Daar gebeurt wat Maandag 24 Oktober 2005 Ik fiets al jaren door dezelfde straat op weg naar mijn werk. Deze week leek het me dat er iets veranderd was. Het duurde even voordat ik zag wat er aan de hand was. André | 23:09 | Commentaar [3]

Maandlijstje Zaterdag 8 Oktober 2005 Kunst wordt geacht te ontregelen, te confronteren, te choqueren, te vermaken zelfs. Maar kunst kan ook gelukkig maken. In het oktober lijstje kunst voor een melancholisch goed gevoel. Film Een dag voor de première van zijn film 'Leef' kwam regisseur Willem van de Sande Bakhuyzen (Cloaca, Familie) te overlijden. Hoe cynisch kunnen ze het hierboven bedenken? Leef is een waardig sluitstuk. We worden geboren en enige tijd later gaan we dood. In de tussentijd proberen we er het beste van te maken en soms lukt er wel eens wat. Hoewel de film bepaald niet lichtvoetig is, wordt het ook nooit zwartgallig. Daarvoor is het script van Maria Goos te poëtisch en te hoopvol. Het verhaal wordt verteld vanuit het perspectief van Anna, een verloskundige met een broos huwelijk, twee zorgenkindjes van dochters, een onuitstaanbare dominante moeder en andere uit het leven gegrepen ongemakken. Wanneer Anna een roman probeert te schrijven, stapelen tegenslagen, waarbij de karakters veelal machteloos staan, zich in hoog tempo op. Maar hoe meer het Anna en de mensen om haar heen tegenzit, des te feller lijkt het licht aan het einde van de tunnel te gaan schijnen. Na afloop van de film stonden we buiten en hadden we weer eens naar het leven leren kijken. Het had ons voor eventjes gelukkiger gemaakt. Is dat niet het grootste compliment wat een film kan krijgen? Roman Tommy Wieringa, Joe Speedboot De gedoodverfde winnaar van de AKO literatuurprijs 2005 is een uitzinnige roman die speelt in een klein provinciedorp. Het verhaal wordt verteld door Fransje, een lichamelijk gehandicapte jongen die vriendschap sluit met een jongen die letterlijk met de deur in huis komt vallen. Joe Speedboot noemt hij zichzelf; een curieuze jongen met een goed hart. Joe bepaalt zijn eigen geschiedenis en daarmee ook die van mensen om hem heen. En Fransje tekent het op. In de roman volgen krankzinnige verhalen elkaar op, die echter geen moment vervreemding opwekken omdat de personages ijzersterk zijn uitgetekend. Uiteindelijk blijken de winnaars de mensen te zijn die schijnbaar leven naar de wetten van de maatschappij, maar tegelijkertijd onzichtbaar tegen de stroom op roeien. Muziek Arno Adams - Ich weis desse der bus Arno Adams komt uit Limburg, Venlo om precies te zijn. Zijn liedjes zingt hij in het lokale dialect. Toch hoef je het niet woordelijk te verstaan om erdoor geraakt te worden: ook mijn Groningse vrienden waren er op slag weg van. In 'ich weis dasse d'r bus' zingt Adams over een liefde die hij niet tegenkomt, maar waarvan hij zeker weet dat ze bestaat. Tegelijk neemt hij er een voorschotje op dat de dame in kwestie op dezelfde wijze over hem denkt en droomt. 'Ut is wie ut is' is de mooiste berustingssong die ik ken. In 'kus mich dan' vraagt Adams om in ieder seizoen van hem te houden en in 'haaj opa leef' wordt een familiekroniek geschetst. Adams gebruikt geen grote woorden om zijn gevoelens te uiten; hij houdt het vaak klein en ingetogen en de muziek sluit daar naadloos bij aan. 'Ich weis desse d'r bus' had als ondertitel een dichtregel van Oscar Wilde mee kunnen krijgen: 'we liggen allemaal in de goot, maar sommigen van ons kijken naar de sterren'. Voorts Annie - Anniemal Annie is een wonderschone Scandinavische die een soort van bubblegum-pop maakt waarvan de smaak bepaald niet na drie keer kauwen verdwenen is. De teksten zijn weinig verheffend, maar de beats en melodietje beklijven vanaf het eerste moment. Jammer dat ik dit plaatje pas in de herfst ontdekt heb, het is samen met M.I.A. de beste zomerplaat van 2005. Coco Rosie: Noah's Ark Coco Rosie bestaat uit twee zusjes die ontregelende popliedjes maken. Dunne liedjes, met rare geluidjes gezongen met kinderstemmetjes waar Bjork haters het haar van overeind zal gaan staan. De liedjes zijn dermate vernuftige dat het niet vervelend arty wordt. De meest onwaarschijnlijke plaat om in de album top-100 op te duiken (wat vorige week gebeurde) en jaarlijst materiaal. Al was het maar vanwege het prachtnummer met Anthony van the Johnsons. That Dam Magazine# 10: we suck big time Bas & Bas zijn inmiddels aan de tiende editie van That Dam Magazine toe. Maar neem die nummering vooral niet te serieus. In de vorige editie stond een kapitale misser. Onder een exclusief gedicht van Sonic Youth’s Lee Ranaldo stond de naam van Lee Ronaldo. Daarom is deel 10 een groot rectificatie nummer geworden. Uiteraard staat in deel 10 ook weer het een en ander wat gerectificeerd kan worden in deel 11. Zo wordt op de bijgevoegde cd audiotransparEnt audiotransparAnt genoemd. Ach ja. Verder op deze sterke verzamel cd Louisa Lilani & John Prop, Orange Glow, Silence is Sexy (de Nederlandse Posies?!), Scram C Baby en vele anderen. Blad en Cd voor € 4! André | 19:02 | Commentaar [1]

Steun Teun Zaterdag 8 Oktober 2005 Beste SteunTeuner, Teun van de Keuken eet chocolade. Onophoudelijk. Hij is nog steeds op vrije voeten. Officier De Wit vindt dat niet erg, slavernij in een verwegland staat niet op de agenda. Het is dus de hoogste tijd voor het slotoffensief. Advocaat Michiel Pestman dient, namens u, namens vier ex-cacaoslaven en namens Teun van de Keuken een klacht in bij het hof in Amsterdam. Er is een grote kans dat onze klacht over de werklust van de officier van justitie in het openbaar behandeld wordt. U bent, met bijna drieduizend andere boninvullende SteunTeuners, uitgenodigd om dan aanwezig te zijn bij de openbare zitting van het Amsterdams gerechtshof. We houden u op de hoogte! Team Keuringsdienst van Waarde Keuringsdienst van Waarde, dinsdagavond 21.30 uur, Nederland 3 André | 19:00 | Commentaar [0]

Cd presentatie Gitbox! Maandag 3 Oktober 2005 Aanstaande vrijdag, 7 oktober, zal Gitbox! de nieuwe cd presenteren in Merleyn, Nijmegen. Die avond kun je ook kijken naar Phantom Puercos. Leuk als je komt! Woensdag speelt Gitbox! trouwens bij Club 3voor12, in het laatste uur. Dat is inmiddels uitverkocht. André | 22:48 | Commentaar [0]

Jeugherinneringen Zondag 2 Oktober 2005 De mountainbike in de schuur was van zijn zoon en stond daar altijd in de weg. Hij had hem al vaak gedachteloos verplaatst zodat hij bij de spullen kon die hij op dat moment nodig had, maar vandaag stond hij ermee in zijn handen en had de niet eerder gevoelde aandrang om er op te rijden. Het was zondag en voor het eerst in maanden was hij niet naar de kerk geweest, waardoor de ochtend langer leek te duren dan normaal. Hij vond geen reden de aandrang te negeren; hij verwachtte geen bezoek en zijn vrouw zat in de kamer te naaien, de Libelle te lezen of iets anders wat vrouwen doen op zondagochtenden. Met de fiets aan de hand liep hij de garage uit, het erf af. De straat lag vol met modder die was aangereden door een tractor. Bladeren dwarrelden over straat en de blinde hond van de buurman stond met zijn kop tegen de wind op zijn baas te wachten en blafte aarzelend toen hij voorbij fietste. Het voelde vreemd, fietsen met de armen wijd gespreid om het stuur aan de uiteinden vast te kunnen houden en met meer snelheid dan normaal en zonder noemenswaardige inspanning bovendien. De robuustheid van de fiets verleidde hem al snel van de verharde weg, het bos in, naar plekken waar hij in jaren niet meer was geweest. Natuurlijk wist hij waar hij ging. Dit hier was het visserspad waar hij vroeger met zijn broers liep, toen ze nog jongens waren en op zomerdagen, voor het landwerk begon, met hengel en deeg hun geluk beproefden. En daar, onderaan de wal waar ieder jaar de seringen bloeiden, daar waren de trouwfoto’s gemaakt. En verderop wist hij bijenkasten en een haakse bocht richting het oude spoorswachtershuis. De bijenkasten stonden er inderdaad nog, maar ze werden overduidelijk niet meer beheerd. Eén was voorover van de tafel getuimeld en een ander miste het dak. Iets verderop vernauwde het zandpad zich en takken hingen over de weg. Het viel niet mee om via dit pad bij het spoorwachtershuis te komen. In zijn jeugd had hij veel gespeeld met één van de kinderen die hier woonden; veelal onder de spoorbrug een eindje achter het huis. Als er een trein voorbij kwam dan maakte dat een oorverdovend geluid, wat ze bevreesde en tegelijk mateloos opwond. Meer herinneringen lagen er aan de andere kant van de brug, waar hij als tiener een meisje had in het dorp verderop. Op zaterdagen haalde hij haar op met de brommer van zijn broer en bracht haar over dezelfde weg ook weer thuis. Om het spoorwachtershuisje zag hij nu een groot hek van waarachter twee Dobermans bezeten stonden te blaffen. Kwijl droop uit hun afzichtelijke bekken. Hij fietste er nerveus aan voorbij. Hij reed de weg verder af, maar het pad stopte pardoes en er was geen brug te zien. Hij stapte af en liep gedesoriënteerd naar de spoorwal. Heen en weer ging zijn blik, zijn herinneringen spookten. In de verte naderde de trein. Hij hield zich stil, maar hoezeer hij ook luisterde; er was geen enkel geluid wat de aanwezigheid van de spoorbrug verraadde. Het enige wat hij hoorde was het bloed dat door zijn slapen stroomde en het naderen van voetstappen. De bewoner van het spoorwachtershuis, een veertiger met een baard, vroeg of hij hem ergens mee kon helpen. Nee, van het bestaan van een spoorbrug wist hij niets. En waar de vorige bewoners heen waren gegaan wist hij evenmin. En als hij naar het buurdorp wilde, dan moest hij een stevig eindje omrijden, de eerste spoorwegovergang lag kilometers verder. Hij fietste terug naar huis en kon niet met zekerheid zeggen hoe lang hij nog was blijven staan. Hij fietste over paden die hij kende van zijn jeugd en telkens eindigden ze in maïsland of een pas gerooid aardappelveld. Vanochtend had hij ze nog kunnen uittekenen; de spoorbrug waaronder hij een jongen was, de boerenschuurtjes en opstallen van golfplaten waar vroeger stiekem gerookt werd en aan brommers werd geknutseld. De wilg waartegen zijn neef zich dood had gereden. Maar nu restte van deze jeugdherinneringen slechts de uitgewiste sporen. Het koste nog even moeite om de weg naar huis te vinden. Toen hij het erf weer kwam opgereden verwachtte hij heel even een andere man bij zijn vrouw aan te treffen. André | 22:53 | Commentaar [1]