geboren. Verschenen op een split met het Engelse Fonda 500. (Kijk hier voor een volledige lijst van alle helden die op de single worden bezongen) Seedling - Dutch disease Met een plaat als 'Let's play boys & girls' is het moeilijk kiezen voor een favoriet. Ieder nummer klinkt inmiddels als een hit (in mijn oren). Uiteindelijk gekozen voor Dutch Disease, al was het allen maar door de prima vertolking op tv bij Barend & Van Dorp. Spider Rico - Trainjumper Natuurlijk was 2003 het jaar van deze Hagenezen. Slechts gewapend met een demo en een reeks overdonderde shows ging Nederland overstag. En terecht! Inmiddels ook verkozen tot demo van het jaar bij de Fret! The Mountain Goats - Have to explode Aanvankelijk was ik niet zo blij met de overstap naar 4AD maar uiteindelijk was het wel dankzij hun dat we Darnielle nu eens goed kunnen horen. Lawn - Fix Waarmee maar weer eens wordt bewezen dat samenwerkingen tussen bands tot hele mooie resultaten leiden. Lawn doet het hier met het meisje van The Gathering en de jongen van Audiotransparent en levert een mooie hit! Audiotransparent - The First Noel Samen met leden van This Beautiful Mess maken ze de mooiste Nederlandse kertshit van dit jaar. Andre: Drie redenen waarom ik een hekel heb aan het maken van jaarlijstjes. De hoeveelheid nummers die in potentie in mijn lijst zouden kunnen staan, maar die ik niet ken is vele malen hoger dan de nummers die ik wel heb gehoord. Ik ben niet het hele jaar bezig met tussenlijstjes en weet ik allemaal wat, dus ik zie vast dingen over het hoofd. Als het lijstje volgende week zou worden samengesteld zouden de nummers waarschijnlijk in een totaal andere volgorde in de lijst staan. Een doorslaggevende reden om het toch te doen: een mooie gelegenheid om iedereen op het spoor te zetten van tien tracks waarover ik echt enthousiast ben. Solbakken - Love interest (Cd - Klonapet op Hooverflag) Het mooiste nummer van één van de beste platen van het jaar. Eindigt op de eerste plaats door de uitvoering die zanger/gitarist Empee voor een klein publiek ten gehore bracht en die zo intens was dat het pijn deed. Belle and Sebastian - Lord Anthony (Cd - Dear catastrophe waitress op Rough Trade) Met enige voorsprong het mooste B & S nummer dat ik ken. Na tien luisterbeurten nog steeds kippenvel, dat gebeurt ook niet zo vaak. Chacda - Low (Cd - La sortie op PIAS) Kaal, klein, intiem en mooi. Spider Rico - Mae (demo track) Als iemand deze jongens een dikke rode peper in hun hol weet te schuiven, wordt dit de meest verwoestende liveband die er in dit land rondloopt. Het is dat of de spreekwoordelijke nachtkaars. Ik zou er geen geld op durven te zetten. Tindersticks - Until the morning comes (Cd - Waiting for the moon op Beggars Banquet) De kracht die het nummer op het album heeft wordt verder versterkt door de herinnering aan het fenomenale Tindersticks optreden in de Oosterpoort. Zea - We buried indiepop years ago (7'' op Transformed Dreams) Ik zocht naar argumenten die het tegendeel zouden bewijzen van de stelling die besloten ligt in de titel. Ik vond ze niet. Behalve dat het een heel fijn nummer is, markeert het ook het einde van een tijdperk. Caesar - In Flames (Cd - Caesar op Excelsior) Ik vind het echt onbegrijpelijk dat het album niet tot de absolute bestsellerlijst is doorgedrongen en ook in de door OOR gepubliceerde eindlijstjes nauwelijks ergens opduikt. (Slecht geheugen collegae?? Plaat stond wel wekenlang in de moordlijst). Er zijn maar weinig Nederlandse gitaarplaten gemaakt die zo afwisselend, krachtig en puntig zijn als dit album. Ik heb gekozen voor in Flames, maar dat is arbitrair. Het hele album staat vol met goede nummers. Voicst - Acts of fire (Cd - Eat the evidence op Six Def / Labelman) Je schijnt bij een positieve recensie van Voicst de kanttekening te moeten plaatsen dat het allemaal wel goed maar nog niet bijster origineel is. Fuck it. Als het op dit niveau al tien keer eerder gedaan is door Nederlandse bands dan heb ik echt gruwelijk zitten slapen. (Nou ja, we missen wel eens iets in de provincie). Seedling - About to fall (Cd - Let's play boys and girls op Transformed Dreams) Seedling bevestigt wat we eigenlijk al wisten, namelijk dat het een van de leukste Nederlandse gitaarbands is. Live staan ze als een huis, op cd denderen ze als een vriendelijke tornado je huiskamer binnen. Bettie Serveert, We vs. Death, Matthew Herbert, Adam Green, Dress, Bauer, zZz, Motorpsycho and the Jagga jazzist horns etc etc etc…. Kijk voor meer jaarlijstjes bij de Subjectivisten. Jan en André | 22:48 | Commentaar [3]

Lijstje week 50 Dinsdag 16 December 2003 Jan: Spider Rico - Live @ Paard Ingeklemd in het programma tussen de metal van Dominator en de hardrock van Peter Pan Speedrock mogen de jongens het podium in de grote zaal uittesten. En natuurlijk raast, rockt, spettert en scheurt de band als altijd en laat het zelfs de hardrockers met de ogen knipperen. Het podium bleef staan, het publiek was om. Young People - War Prayers (Cd op Dim Mak) Combineer het opwindende van Blonde Redhead, de stem van Chan Marshall en het dwarse, ontwapende geluid van The Microphones en je krijgt een aardige indruk van wat je bij deze prachtplaat kunt verwachten. Vanwege de het aantal nummers en de lengte ervan is het wel wat snel voorbij en dan draai 'm gewoon nog eens. Een waarschuwing is wel gepast, voor je het weet krijg je het schijfje niet meer uit de speler! Julie Doiron - Désormais (Cd op Jagjaguwar) Al een tijd lang verkeerde ik in de veronderstelling dat ik de verzameling Doiron nu wel compleet zou hebben, totdat ik bij de laatste live-optredens haar wat Franse, en voor mij onbekende nummers, hoorde zingen. Ze bleken afkomstig van dit album dat louter Franse nummers bevat die voor mij redelijk onverstaanbaar maar daarom zeker niet minder mooi zijn. Pacific UV - (Cd op Warm) Debuut van vijftal uit Athens waarvan de muziek soms aan Low maar vaker aan bands als Slowdive, My Bloody Valentine, Sigur Ros of Spiritualized doet denken. Damien Jurado - Holding his breath (Cds op Acuarela) Ook van Jurado is de verzameling weer compleet met deze slechts vijf stukken tellende Ep. Nergens een noot te veel maar wel veel gepassioneerde, ingetogen en altijd bloedmooie muziek. André: This Beautiful Mess - Temper the wind to the shorn lamb (Cd op Sally Forth) Als de plaat door enig ander label was uitgebracht zou ik het een verdomd goede plaat hebben genoemd. Nu houden we het op een verdraaid goede plaat. Waarderen ze vast meer daar bij Sally Forth. Zonder gekheid, het is volkomen terecht dat de band als laatste is toegevoegd aan de line-up van Nooderslag. Daar horen ze op basis van dit album gewoon bij. Scram C Baby - Love is not enough (Cd op Excelsior) Stevige nieuweling van een band die door sommigen al was afgeschreven (ik herinner me een discussie op het subjectivisten forum). De cd heeft nog een paar luisterbeurten nodig voordat ik tot een echt oordeel kan komen. Trumans water - Godspeed the punchline (Cd op Elemental) De stoutse jongetjes van de indiepopklas maakten drie albums die je echt moet hebben. Spasm Smash en Of thick Tum zijn de andere twee. Thinking Fellers Union Local 282 - The funeral pudding (Cd op Brinkman) Dwarse stuiterindie; polka's en noise worden afgewisseld en gecombineerd. Op dit album kwam het beste van de band boven. Vitalis - Bugs and boogeyman (Cd op BMG) Nederlandse band die ooit een zilveren harp kreeg voor dit album. Op het eerste gehoor goed verzorgde muziek, maar echt raken doet het me (nog) niet. Various - Pink flying saucers over the southern alpes - (Cd op Flying Nun) Chills, tall dwarfs, bailter space, straitjacket fits, verlaines, able tasman. Nostalgie op een plak vinyl. Fijn. Bettie Serveert - Live @ Kultuurhuis Bosch, Arnhem De laatste keren dat ik haar zag haalden we stilzwijgend herinneringen op aan vroeger toe we jonger waren. Ik had het zwaar te pakken zo midden jaren '90. Reisde stad en land af om haar maar te kunnen zien. In de jaren dat we elkaar minder zagen groeiden we wat uit elkaar. Maar afgelopen weekend sloeg de vonk ineens weer over. Mijn jeugdliefde van weleer rockte als een frisse jonge deerne. Hoewel ik zoveel gedronken had dat van enige objectiviteit geen sprake meer kon zijn, zag ik ineens weer wat me zo tot haar had aangetrokken. Mooie avond. Audiotransparent - Live @ Extrapool, Nijmegen Wat een dag. Instrumenten gejat, pedalen gejat, cd's gejat. Het publiek en de zaal maken heel veel goed. Extrapool is cool. De mensen die naar extrapool komen zijn aardig, de band stijgt boven zichzelf uit. Nooit vochten zulke uiteenlopende emoties om de aandacht. De blijdschap van het optreden overheerste (tot de morgen kwam). Lawn - Live @ Onderbroek, Nijmegen De eerste reactie van menige band op de vraag of ze hier willen komen spelen is: waarom zouden wij in Godsnaam in onze onderbroek willen spelen? De onderbroek dus. Links-anarchistisch punkhol waar de band net tussen podium en plafond past. Gegarandeerd succes. De nieuwe nummers van Lawn waren fijn. De perensapjes ook, trouwens. Kijk voor meer lijstjes in 'Het Schaduwkabinet der Subjectivisten'. Jan en André | 18:17 | Commentaar [3]

En Jezus speelde viool Maandag 15 December 2003 Een druilerige dag ligt voor ons. Na gisterenavond in Arnhem gespeeld te hebben met Bettie Serveert, ziet audiotransparent vandaag haar (verkeerd gespelde) naam op de affiches in Nijmegen hangen. 'Prima weer voor een melancholische band' grapt iemand terwijl we door de lege straten wandelen. We zijn vroeg naar de stad gegaan om nog wat platen te kunnen kopen en wat rond te hangen. Voor de ingang van Extrapool staan zoveel auto’s geparkeerd, dat we besluiten te wachten met lossen tot na winkelsluitingstijd. We parkeren de bus op een drukke parkeerplaats om de hoek. De vorige avond suist nog wat na in ons hoofd. We doen het rustig aan vandaag. Veel koffie en sigaretten. In een antiquariaat achter Plein '44 snuffelen we tussen oude boeken en elpees. Andreas, de toetsenist/violist vindt een elpee van de band waar zijn ouders in speelden. De hoes staat vol met foto’s van religieuze hippies. Andreas’ vader speelt dwarsfluit. Een van de andere bandleden lijkt op Jezus in hoogsteigen persoon. Hij speelt viool. Wanneer we om iets na vijven de bus uitladen bij Extrapool merkt Bart bij het openen van de bus direct op dat zijn bas er niet instaat. Omdat we gisteren nogal wat biertjes gedronken hebben en het me niet uitgesloten lijkt dat er met het laden van de bus niet goed opgelet is, bel ik Bettie Serveert en het podium (Kultuurhuis Bosch). Terwijl zij kijken of ze hem kunnen vinden, wordt duidelijk dat ook Chris' gitaar weg is. De bus blijkt geraffineerd te zijn open gebroken. We zijn beroofd. Pas als we goed kijken zien we dat het slot geforceerd is. Een uur lang tollen we over elkaar heen met gezucht, ontreddering en pure kwaadheid over deze onrechtvaardigheid. Bij de aangifte op het politiebureau wordt gevraagd wat de waarde van de spullen is. De jongens aarzelen bij het invullen van het bedrag. Hoewel de schade in de duizenden euro’s loopt en het hoogst onzeker is of we ervoor verzekerd zijn, is dat niet hetgeen wat ze het meest bezighoudt: 'Ze denken zeker dat we naar de muziekwinkel lopen, een zelfde (bas)gitaar kopen en dat dan het leed geleden is..'. 'Ik heb alles versleuteld aan die bas … officiële elementen uit Amerika laten komen'. 'We hebben er onze eerste cd mee opgenomen'. 'Het duurt vast jaren voordat we het gevoel weer terug vinden op nieuwe instrumenten'. Het is bijna banaal de waarde van de instrumenten in geld te moeten uitdrukken. Natuurlijk blijkt er later nog veel meer weg te zijn. Een doos met effectapparatuur. Een doos met compilatie cd’s. We worden wat cynisch: 'Ik had nooit verwacht vanavond 25 cd’s kwijt te raken'. We lenen de noodzakelijke spullen van Lawn, die na ons spelen. Voor aanvang van het concert leggen we de aanwezigen uit wat voor dag we hebben gehad, dat we ons best zullen doen, maar dat we moeten improviseren. Gelukkig hoeven ze vanavond niet te knokken om aandacht, het publiek geeft ze de ruimte om alle subtiliteiten en lagen te ontvouwen. De band speelt een van de beste optredens die ik ze ooit heb zien geven. Op de terugweg in de bus doen we net alsof we een geweldig weekend gehad hebben. En dat hebben we eigenlijk ook; twee leuke avonden in fijne zalen, lekker gespeeld. We zingen meerstemmig liedjes van Tears for Fears en drinken bier. Morgenochtend, enige tijd na het ontwaken, zullen we het ons weer herinneren. Zonder de roes van het optreden en het bier zal het besef dat een aantal van de jongens’ dierbaarste bezittingen ons ontnomen is, hard doordringen. **** De gitaar is een Fender Sunburst California Telecaster. Serienummer AM XN 718832. De basgitaar is een Fender Jazzbass USA. Serienummer N900947. Het is een witte bas met een tortois slagplaat en een pick-up cover (asbakje). Het effectpedaal is een Beringer Midi Foot Controller. FCB1010. De compilatiealbums zijn getiteld: but you don’t really care for music, do you? Voor informatie kun je mailen met lvr_records@hotmail.com of bellen met de politie in Nijmegen. André | 19:25 | Commentaar [6]

Slaaptrein Woensdag 10 December 2003 Het grote voordeel van het reizen tussen begin- en eindhalte is dat je zowel op de heen- als de terugweg ongegeneerd in slaap kan vallen. Woensdag is de dag dat de meeste mensen slapen in de trein. Je zou verwachten dat maandag de beste slaapdag is, of vrijdag, maar het is woensdag. Op woensdag liggen de mensen massaal met hun hoofd in de nek, blijft de ochtendkrant onaangeroerd en koelt de koffie af nog voordat de forens zich er aan heeft kunnen laven. Het was ergens tussen Gouda en Woerden dat ik vandaag ben weggezakt. Ver weggezakt, dat werd wel duidelijk toen ik wakker werd en een straaltje kwijl over mijn wang voelde lopen. Het duurde al met al nog een tijdje voor ik me besefte waar ik was en de noodzaak om mijn wang af te vegen bemerkte. Tegenover me zaten een man en een vrouw die volgens mij niks met elkaar te maken hadden. De vrouw sliep, ogenschijnlijk genoegzaam, terwijl de man zich geen positie kon vinden waarin hij weg zou kunnen soezen. Onze omgangsvormen laten het niet toe om in zulke situaties tegen elkaar aan te kruipen, hoewel het, zeker voor de man, uitkomst zou bieden. Het was stil in de coupe, op een aanzwellende zware ademhaling na. De man aan de andere kant van het gangpad was ver weggezakt. Zijn zware ademhaling ging langzaam over in gesnurk. De man die zijn draai niet kon vinden deed zijn ogen open en zijn blik kruiste het gangpad om te zien waar het geluid vandaan kwam. Toen hij het gelokaliseerd had zuchtte hij diep en pakte een krant. De vrouw naast hem leek niet in het minst gehinderd. Misschien dat haar man thuis ook iedere nacht snurkte. De hele coupe ontwaakte langzaam en één voor één probeerden ze de snurker te lokaliseren. Geroezemoes en gegrinnik zwelde aan. Een meisje moest zo hard lachen dat ze de hik kreeg, waarna haar vriendin eveneens hard moest lachen. Na een paar minuten waren ze uitgelachen. Het snurken was in de tussentijd alleen maar luider geworden. De mensen voelden zich ongemakkelijk en probeerden met een gesprek het gesnurk te overstemmen, wat onbeholpen en kansloos was. Er was niemand die de man aan durfde te stoten. Ik ook niet. Ik herinnerde me maar al te goed dat ik eens een nacht doorbracht in de jeugdherberg in Canberra. Toen iedereen in de slaapzaal op één oor lag, kwamen een paar jongens terug die stevig door waren gezakt. Er was een Deen bij, een kolos van een vent. Hij viel snel in slaap en binnen de kortst denkbare tijd had hij iedereen gewekt met zijn gesnurk. Na verloop van tijd besloot een tengere Aziaat hem te gaan omdraaien (het was een oplossing die bedacht was door zo’n 10 jongens van uiteenlopende nationaliteiten). Het was onbegonnen werk. Nog voordat de Aziaat zich kon realiseren dat hij het gigantische lichaam van de Deen nooit omgekeerd zou krijgen, sloeg de Deen hem, in zijn slaap, vanaf het bovenste stapelbed dwars de slaapzaal door. Iets wat hij zich de volgende dag niet meer zei te herinneren. (Een maand of twee later kwam ik dezelfde Deen weer tegen, 4500 kilometer noordelijker in Darwin. Hij had de westelijke route genomen, ik de oostelijke. Hij meldde meteen hem ‘s avonds weer goed te gaan raken en of ik mee wilde. Pas nadat ik mij ervan had verzekerd niet de kamer met hem te delen heb ik ermee ingestemd. Hij dronk zoals hij snurkte: hard). Vlak voordat we het laatste tussenstation in rollen schokt de trein hevig. Met een afgebroken snurk en een luide knor schrikt de man wakker. Hij kan nog net zien dat iedereen zijn hoofd wegdraait na hem een gegeneerde blik te hebben toegeworpen. De man weet zich geen houding te geven. Een beetje alsof hij zich ineens realiseert dat hij geen broek draagt. Hij pakt een krant en probeert zich te verdiepen. Het meisje dat even daarvoor zat te hikken laat een diepe snurk horen, waarna zij en haar vriendin in een gierende lach uitbarsten. De man tegenover me kan een glimlach niet onderdrukken. De snurker staat op en loopt weg. Ik zie mijn overbuurman nog eenmaal gaan verzitten en ik sluit mijn ogen voor de laatste kilometers van vandaag. André | 23:54 | Commentaar [0]

Lijstje week 49 Dinsdag 9 December 2003 Jan: Rachel's - Systems / Layers (Cd op Quarterstick) Muziek uit het schemergebied tussen Godspeed en klassiek. Vaak ingetogen en rustig maar ook mooi, intens en spannend. Voor (hoog) op het eindejaarslijstje! Templo Diez - Hoboken (Cd op Muze) Debuut van Haagse band rond zanger Pascal Halibert, oorspronkelijk uit Parijs. De fluisterende stem, de subtiele toetsen en de strelende gitaar zouden niet misstaan op de soundtrack van een of andere roadmovie die zich afspeelt in de desolate gebieden gelegen in het zuiden van de VS. Duidelijk hoorbaar zijn de invloeden van Sparklehorse en Velvet Underground. Sebastian Cupidio - (Cd op Muze) Kort plaatje van de zanger van Min (en tegenwoordig ook El Camino) solo. Erg rustig en mooi singer/songwriterswerk. De cd wordt verpakt in een boekwerk en inclusief fraai kunstwerk Spinvis - Nieuwegein aan zee (Cd/Dvd op Excelsior) Een paar nieuwe liedjes maar verder is dit toch vooral een werk waarbij "oude" bekende nummers anders en live worden gebracht. Zo is er een prachtversie van Astronaut gezongen door het Belgische Laïs, een mooie versie van Bagagedrager live in Paradiso en een DVD boordevol met achtergronden en schitterende live-opnames. Voor een lagere prijs dan een willekeurige andere cd. The Clientele - Lost Weekend ep (Cds op Acuarela) Na lovende woorden elders had ik een hoop verwacht van deze uitgave maar zelfs na drie keer achter elkaar draaien verlies ik telkens de aandacht en dat geeft te denken ... André: Di-rect - Live @ Den Haag CS Gewoon het begin van een werkdag zoals alle andere. Totdat ik, rond de klok van kwart voor negen de trein uitloop op Den Haag CS. Een muur van geluid galmt door de stationshal. Enkele tientallen gillende meisjes, zwaaiende armen. Vol overgave staan vier tieners te spelen alsof het zaterdagnacht is. Wat zong Jan Rot ook alweer: 'God straft wie rocker in Holland wil zijn…' Di-rect neemt het in ieder geval sportief op. Belle and Sebastian - If you're feeling sinsister (Cd op Delabel/Virgin) Het album met de blokfluit. Tindersticks - Waiting for the moon (Cd op Beggars Banquet) De winter wordt weer wat warmer. A.F.Th. - De Movo tapes Na de geweldige Tandenloze Tijd is dit deel nul van de nieuwe cyclus. Het boek komt, als gebruikelijk, langzaam op gang. Even een worsteling om erin onder te duiken en vervolgens openbaart zich weer een prachtig hoogtepunt in de Nederlandse literatuur. De schrijvers' schreeuw om een jublieumkado was van een genante kinderlijkheid. Maar aan de andere kant verdient een van de grootste Nederlandse schrijvers natuurlijk alle egards. Het volgende boek verschijnt begin 2004. Kijk voor meer lijstjes in 'Het Schaduwkabinet der Subjectivisten'. Jan en André | 18:25 | Commentaar [0]

Lijstje week 48 Dinsdag 2 December 2003 Jan: Opkomst - Live @ Jaarbeurs, Utrecht Vier dagen lang waren we te gast in onze eigen huiskamer op het culturele jongerenfestival in de Jaarbeurs. Zelf presenteerden we Zea, Seedling, Audiotransparent en John Wayne Shot Me en hadden gesprekken met Marg, Rachid (comedy Explosion), Martijn en Guuz. Verder genoten we van de optredens van Voicst, The Tenants, Jaap Boots en We vs. Death. Dress - Self important (Cd op Muze) Met het invullen van de gaten in m'n Muze verzameling plofte ook het debuut van deze band op de mat. Waarom ik het destijds heb laten liggen is me een raadsel, want dit is echt een heel sterk album. Fijne emo waarvan de zang soms aan Placebo doet denken en de muziek tal van invloeden laat horen waarvan Sonic Youth, Slint en Motorpsycho de belangrijkste. Nu snel op zoek naar de opvolger (op That Dam!). André: Silent Minority Sampler Volume 1 (Cd op Silent Minority) Een knappe line-up voor een sampler met als bekendste namen lawn, stuurbaard bakkebaard, whipster en coparck. Voeg daarbij persoonlijke favorieten We vs Death, audiotransparent en walker diver en een hele stapel nieuwe bands waarvan een aantal direct blijven hangen (benzine, sykosonics, oxol) en je hebt een meer dan leuk plaatje. Dat niet alle nummers kunnen bekoren doet totaal niet terzake. SMR heeft een goede compilatie afgeleverd die in de beste traditie van de sampler nog erg betaalbaar is ook. Sykosonics - Ultralite (demo cd) Het nummer op de SMR sampler bleef als gezegd direct hangen. Een heel album is voor de Amsterdammers nog te veel van het goede, al hebben alle liedjes wel een bepaalde 'hook'. Alleen het nummer hollow waar wel heel opzichtig naar Sparklehorse wordt geknipoogd had voor mij niet gehoeven. Melanocaster - Carefully researched (demo) Interviews geven is niet zo hun ding, bleek na een sessie bij Radio Mortale. Popliedjes van minder dan 2,5 minuten maken wel. Een robuuste schuurstem zoals we die kennen van guided by voices en gitaren die wel wat weg hebben van the strokes. Nu nog een paar memorabele melodieën en alle ingrediënten voor een hype zijn aanwezig. Met tuiten - 4 track demo Ik heb heel lang gedacht dat je aan de bandnaam al kon inschatten of het muzikaal wat zou zijn. Hoewel ik aan dat principe nooit heb vastgehouden, leek ik lang gelijk te hebben. Maar eerder leverde de band met de verschrikkelijke naam Blues Brother Castro al een meer dan aardige demo af en nu hebben we dus Met Tuiten. Ik verwachtte Nederpop of, nog erger, cabaret. Maar niks van dat alles, gelukkig. De demo hangt, doordat de nummers nog grote zeggingskracht ontberen, aan de sterke en uitgesproken zangstem (denk aan de zanger met de schuurstem van Gomez (vergelijking met dank aan Suzanne)). De toevoeging van de mondharp is origineel en had vooral niet veel langer moeten duren. Zea - Today I forget to complain (Cd op Transformed Dreams) Toen het album verscheen heb ik het eens geluisterd in de platenzaak, maar was toen niet zo enthousiast dat ik tot aanschaf overging. In de maanden daarna zag ik zea volgens mij een keer of vijf spelen en de nummers groeiden iedere keer. Na het laatste optreden afgelopen donderdag, heb ik het album een rustige kans gegeven. De ADHD rock springt dwars door de kamer heen, maar de subtiliteiten zijn duidelijker te herkennen. Stuk voor stuk nummers die zich als een sinterklaas kado laten uitpakken en vervolgens knappe composities blijken die niet alleen uitnodigen tot dwaas rondspringen, maar ook gewoon wonderschoon zijn. Opkomst 2003 Hoewel het absoluut niet werd wat we er van verwacht hadden (wat moeilijk aan iets of iemand is toe te schrijven, maar dat terzijde) waren de bands van grote klasse. De LVR huiskamer had zea op bezoek (de geluidstechnici in opleiding onthutst en met een opgeblazen monitor achterlatend), seedling, audiotransparent, /en john wayne shot me. Er werd een stevig beroep gedaan op hun improvisatievermogen en flexibiliteit, maar het leverde sterke sets op. Hoewel het inhoudelijke programma van onze huiskamer de meeste avonden bleef hangen in de goede bedoelingen, vond ik het aangename avonden. Van het andere podium heb ik niet veel gezien, Voicst was uiteraard top en Benny Sings vond ik ook prima, maar in die mening leek ik een beetje alleen te staan. De Moordgasten hebben lef en bravoure en ik vraag me af hoe een moeder het volhoudt met zulke vroegwijze snotneuzen. Jan en André | 20:17 | Commentaar [1]