|
|
 |
|
Lijstje week 48
|
Dinsdag 26 November 2002
|
|
Jan:
André:
- Dish Hunt - Maybe home
Zelden zoveel maatsoorten op een cd gehoord. Misschien dat ik nog wat te jong ben om de plaat helemaal te doorgronden (het grijpt nogal terug op het begin de jaren 80), maar erg lekker.
-
Bellyboy Haircut: japanse demo die we op de LVR- burelen mochten ontvangen. Een drummer die geen ritme kan houden, maar rare rideltjes in een loop zet wat een maatsoort oplevert waar Dish Hunt nog een puntje aan kan zuigen. De zang en gitaar zijn vreemd genoeg weer wel heel ritmevast. Gaan we nog van horen!
-
Sparklehorse - Homecoming queen.
Enige echt memorabele moment van het optreden in Tivoli. Al dacht de rest van het publiek er anders over, die gilden zich bijkans gek na ieder nummer.
Kijk voor meer lijstjes in 'Het Schaduwkabinet der Subjectivisten'. |
|
|
|
|
|
Sampling madness Part 5
|
Zaterdag 23 November 2002
|
|
Aanvankelijk werd nog gesproken over een eerdere releasedatum maar op aandringen van onze distributeur hebben we besloten om de LVR-verzamelaar uit te brengen op 13 januari 2003.
De presentatie van de cd zal zijn op 17 januari in de OCCII in Amsterdam met optredens van Blimey!, Gitbox en Damer. Die laatste band speelt overigens ook een week later, op 25 januari, met Club Diana in de ACU in Utrecht.
Ook zijn we, net als vorig jaar, weer van plan een aantal LVR-avonden te organiseren waar we de cd willen presenteren. We zijn al in onderhandeling met een aantal zalen maar niets staat nog vast. Later meer! |
|
|
|
|
|
Ramses
|
Donderdag 21 November 2002
|
|
|  | |
Sommige mensen zijn mooier, begaafder, aansprekender en bovenal getalenteerder dan alle anderen om hen heen. Ramses Shaffy moet zo'n man geweest zijn. Ik ken hem eigenlijk niet zo goed. Ja Sammy en Pastorale, dat waren begrippen, al toen ik een kind was. Als ik dan aan mijn ouders vroeg wie de zanger was, dan werd in het antwoord altijd iets gemompeld over een nozem en de Baghwan. Ik geloof dat zij hem maar een vreemde vogel vonden. Later werd het stil rond hem. Zo af en toe hoorde ik weer eens iets van of over hem. Over een film of een cd met Liesbeth List waarop ze liedjes schenen te zingen van Jacques Brel. Soms draaien ze nog wel eens een liedje van hem, op Omroep Brabant of zo. En nu is er dus ineens een documentaire.
Het was niet zo ontluisterend als het had kunnen zijn; die oude man (die eigenlijk nog niet zo oud is) hakkelend achter een piano, dronken wellicht, in een kamer vol prullaria die het weggooien niet waard zijn. Ik had erover gelezen. In de Volkskrant geloof ik. Shaffy zou lijden aan Korsakov of zoiets. En een zielige oude man zijn. De eerste beelden lijken het te bevestigen.
De documentaire is goed geknipt; na het fatalistische begin komen de vrienden van weleer aan het woord. Ze vertellen over Ramses, hoe hij met zijn charisma boven de wet stond. Van de feesten en de muziek. Zijn geliefde, Joop, praat met glazige ogen over de tijd met Ramses. Dat hij hem moest delen met mannen en met vrouwen en dat het hem verdriet deed. Hij ziet er uit als een man van wie het leven meer heeft genomen dan dat hij ervan heeft gekregen. En Liesbeth; te zwaar opgemaakt. Een verlopen diva met wie het, in vergelijking met de rest, nog wel goed gaat. Maar misschien is dat wel juist haar tragiek.
Beelden van vroeger, van hoe Ramses zingt en Louis van Dijk piano speelt en vertelt hoe Ramses de avonden naar een ander niveau kon tillen. Beelden van later. Ramses die bessenjenever drinkt en probeert met zijn charisma de filmer te misleiden. Maar het lukt hem niet meer. Medelijden is zijn deel.
Beelden van nog weer later. Ramses woont niet meer thuis. Hij is een oude man (die eigenlijk nog niet zo oud is). De alcohol heeft zijn geheugen aangetast. Ze zetten hem in een stoel en laten hem naar, godbeter, een optreden van Willeke Alberti kijken. Even denk ik: de enige fout die hij heeft gemaakt is dat hij is vergeten op tijd dood te gaan. Als held. Als charmeur. Als eeuwige jonge God. Maar dan geeft de filmer hem nog één kans. Ramses kruipt achter de piano. Zijn handen zijn onvast, zijn stem evenzeer. Het is stil in de Amsterdam, zingt hij. En hij huilt. Eerst één traan, maar allengs meer. Die tranen zijn echt. Ondanks al zijn gebreken laat Ramses nog een keer zien hoe een echt lied gezongen wordt. Dat je geen grote woorden nodig hebt voor een groot gevoel. Ramses laat nog een keer zien dat hij, op slechts een paar procent van zijn kunnen, een groter zanger is dan vrijwel iedereen om hem heen. Aan het einde van zijn krachten, met zijn laatste herinnering, perst hij er nog zijn diepste verlangen uit '
. Ik zou willen dat ik iemand tegenkwam'.
Ramses draait met drie kopieën in het land, en is in ieder geval te zien in het Molenstraat theater in Wageningen. |
|
|
|
|
|
Tanned Tin 2002 - Dag 4
|
Woensdag 20 November 2002
|
|
Na een veel te korte slaap staan we op om te beginnen aan de terugreis naar Nederland. Vlak naast het hotel is het busstation waar we stappen in de Supra bus die ons zal brengen naar Bilbao. De afstand is slechts 100 kilometer en de rit duurt dan ook maar vijf kwartier.
We rijden door een prachtige omgeving door de bergen en langs de kust en worden ondertussen in de bus vertroeteld. Al snel worden wat koptelefoons uitgedeeld waarmee we ook het geluid bij de uiterst boeiende film over paarden (sick) voorin de bus kunnen horen. We krijgen een drankje aangereikt en op het eind van de rit ontvangen we nog een pakje met bonbons.
We verbazen ons over de woonwijken vlak naast de zware industrie en rijden al snel de deprimerende stad binnen. Het kan aan het wat grauwe weer hebben gelegen maar bij het aanblik van deze stad worden wij niet echt vrolijk. Dat dit niet alleen voor ons geldt, blijkt al snel bij het inchecken op het supermoderne maar spuuglelijke vliegveld. Zelden iemand zo chagrijnig meegemaakt.
De vlucht naar Madrid voorloopt voorspoedig. Op het vliegveld daar drinken we nog wat en dan vertrekken we riching Nederland. Na twee-en-een-half uur arriveren we op Schiphol waar onze wegen zich scheiden.
Kijk voor fantastische foto's van het festival op twodeadstars en lees ook het verslag van Vido Liber (11 November). |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Lifeloggers
|
Dinsdag 19 November 2002
|
|
Lifeloggers willen laten zien hoe leuk hun leven is en hoe leuk ze daarover kunnen schrijven (
). Bij link loggers gaat het erom wie het snelst de grappigste, absurdste en origineelste links op het web kan vinden. Eigenlijk is de linklogger de moppentapper op het feest, terwijl de lifelogger er meer is voor de goede gesprekken.
Aan het woord is Rene Kasbergen in de VPRO gids van deze week. Hij heeft een studie gemaakt naar weblogs en daarover bericht de VPRO. Ik kan je het hele stuk aanbevelen. Ik zal het hier verder beperken tot twee citaten alvorens ik beschuldigd word van plagiaat.
Lifeloggers zijn zeker geen mensen zonder vrienden, die hun ei nergens kwijt kunnen en dus hun sociale lebven maar naar het web hebben verplaatst. Maar ze hebben wel een grote behoefte om hun ervaringen voor iedereen leesbaar vast te leggen.
Kijk, dat is verhelderend. Blijft de vraag waarom ik afgelopen zaterdag op een feest in Utrecht verkleed als meneer de uil stond te dansen met calimero en mijzelf daarna zo vol liet lopen dat het goed lifelog-gesprek er niet bepaald meer inzat. Sterker nog; mocht je mij na 2.00 am ergens met een pot bier in kennelijke staat tegen zijn gekomen en mocht ik je toen wat hebben proberen te vertellen dan is het devies: delen door twee en afronden naar beneden. |
|
|
|
|
|
Tanned Tin 2002 - Dag 3
|
Maandag 18 November 2002
|
|
De dag begint nu gelukkig voor allebei goed. Vido is fris, monter en hersteld zodat we vandaag eens samen de stad kunnen verkennen. Eerst eten we broodjes in een tentje aan de boulevard vlak bij het hotel en maken vervolgens een lange wandeling door de smalle, bochtige en steile straatjes van de stad. Het talent om platenzaakjes te vinden in een vreemde stad laat ons in de steek en we drinken nog maar eens koffie in een gezellig tentje op de weg terug naar het hotel.
Terug in het hotel rusten we wat uit, we lezen, kijken tv en frissen ons op. We bezoeken het trein-en busstation om de terugreis naar Bilbao, de volgende dag, te regelen. Het kost ons veel handen-en voetenwerk om duidelijk te maken wat we willen maar uiteindelijk slagen we erin.
Dan krijgen wij trek maar weten dat de restaurants pas na negenen hun deuren zullen openen. Omdat we rond die tijd naar het festival moeten vertrekken en omdat we nu trek hebben, gaan we op zoek naar de pizzeria die Vido die middag meende te hebben gezien. We lopen dezelfde route maar kunnen het tentje niet ontdekken. Juist als we terug willen keren zien we Pinocho, een pizzeria in kindersferen die open is en waar we goed kunnen eten.
We arriveren ruim op tijd bij het festival en wachten even voordat we naar binnen kunnen. We drinken snel wat en spoeden ons daarna naar de stoelen op de eerste rij. De eerste band van de langste avond van het festival is Bertrand Betsch, ook een band afkomstig van het Lithium-label. Al snel wordt duidelijk dat dit een heel slecht concert gaat worden, de band is slecht maar de zanger zo mogelijk nog veel slechter. De avond ervoor bleek de Franse stem van Programme juist een verademing, nu is het een verschrikking. Tot overmaat van ramp worden een drietal covers in het engels gezongen, wat meer dan tenenkrommend is. We beginnen steeds harder te lachen en al tijdens de laatste noten van het optreden springen we op om aan de bar dit optreden zo snel mogelijk te vergeten.
Dan volgt Viva Las Vegas, een Spaans trio dat ook al eerder speelde op het eerder genoemde Track & Traces-festival in Paradiso. Ze vallen mij in het geheel niet tegen maar zijn zelf niet tevreden over het geluid. De zanger, die ook in Manta Ray zingt, heeft een fijne stem en de band speelt vol overgave hun nummers.
Halverwege de set maakt de band plaats voor Chris Brokaw. Brokaw speelde in de jaren 90 in Codeïne en later Come, is de oprichter van Pullman en The New Year, leverde bijdragen aan platen van Cobra Verde, Manta Ray, Thalia Zedek, The Willard Grant Conspiracy, Rosa Chance Well en Molasses en toerde alleen dit jaar al met de meeste genoemde bands, Evan Dando en J. Mascis. Alle verwachtingen die je bij een dergelijke staat van dienst zou kunnen hebben, worden zonder problemen ingelost. Nonchalant kauwend op een enorm brok kauwgom presenteert hij achteloos de beste fingerpicking-technieken en brengt hij de mooiste liedjes. Na een aantal nummers solo komt de band terug, verruilt Brokaw zijn akoestische gitaar voor een elektrische en spelen ze als kwartet nog een aantal nummers.
Ik ben erg benieuwd naar de verrichtingen van The Zephyrs, de tweede Schotse band op het festival. Ik kende (nog) alleen maar een mp3 en dat beloofde veel goeds. De zanger heeft een aparte stem die erg doet denken aan Damon Krukowski van Galaxie 500. De muziek is mooi, en ik zit stil te genieten als de band na nog geen half uur het podium al weer verlaat. Men is moe en dat lijkt me een slechte reden.
L'Altra is de enige band die geen platen heeft uitgebracht op de organiserende labels en is hier dus duidelijk te gast. Kort geleden zag ik ze nog spelen in het Patronaat, waar ze een prachtig concert gaven wat toen helaas behoorlijk verstierd werd door het luidruchtige publiek. Gelukkig is het nu anders: het hele festival al was het publiek muisstil en dat lijkt nu zijn weerslag te hebben op de band. Ze zijn erg op hun gemak, spelen beter dan ooit en spreken moeiteloos met het publiek in de Spaanse taal. Marc Hellner, die tijdens andere concerten van de toer het voorprogramma verzorgde met zijn Pulseprogramming
is nu toegevoegd als tweede gitarist.
Spaans trots Migala heeft de eer het festival af te sluiten. Na hun Nederlandse debuut tijdens een Amstel Festival zo'n anderhalf jaar geleden en na de set van afsplisting Emak Bakia op een latere editie, had ik wat van hun platen gekocht en was nu wel benieuwd hoe men dit voor eigen publiek zou presenteren. De liedjes hebben het rustige van Sparklehorse of Will Oldham en de stem van de zanger is prettig om naar te luisteren.
De muzikanten op het podium zitten vrijwel in het donker en het weinige licht is afkomstig van een scherm boven hun waarop (zoals ik me liet vertellen) beelden van klassieke speelfilms worden vertoond. Een setting die we ook kennen van bands als Godspeed You Black Emperor. Helaas probeert de band ook de muziek van de Canadezen te imiteren. Erg jammer want al snel blijkt dat de band dit soort capaciteiten absoluut niet heeft. Daardoor wordt de set wel erg saai en mede door de duur van dit optreden daarom komen we pas rond half vijf terug in het hotel.
Wordt vervolgd
|
|
|
|
|
|
Tanned Tin 2002 - Dag 2
|
Vrijdag 15 November 2002
|
|
Ik heb geslapen als een os en ben redelijk bijgekomen van de vreselijke dag ervoor. Ik neem een douche en bel met Vido. Al snel blijkt dat zijn nacht minder prettig is verlopen. Hij heeft een voedselvergiftiging opgelopen en heeft de hele nacht in de badkamer in plaats van het bed doorgebracht en zodoende niet geslapen. Hij twijfelt of we vandaag verder kunnen reizen. Ik ontbijt alleen en neem wat broodjes en beleg voor hem mee. We besluiten toch om te reizen en stappen snel in een busje naar het vliegveld.
Daar aangekomen blijkt de vlucht die geboekt zou worden niet eens te bestaan. Wel kan men ons een vlucht aanbieden die wat later vertrekt, ons rechtstreeks naar Santander brengt en waar ook nog eens plaats is! We wachten weer zo’n twee uur waarin Vido probeert wat slaap in te halen. Ik drink koffie en loop wat rond. Op de voorpagina’s van zowat alle kranten die ik in de kiosk zie, wordt gesproken over de vertragingen van de dag ervoor. Ik probeer ons zelf te herkennen op een grote foto op de voorpagina van El Pais maar slaag daar niet in.
We stappen in een klein propellervliegtuigje dat ons vanuit het warme centrum van het land drijft door de bewolking boven de bergen richting het noorden van het land. We krijgen een prachtige rondvlucht boven de stad waarna we landen op het pittoreske vliegveldje. Een taxi brengt ons binnen tien minuten bij het hotel.
Vido stapt weer in bed om de te kort gekomen slaap in te halen terwijl ik de stad in ga om de eerder bestelde tickets voor het festival op te halen. Met behulp van een lijst met filialen van een bank-keten ontdek ik om de hoek van het hotel de eerste. Ik vraag de baliemedewerker naar de tickets maar het enige engels dat hij spreekt is: 'Out'. Ik begrijp later dat ik de tickets uit een automaat kan halen dat zich om de hoek van het kantoor bevindt. Bij het insteken van de creditcard (waarmee ik de kaartjes besteld heb) wordt direct om een pincode gevraagd, die ik in geen jaren meer gebruikt heb en dus ook al lang vergeten ben. Het leek me dan ook onzin dat een dergelijke code noodzakelijk zou zijn voor het ophalen voor een paar plaatsbewijzen.
Omdat de filialen door de stad verspreid zijn probeer ik het telkens weer maar werkelijk niemand hier spreekt ook maar één woord engels. Na vier andere filialen, een bezoek aan de concertzaal, een kerkdienst in de aula bij de plaatselijke nonnen(!), de Deutsche bank en drie telefoontjes naar huis heb ik die informatie, nodig om de kaartjes uiteindelijk uit het automaat te krijgen. Ik ben weer twee-en-een-half uur verder en zoek Vido weer op in het hotel. Hij blijkt zowaar te hebben geslapen maar voelt zich nog steeds brak. Ik eet alleen wat in het restaurant van het hotel en haal daarna medicijnen, broodjes, koekjes en water voor de patiënt. Het eerste broodje komt er al snel weer uit en we vrezen allebei voor de avond. Toch kan hij nog wat eten en samen kijken we wat televisie. Later die avond gaan we het toch proberen. De zaal is ongeveer tien minuten lopen vanaf het hotel en vlakbij de zaal aangekomen besluit Vido toch terug te gaan. Het risico lijkt te groot en omdat ik helaas weinig voor hem kan doen, ga ik alleen naar het festival.
Bij aankomst bestel ik een drankje en hoor niet veel later een stem door de luidspreker zeggen dat de voorstelling gaat beginnen. Omdat glas verboden is in de zaal, besluit ik het eerst leeg te drinken. Wanneer ik daarna de zaal in wil gaan wordt ik tegengehouden door een meisje die me duidelijk maakt dat dat niet kan. Op de vraag of ze in het engels duidelijk kan maken hoe lang dat duurt, begint ze dom te lachen. Ik wacht en merk dat na ongeveer vijf minuten (waarschijnlijk een nummer) we naar binnen mogen. Ik loop resoluut naar de gereserveerde plaats: stoel nummer 1 op rij 1 oftewel pal voor het podium daar waar Mark Eitzel zojuist is begonnen. Ik zag hem al eens eerder, jaren geleden met zijn American Music Club waarmee hij bij mij geen blijvende herinnering achterliet. Ook nu wordt al snel duidelijk dat het geen top-muzikant is maar z’n nummers wel vol overgave brengt. Het grote kruis op de band van z’n akoestische gitaar en drie nummers op rij over Jezus doen vermoeden dat de man inmiddels stevig in de Here is. Het publiek in de zaal lacht om de grapjes van Eitzel alsof ze verstaan wat hij zegt. Tegen het einde van zijn korte set zet hij een nummer in, maar vindt dit te hard klinken. Hij trekt de plug uit de akoestische gitaar en brengt de laatste twee nummers zonder enige versterking op de eerste trede van de trap onder aan het podium, vlak voor mijn neus. Op dat moment besef ik dat ik mijn camera vergeten ben. Shit! Doordat het publiek voorbeeldig stil is lukt het Eitzel probleemloos om alle 600 aanwezigen te bereiken.
De tweede band die avond is Aroah. Ook hun zag ik al eens eerder optreden; ze speelden op een Tracks & Traces festival in de bovenzaal van Paradiso alwaar een aantal bands van Acuarela werden gepresenteerd. De zangeres, Irene Rodriguez Tremblay, is van geboorte Amerikaanse maar thans in Spanje woonachtig. Ze zingt de nummers dan ook afwisselend in Engels en Spaans. Met haar stem is niets mis maar de begeleidingsband en dan met name de slaggitarist laat nogal te wensen over. Het mooiste deel van het concert is dan ook wanneer de zangeres drie nummers solo zingt.
Naar het optreden van Camera Obscura heb ik erg uitgekeken. Niet alleen de liedjes die ik van ze kende maakten me nieuwsgierig maar ook was ik enthousiast geraakt door alle artikelen bij Think Small. Het is moeilijk om de band niet te vergelijken met Belle and Sebastian. Beide bands komen uit Glasgow, staan met veel mensen op het podium, hebben een ontzettend charmante uitstraling en ook de muziek lijkt erg veel op elkaar. Toch zou de band tekort worden gedaan door ze af te schilderen als B&S-epigonen. Ze hebben zichzelf immers wel bewezen met een uitermate goed repertoire. Zangeres Tracyanne Campbell en zanger John Henderson zingen vaak afwisselend maar tijdens de fraaiste nummers, zoals een cover van Nancy Sinatra's 'Sugar Town', doen ze dat samen. Dit is het enige optreden tijdens het festival waarbij het niet prettig is aan de luie stoelen gebonden te zijn. Ik zou willen dansen (ook al kan ik dat niet).
De meeste bands op het festival zijn afkomstig van het Madrileense Acuarela-label of hebben daar teminste een mini-cd uitgebracht. Dit jaar heeft men ook het Franse label Lithium gevraagd een aantal bands aan te dragen. De eerste daarvan was Programme, de afsluiter van deze tweede avond. De 'band' is een duo, waarvan de één zich afwisselend buigt over computer en gitaar terwijl de ander rapt. De muziek is hard en bijna militant maar de Franse stem is een verademing om naar te luisteren. Wanneer de muziek wat minder weet te boeien is er altijd nog een mooie lichtshow om naar te kijken
Rond drieën ben ik terug in het hotel en ga nu met een meer voldaan gevoel slapen.
Wordt vervolgd
|
|
|
|
|
|
Tanned Tin 2002 - Dag 1
|
Donderdag 14 November 2002
|
|
Toen duidelijk werd dat Crossing Border dit jaar voor mij niet echt interessant was (zie ook bericht 30 Augustus), zocht ik naar alternatieven om die dagen toch wat live-muziek te zien. Ik vond dat niet in London Calling maar wel in Tanned Tin, een festival in Santander in het noorden van Spanje. Het leek een wat vreemd plan maar toen ook Vido enthousiast bleek, was de beslissing snel genomen. Dit is hoe het ons verging
Om vijf uur maakt de wekker me wakker uit een veel te korte slaap. De stroomstoring in het centrum van Amsterdam de dag ervoor doet me vrezen voor twee dingen: zouden de treinen vandaag weer volgens plan rijden en is de wekker van reisgenoot Vido deze morgen ook afgelopen? Op het plaatselijke stationnetje aangekomen wordt de eerste angst weggenomen doordat de geplande trein in ieder geval staat aangekondigd. Vijf minuten voor aankomst word echter doodleuk omgeroepen dat alle stoptreinen daarna en in beide richtingen niet rijden. Oef, daar heb ik geluk. Bij het station waar ik moet overstappen heb ik minder geluk, de intercity heeft 20 minuten vertraging. Ik arriveer op het vliegveld alwaar Vido al op me wacht. Ook de tweede angst is weggenomen.
We checken in, passeren de douane en drinken en eten wat in een restauratie. We dragen beide geen horloge en ontdekken bij de zoektocht naar een klok dat ons vliegtuig over vijf(!) minuten zal vertrekken. We rennen door de luchthaven naar de gate die toch wat verder is dan gedacht. We worden uitgekafferd door het personeel aan de gate en nemen net op tijd plaats op onze stoelen achter in het vliegtuig. De vlucht verloopt spoedig en door het goede weer kunnen we zelfs Parijs en de Eiffeltoren goed zien.
We arriveren in Madrid alwaar we moeten overstappen op een vlucht naar Bilbao. Doordat het even duurt voor we de vertrekhal bereikt hebben en we weer ruimschoots voor vertrek bij de gate moeten zijn, blijft het wachten beperkt tot ongeveer twintig minuten. Op de monitoren in de vertrekhal staat onze gate dan nog steeds niet aangekondigd. We informeren en krijgen te horen dat we moeten wachten totdat de vlucht wordt omgeroepen. We wachten en zien dat de tijd waarop we zouden vertrekken, verstrijkt.
We zien de vlucht tussen de monitoren verspringen. Aanvankelijk kunnen we nog wel lachen om de Spaanse en Engelse computerstemmen die de vluchtnummers uitspreken maar na een uur wachten was dat niet meer zo grappig. Dan klinkt plotseling onze vlucht met een bijbehorend gate-nummer. We zijn blij en kunnen nu dan eindelijk vertrekken.
Bij de gate aangekomen zien we geen personeel en al zeker geen vliegtuig. We wachten weer en na een half uur ontdekken mede-passagiers het vluchtnummer bij een andere gate. De hele rij verplaatst zich weer. Ook daar geen personeel maar dit keer wel een vliegtuig. Opnieuw wachten we bijna twee uur totdat de rij zich ineens oplost en iedereen weer vertrokken is. Bij navraag bleek dat de vlucht geannuleerd zou zijn (!). We vragen het na bij een informatiedesk van de luchtvaartmaatschappij waar het bericht (helaas) wordt bevestigd. Reden voor alle vertraging zou het uitvallen van het informatie-systeem zijn. We moeten onze bagage ophalen en vervolgens weer een nieuwe vlucht boeken. Verder kan de dame niet meer uitbrengen dan "I know nothing". We balen te veel en zijn te moe om haar te vragen of ze wellicht uit Barcelona komt
In de bagageruimte staat onze vlucht nergens vermeld maar per toeval ontdekken we onze tassen op een lopende band van een andere vlucht. Met de tassen gaan we naar de overvolle hal met de balie’s van de diverse maatschappijen. We nemen plaats achter een rij waar de volgende vlucht naar Bilbao staat aangekondigd. Daar begint het wachten opnieuw. Na een uur zijn we eindelijk aan de beurt. De man voor ons heeft nog een plek kunnen bemachtigen in het gewenste vliegtuig dus dat geeft ons een stille hoop. Dan verruilt de vriendelijke baliemedewerker zijn plaats voor een (zoals snel bleek) minder sympathieke vrouwelijke collega. Zij besluit eerst een vlucht voor een collega te boeken die de rij passeert, dan volgt de vriend van de collega en twee zakenlui. Wanneer we onze tickets laten zien, staat ze op van haar plaats en vraagt willekeurige mensen uit de rij hun ticket en helpt ook hun eerst. We zijn verbaasd, moe maar vooral boos. Niet omdat we zoveel vertraging hebben maar meer door het feit dat we domweg genegeerd worden. We proberen het telkens weer maar steeds worden anderen eerst geholpen. Dan ontploffen Vido en ik tegelijkertijd. Vido schreeuwt de vrouw toe dat we nu haar baas willen spreken. Dat is voor de vrouw het eind van een zinnige conversatie en het enige antwoord wat ze heeft op al onze vragen is waar we haar baas kunnen vinden. We verlaten woedend de rij, kijken nog wel of we die baas kunnen vinden en zijn nu echt kapot.
We drinken wat en gaan verder op zoek naar een vlucht. Nog diezelfde avond namelijk begint het festival en dat willen we niet graag missen. Bij een informatiedesk worden we wel vriendelijk geholpen. De enige resterende vlucht naar Bilbao is nu echt vol en er resten twee opties: een bus (reistijd 5 uur!) of een vlucht de volgende dag waarbij we kunnen overnachten in een hotel in Madrid op kosten van de maatschappij. Omdat we vanuit Bilbao nog anderhalf uur moeten reizen met een bus naar onze eindbestemming Santander en deze niet tot ’s avonds laat rijdt moeten we het tweede aanbod wel aannemen. De eerste festivaldag gaat daarmee wel aan onze neus voorbij. Omdat de informatiesystemen nog steeds niet functioneel zijn zal men ’s nachts een reis voor ons boeken die ons dan wel rechtstreeks naar onze eindbestemming zal brengen.
Met een busje worden we gebracht naar een hotel op zo’n 10 minuten van het vliegveld. Aanvankelijk denken we nog van de nood een deugd te kunnen maken door ’s avonds de stad in te gaan, maar doordat het centrum erg ver weg lijkt en we de volgende dag weer vroeg op het vliegveld moeten zijn, laten we dat idee maar varen. Nu hebben we behoefte aan een douche en een warme maaltijd. Op die maaltijd moeten we wachten tot half negen, wanneer het restaurant pas zal openen. Tot die tijd zakken we weg in de diepe kussens bij de bar van het hotel en genieten we van de cerveza.
De maaltijd blijkt te bestaan uit een koud buffet dat ons niet echt kan smaken. Vido vist de garnalen uit de maaltijd die hij bij het opscheppen over het hoofd heeft gezien en we eten onze maaltijd waarbij alleen het toetje smaakvol is.
Na het eten nemen we afscheid en spreken af de volgende dag te bellen om daarna gezamenlijk te ontbijten. Ik zoek m’n kamer op en op het moment dat m’n hoofd het kussen raakt, ben ik in een diepe slaap. Afgepeigerd van een lange, slopende maar vooral frusterende dag
Ik kan alleen maar dromen hoe Greg Weeks, Damon & Naomi en Nacho Vegas die avond geweest zullen zijn.
Wordt vervolgd
|
|
|
|
|
|
Post-Rock NL
|
Woensdag 13 November 2002
|
|
Ha, zo zien we het graag! Vier Nederlandse labels hebben de handen ineen gestoken om a.s. donderdag gezamenlijk vier van nederlands meest vooruitstrevende Post-Rock bands te presenteren.
Het programma zal bestaan uit Lawn (Grond), El Camino (Muze), Mercy Giants (Zabel) en Zoppo (Transformed Dreams).
Als lokatie is gekozen voor de Vrije Vloer in Utrecht.
We juichen dit soort initiatieven van harte toe maar betreuren het dat men nu juist voor deze datum heeft gekozen. Er is dan namelijk ook dat andere festival
Het officiële persbericht van de Post-Rock avond kan je hier (als Word-document) downloaden. |
|
|
|
|
|
Lijstje week 46
|
Dinsdag 12 November 2002
|
|
Jan:
André:
- Wauvenfold - 3Fold (LP op Wichita)
Pieppiepknor as spohisticated as matmos. wereldplaat!
- Birdskin - Pink light
Om met Eminem te spreken: guess who's back, guess who's back, guess who's back ...
- Velvet Underground - Pale blue eyes
Zomaar, omdat die twee live platen in de tweedehandsbakken lagen.
Kijk voor meer lijstjes in 'Het Schaduwkabinet der Subjectivisten'. |
|
|
|
|
|
Alle belevenissen tot gisteren
|
Maandag 11 November 2002
|
|
Crossing Border
Natuurlijk is Crossing Border een geweldig festival en natuurlijk waren Louisa Lilani en John Prop meer dan vereerd dat ze er dit jaar mochten spelen. Maar in de week voorafgaande waren van het eergevoel toch vooral de zenuwen overgebleven. Daar, hoog boven in de melkweg, was er gelukkig weinig meer van te merken. In een korte set speelden ze een dwarsdoorsnede van hun werk. Door de grote spot, die gericht waren op hun gezicht, hadden ze geen idee of er nu 2, 20 of 200 man in de zaal zaten. Het waren er zo’n 20. En de meesten keken de hele set. En dat viel mij niks tegen, want zelfs voor Crossing Border begrippen zijn Louisa en John voor de meesten een stevige dobber.
Een tweede, korte set speelden ze voor 3voor12. Het leek ze wel aardig om een medley te maken. Dat was het ook. Alleen de lieden van 3voor12 zeiden er binnensmonds iets bij. Na afloop moest Oscar dan ook weten waar het ene nummer ophield en waar het andere begon. Da’s namelijk wel zo makkelijk als je niet het hele optreden wilt laten horen. En ook hier bleek dat Louisa en John op het eerste gehoor vooral verwarrend. Gevraagd wat ze ervan vond, antwoordde een van de 3voor12 dames dat ze het apart vond, wat natuurlijk een der ergste dooddoeners is. Ik hoop dat Louisa en John zelf van de optredens genoten hebben. Ik in ieder geval wel. Maar dat is geen verrassing.
**************
Toen ik net naar popmuziek begon te luisteren, werd ik in rap tempo opgevoed door Peer en Paul van de Waaghals (Nijmegen), maar vooral door mijn paar jaar oudere vriend Niek. Hij overspoelde mij met platen van toenmalig heden en eeuwig verleden. Sommige platen werden direct favoriet voor het leven, andere heb ik eigenlijk nooit begrepen. Wire hoorde tot de laatste categorie. Maar na afgelopen zaterdag zijn ze heilig verklaard. Oud, stram en grijs, godsgruwelijk hard en steengoed. Dat deze heren nog maar lang mee mogen gaan. Saillant detail: een heer op leeftijd kwam vragen of je hier’ (in de grote zaal van de Melkweg) mocht roken en bood mij een sigaartje aan.
**************
Gerrit Komrij is al een tijdje aan het woord als wij de zaal binnen komen. Bovenin, in de koninklijke loge, zijn nog net twee stoelen vrij. We zetelen ons en proberen in het verhaal te komen. Het gaat over winden laten. Hard en melodieus. Ik hoor een raar geluid dat ik niet kan plaatsen. Het is zeker geen wind. En nog een keer, en nog eens. Het kwartje valt. Mijn vriendin heeft een sleutelhanger gekregen voor haar verjaardag met een koe eraan en als je die in zijn buik knijpt loeit ie drie keer. En hij loeit nu. Maar ik knijp niet en mijn vriendin ook niet. Het verrekte ding zit in een tas die ik tussen onze stoelen heb gestoken en waar we beiden tegenaan zitten. Gerrit schudt de ene poep- en scheetmetafoor uit zijn mouw, terwijl ik de tas losruk. De koe loeit nogmaals drie maal. Mijn vriendin schrikt nu ook, grijpt de tas, raakt de koe en weer begint het kreng te loeien (Gerrit (onverdroten): de petomaan, mijne dames en heren
). Uiteindelijk, inmiddels bloednerveus, maar bovenal gegeneerd, trek ik de sleutelbos uit de tas en geef hem dermate bruusk aan Martha dat voor de vijfde maal een loeisalvo de koninklijke loge in wordt gestuurd. Het is daar gelukkig zo donker dat niemand ziet dat wij het zijn. We zitten beide met een rood hoofd. Een koe laten loeien bij de dichter des vaderlands. En dan nog wel vijf keer drie is vijftien keer
! Er zijn mensen voor minder terechtgesteld.
**************
De avond eindigt voor ons bij een Soulzanger. Barry Anderson of zoiets. Krijg er meteen helemaal een zwoel gevoel van. Maar lekker dansen met mijn lief zit er niet in. Er staan allemaal stoelen in de zaal. Zo dicht opeen dat een Aziatisch kind van acht jaar er prima kan zitten maar een twee meter lange Brabander met zijn 1.85 meter lange Friezin verrekken er het een en ander aan spieren. Na een kwartier houden we het voor gezien.
**************
Verder heb ik Spinvis niet gezien (Martha wel en vond het erg leuk), was Pfaff de moeite waard (wie was die drummer??), is David Thomas erg, erg dik geworden en is ie ook als spoken word artiest de moeite waard. En al die andere ineens-kunst was ook te gek. Crossing Border verhuist weer naar Den Haag en da’s misschien jammer. Ik had het idee dat het dit jaar eindelijk helemaal zijn draai had gevonden, ook al was er links en rechts (wat) kritiek op het programma. Enfin. Volgend jaar meer
|
|
|
|
|
|
Questions
|
Woensdag 6 November 2002
|
|
Zo af en toe gebeurt het dat mensen ons bevragen over het runnen van een platenlabel-in-de-marge. In het begin vond ik dat heel vreemd, het gaat toch om de muziek? Maar ach, enig ijdelheid is mij niet vreemd en zo heb ik Fret, Kindamuzik, Fake en een paar kranten al eens te woord gestaan. Vaker echter, gebeurt het dat je vragen gesteld krijgt door mensen in het wereldje, over het wereldje. Vragen waar een 'buitenstaander' (met alle respect) nooit iets van leest. Die vragen zijn vaak nog moeilijker dan die van een normale journalist.
Deze week was het weer zover; ik kreeg een vragenformulier van Conamus die onderzoek doen naar genres binnen de Nederlandse muziekbizznizz. Ze willen bekijken hoe ze bepaalde genres specifiek konden ondersteunen. Ik vond het lastige vragen. Een viertal wil ik eens aan jullie (minsten zo'n grote kenners als ik) voorleggen. Misschien dat ik met jullie inzichten de volgende keer mijn voordeel kan doen.
1. benoem je genre
2. waaruit is het genre voortgekomen?
3. kun je een moment benoemen waarop het genre is ontstaan en wie zou je aanwijzen als grondlegger van het genre?
4. zijn er binnen het genre nog subgenres aan te geven?
mijn antwoorden:
1. wij houden ons bezig met hometaping: een mengeling van lofi, indie, pop en avantgarde. Ongeproduceerheid is hierbij geen dogma, maar een state-of-mind.
2. het is volgens mij niet echt ergens uit voort gekomen, maar veel meer een reactie op overgeproduceerde rockmuziek.
3.volgens mij is dit genre begonnen eind jaren '80 van de vorige eeuw. Tegelijkertijd kun je terug tot het begin van de geschiedenis van popmuziek om geestverwanten tegen te komen. Als ik één persoon aan zou moeten wijzen, dan is dat Daniel Johnston.
4. de echte indie, de echte lofi et cetera. Maar dat zijn meer bouwstenen dan subgenres. Volgens mij moet het antwoord neen zijn. Al bestaat er wel zoiets als verschillende scholen; de Nieuw Zeelandse School, de Amerikaanse school (Shrimper, Homestead) de akoestische school en is er misschien wel zoiets als een Nederlandse (zegt daar iemand Amsterdamse?) school aan het ontstaan.
Goed slijpt uw messen en schiet met scherp! Laat weten waar mijn vakkennis me in de steek laat! |
|
|
|
|
|
Lijstje week 45
|
Dinsdag 5 November 2002
|
|
Hoera! Het was weer plaatjeskooptijd:
- Transmissionary Six - Untitled (Cd op Film Guerro)
Project van Paul Austin (Willard Grant Conspiracy) en Terri Moeller (The Walkabouts).
Plaatje klinkt nog mooier dan wat je bij zo'n afkomst zou verwachten.
- (Smog) - Accumulation: None (Cd op Domino)
Singleverzamelaar met daarop een aantal van de fraaiste nummers vanaf 1991.
- The Apples in Stereo - Velocity of Sound (CD op Cooking Vinyl)
Uitermate prettige indie.
- Trendlenberg - Please bad woman (Cd op Red Square)
Heerlijk lo-fi klinkende luitsterliedjes op label van Jen Turrel.
- Lanterna - Sands (CD Op Badman)
Fijne instrumentale plaat. Denk aan Pan American.
- Malcolm Middleton - 5:14 Fluoxytine seagull alcohol john nicotine (CD op Chemikal Underground)
Triest document van een verloren relatie van deze Arab Strap-gitarist.
- Sigur Rós - ( ) (Cd op Fat Cat)
Na het horen van deze plaat toch wel weer spijt dat ik niet naar het concert ben gegaan.
- The Anomoanon - Asleep many years in the wood (Cd op Temporary Residence)
Ned, Will en Paul dit keer samen met Jennie en Sam Oldham.
- Tarentel - Ephemera (Cd op Temporary Residence)
De singles van 1999 en 2000. Zes nummers in ruim 70 minuten.
- Amalgamated Sons of Rest (Cd op Galaxia)
Jason Molina, Will Oldham en Alasdair Roberts. Drie all-time favorites verzameld op één plaatje; heerlijk!
- Delgados - Hate (CD op Chemikal Underground)
Pathos, bombast.
- Montgolfier Brothers - The worls is flat (Cd op Poptones)
Mark Tranmer en Roger Quigley terug met hun herkenbare sound.
Helaas wel twee miskopen dit keer van artiesten waarvan ik dacht alles in the blind te kunnen kopen:
- Tara Jane O'Neil & Daniel Littleton - Music for a Meteor Shower (Cd op Tigerstyle)
Ok, Vido had me gewaarschuwd. Het plaatje bleek inderdaad niet veel meer dan geneuzel met soundscapes waarvan alleen de eerder aanbevolen mp3 de moeite waard is.
- Jeff Mangum - Orange Twin Field Works - Volume 1 (CD op Orangetwin)
Bulgaarse volksmuziek opgenomen door Mr. Mangum.
Kijk voor meer lijstjes in 'Het Schaduwkabinet der Subjectivisten'. |
|
|
|
|
|
