Garage for Sale Dinsdag 30 November 2004 Door een wat ongelukkige samenloop van omstandigheden is de cd van Spider Rico in veel platenzaken wat later beschikbaar gekomen dan gepland. Toch loont het om nogmaals de gang te maken en dat vinden wij niet alleen: de cd 'Garage Sale' staat op nummer '1' in OOR's Elftal! 1 SPIDER RICO : Garage Sale Je zult de garagebroeders uit Amerika de kost moeten geven die dit soort coherente cd’s proberen te maken: platen waarop de heilige walm van rock & roll niet naar toneelrook stinkt en alles kop en staart heeft, zodat je 'm alleen maar kunt grijsdraaien. Jawel, het Haagse Spider Rico heeft Internationale Klasse. 'Groots album'. (lees de hele recensie hier) 2: 22-20's 3: Within temptation 4: Kasabian 5: The Dears 6: Kings of Leon 7: Ray Lamontagne 8: U2 9: The Soft Pink Truth 10: Joris Voorn 11. Leonard Cohen Mocht de cd niet in de winkel te vinden zijn, dan kun je hem natuurlijk ook altijd voor 15 euro (incl. porto) bij ons bestellen. Overigens is het nummer 'I don't' opgenomen in 3 voor 12's song van het jaar competitie! Zie hem niet over het hoofd! André | 19:59 | Commentaar [0]

Lijstje week 48 Dinsdag 30 November 2004 Jan: Feestje Low - Live @ Rough Trade Records Night, Paradiso Op een wat verlaat feestje ter ere van hun 25-jarig bestaan presenteerde Rough Trade afgelopen weekend een aantal van hun bands. De Schotse broeders van Eastern Lane mochten aftrappen en wisten nu met hun sixties-georiënteerde punk-pop veel meer te overtuigen dan een vorige keer (in Rotown). Emiliana Torrini bleek de verrassing van de avond; de half Italiaanse / half IJslandse heeft al een paar platen uit maar heeft de meeste roem verworven door haar bijdrage aan de soundtrack van Lord Of The Rings. Live liet ze zich begeleiden door een gitarist en zong ze als een Björk haar liedjes en deed ze me verder denken aan een zangeres als Nina Nastasia. The Detroit Cobras maken garagerock, en da's best leuk mits vol intensie en smerig gebracht. Bij de Cobra's was dat aanvankelijk wel het geval maar al snel zakte tempo, spelplezier en daarmee mijn enthousiasme diep weg. Hoe anders was dat bij David Kitt. Terwijl hij alleen met een akoestische gitaar op het podium stond bracht hij zijn nummers met een veel grotere overgave dan zijn voorgangers op het grote podium. Britsish Sea Power bleek de belangrijkste reden dat de zalen die avond voor een groot gedeelte waren gevuld met Engelsen. Ik zou er geen grens voor over willen steken en verliet zelfs voor het einde van hun optreden de zaal. Als laatste zag ik die avond Low in de bovenzaal. Hun korte Europese tour zat er inmiddels al op en Mimi was inmiddels terug naar huis en het optreden werd dus verzorgd door Alan en Zak, beide op gitaar. Hoewel het niet de magie haalt als wanneer Mimi de drums beroert er meezingt was het optreden ook nu van een grootse schoonheid en kunnen we stellen dat het al met al een goed geslaagd feestje was. Subs-cirkel 45 Minutes of Lurrve 'n Struggle Hoewel Hotel Lives al had aangekondigd geen cd's te kunnen maken was de verrassing natuurlijk compleet toen er wel zo'n glimmend schijfje van hem door de bus gleed. En het was nog een mooie ook waarin alle facetten van de liefde werden bezongen door een keur aan zangers en zangeressen waarvan Sultans of Ping FC, Lush en PJ Harvey de beste herrineringen boven haalden. André: Ongeslepen diamant zoekt slijper The Bullfight - The lips and ashes Als er ooit een mooi naslagwerk komt over wat je beter niet kunt doen als beginnende band, dan is the Bullfight een zekere afzetmarkt. Allereerst neemt de band na een bestaan van een jaar zowat alle nummers op die ze hebben, wat resulteert in een cd van 71 minuten. In plaats van een paar kopiën te branden, wordt het schijfje maar meteen geperst. De beste nummers staan her en der verspreid over de cd, het begeleidend schrijven is geen bio, maar een soort van fragment uit een roman en als je iets na wilt zoeken dan kan dat niet, want ze hebben geen website. Enfin; de muziek: hadden ze die 71 minuten ingekort tot de beste 4 tracks dan was ik nu in alle staten geweest, want potverdrie wat knarst, borrelt en popt dat lekker weg zeg. In het allerbeste nummer: that's you Charles dacht ik heel even naar Bowie ten tijden van Ziggy Stardust te luisteren. D'r valt voldoende op deze band aan te merken, maar het moet wel heel raar lopen als zij niet binnen een paar jaar met een op voorhand classic debuut komen. Nog meer demowerk Silence is sexy - 4track demo Een band die zich vernoemd naar een track van de Neubauten heeft natuurlijk altijd een streepje voor. De demo bevat prettig net-niet-in het gehoor liggende gitaartracks die bijeen gehouden worden door de ietwat zoete zang. Mijn vriendin legde er bij binnenkomst direct de vinger op: zijn dit the Posies? Neen, zo goed is het songmateriaal nog zeker niet, maar het soort gitaarpop doet al wel prettig tijdloos aan. Magere Hein legt het weer af! We vs Death & Green concorde - Nine song split (Cd op Zabel) Grote vreugde alhier dat er weer eens wat nieuwe numemrs van we vs death zijn verschenen. Drie stuks op deze cd. Het definitieve oordeel volgt zsm. Subs-cirkel Boy meets girl so what Op www.subjectivisten.org komen muzieknerds zoals Jan en ik bijeen die eens in de zoveel tijd een 'cirkel' opzetten en dan op basis van een thema een zo spannend mogelijke compilatie voor elkaar maken. Ik kreeg er dit maal een op tape (geheel te danken aan mijn grote mond) met allemaal lekkere, kleine, vrolijke midtempo liedjes. De tape is een dwarsdoorsnede van het propagandabureau Thinksmall. Jan | 18:58 | Commentaar [3]

Lijstje week 47 Dinsdag 23 November 2004 André: Ammerzoden't trots John Wayne Shot Me - The purple hearted youth club (Cd op 62 TV) De band uit ammerzoden is terug met een iets hardere en vollere sound in de hun bekende stiel; een tikkeltje wankel, de zang een ietsje off-key en vol stekels en kronkels. De liedjes zijn uitermate catchy en zitten vol kleine grapjes en verwijzingen. Speakers are microphones zou een plaats vedienen op 3voor12's song van het jaar competitie. Bij de waardering van het album hoeft mijn vriendschap met de bandleden niet in de weg te zitten: topplaat! (de officiele release van deze plaat laat trouwens nog even op zich wachten). Does humor belong in music? Ween - God ween satan (Cd op Rykodisk) De broertjes (altans dat beweerden ze) Gene en Dean Ween zijn verantwoordelijk voor de meest hysterische, grappige en verknipte plaat die ik ken. God ween Satan vliegt op en neer tussen onderbroekenlol, Prince naar de kroon stekende funk, pure pop en nog veel meer. Het album was jaren lang niet voor een normale prijs te krijgen, maar deze heruitgave kost bij Get nog geen 9 euro; een bijna verplichte aanschaf voor een ieder, al was het maar omdat genialiteit en ongein, briljante songs en geneuzel nog nooit zo dicht bij elkaar lagen, zonder naar de negatieve kant door te slaan. Eat this Koolhaas: Einstürzende Neubauten - Strategies against architecture III De meest toegankelijk cd in de s.a.a. reeks. Ditmaal veel liedjes. Deze zijn afkomstig uit de periode 1991-2001. Omdat er behalve de reeds eerder verschenen studioversies veel alternatieve outtakes en liveopnames staan is het een leuke dubbelcd voor zowel fans als mensen die eens kennis willen maken met de band. Ook deze cd is niet duur: 8 euro bij Concerto. Demo Subhuman - Sweet valley, every snow. Een demo die in de vorm van een album. The subhuman is het alter ego van Stefan Breuer een 6 VWO student uit Rotterdam. Het jong is pas 17 en dat is geen onbelangrijk gegeven. Stefan waagt zich namelijk aan muziek zoals Spraklehorse, Palace en Grandaddy, muziek die doorgaans niet door tieners wordt gemaakt. Deze muzikanten hadden ook wat meer tijd nodig alvorens ze (overrompelend) debuteerden. Tegen die tijd moet Stefan dat ook kunnen. De liedjes zijn nu reeds zeer behoorlijk als het aankomt op subtitliteit, originaliteit en kwaliteit en uitspraak van de Engelse teksten. Enig zorgenkindje is de zang; die blijft nog achter. Maar ook dat komt wel goed, denk ik. Voor de toekomst. André | 18:55 | Commentaar [0]

Lijstje week 45 Dinsdag 9 November 2004 André: Minicd Machinefabriek - Voor in de prullenbak Vierde 3'' cd in een half jaar die ik van Rutger Zuiderveld mocht ontvangen. De eerste twee waren heel goed, de derde (in band setting) viel nogal tegen, maar deze mag er weer wezen. De titel van de cd raakt kant nog wal, hoewel… het zijn veel 'mislukte' geluiden die hij weet te combineren tot iets wat een geheel kan worden genoemd. Het geluid van doorgebrande cd’s feedback en meer onaangenaams. Mooi van lelijkheid, zullen we maar zeggen. Zuiderveld behoort inmiddels wel tot de grootste beloften in het genre. (En hoewel het geen argument zal zijn om de cd te kopen: de titels van de nummers zijn de mooiste die ik dit jaar voorbij zag komen: gruis uit het plafond; laat inde middag is het licht het mooist & toen we stil waren werd het weer donker). Nederlandse dwarsmuziek Furtips - Le louping (Cd op Animal World) Uit 1998 alweer dit schijfje, welke werd uitgebracht door 't Animal World label uit de USA. De band lijkt niet echt te willen behagen op dit schijfje. In ieder geval minder dan tijdens de laatste optredens en albums. De liedjes zijn dik in orde, maar het is af en toe even doorbijten. Young Pilots - () Een band waarvan de bandleden een verleden hebben (artsen, bettie serveert, john adam’s whipple: hypnotic, furtips, mongrell) om u tegen te zeggen. Die bands echoën zeker na op deze cd, al dien ik eerlijkheidshalve wel te zeggen dat het niet beter is dan de som der delen. Evenwel staan er wonderschone nummers op zoals het magistrale ‘only sister’. Hun eerste plaat zou worden uitgebracht door Animal Worls, maar dat label hield er mee op. Deze, tweede, plaat is mijn inziens beter dan het nooit verschenen debuut. Indiepop zoals ik het graag hoor, maar die in Nederland helaas te vaak aan dovemans oren gericht is. Niet heel verwonderlijke in het geval van de Pilots, aangezien ze zich niet of nauwelijks profileren, bijvoorbeeld middels optredens. CD presentatie One man trash metal battle: Ottoboy vs. Belch Dat je in je eentje best wel een hele rockband kunt neerzetten bewijst Ottoboy. Met een minimum aan percussie en een bluesgitaar ragt ie stevig door. We eat, shit, drink & die is een onvervalste hit. Naar verluid getekend door het [drga-drga] label, wat verrassend genoemd mag worden. Belch is op zijn zachtst gezegd een bizar fenomeen. Ook hij doet het alleen, maar klinkt toch vooral als the Fall en minder als een blues-noise band. Overigens duurde het een paar nummers voordat ik echt aan de muziek toekwam. 's Mans voorkomen (een groot zwart kruis van ducktape op de borst, een masker van ruw touw en geflankeerd door een kamerplant) leidde nogal af. Na afloop vertelde hij nog een tweede act te hebben. Daarbij speelt hij Slayer-covers terwijl hij Indiase gerechten kookt. De merchandise van Belch bestond naast wat 7’’-es dan ook uit potjes zelfgemaakte chutney. Low Point Drains Wat Ottoboy en Belch in hun eentje konden, doen de LPD met zijn tweeën. Mr Point & Mr Drain vormen vermoedelijk de luidste en kekste band uit Hellevoetsluis. Ze doen denken aan het coolste en hardste van de John Spencer Blues Explosion. Het begon als een noise gezelschap, maar Mr Drain noemt het inmiddels liedjes. Waar ik nogal blij van werd was het vooruitzicht van twee 7''-es en een full lenghth LP die er binnen nu en een jaar moeten gaan komen via een USA label. Spider Rico Wat een releasefeest. Niet alleen was de halve Nederlandse Rock and Roll scéne uitgerukt (met oa Janneke Riplet als DJ en Denvis van de Spades als spreekstalmeester), ook het publiek kon het niet hard en vuig genoeg zijn. Vlak voor het optreden deelden de zangers een potje Dr. Vogel (ze waren de hele week hun stem kwijt geweest) en wreef drummer Leffie zich de slaap nog eens uit de ogen (hij was al anderhalve dag wakker). Alle ingrediënten voor een geweldige show waren voor handen en de heren deed wat ze van verwacht mocht worden. Ze rockten het dak van de zaal en het drumstel van het podium (letterlijk). Vlak voordat de Rock ’n Roll karaoke begon ben ik (als trotse platenbaas) de afterparty onvlucht. André | 20:18 | Commentaar [4]

Lijstje week 44 Dinsdag 2 November 2004 André: Franse Zuchtmeisjes Nouvelle Vague - Nouvelle vague (Cd op Peacefrog) Ik weet niet of je bekend bent met de (ik denk) door Giphart bedachte en op de subjectivisten site vaak gebezigde uitdrukking Frans zuchtmeisje? Zuchtmeisjes zingen fluisterend, zwoel en sensueel en overschreeuwen zich nooit. Ik ben zo’n man met een zwak voor zuchtmeisjes. En niet zo’n kleintje ook. Het album van Nouvelle Vague is prachtige zuchtmeisjesmuziek. Het is een cover album met allemaal hits uit de wavetijd. Maar dan op zijn Burt Bacharachs (lees: luchtig, van de meeste stekels ontdaan) uitgevoerd. En waar de meeste coveralbums in goede bedoelingen blijven hangen, is hier ieder nummer raak. Het nummer too drunk to fuck is meer dan een man aankan. Heel fijn dit. (Dat niet iedereen deze plaat waardeert, wordt het treffendst geïllustreerd door de persoon die op een forum zijn mening gaf over de plaat door de bijsluiter van aambeienzalf te plaatsen..) Oude liefde roest niet Bettie Serveert - Attagirl (Cd op Palomine) Attagirl is een plaat die stevig afwijkt van de vorige Bettie platen en in tegenstelling tot Log 22 (de vorige cd) niet klinkt als een zoektocht. Ik vind het de fijnste plaat sinds Dust Bunnies, en da’s toch alweer even geleden. Film Mulholland Drive (David Lynch) Anderhalf uur met gillende spanning op de bank gezeten en daarna verwarde de heer Lynch interessant zijn en interessant doen met elkaar. Ik heb er geen sodeju van begrepen. Ik houd me aanbevolen voor de uitleg. André | 22:33 | Commentaar [2]