Mien toentje Dinsdag 28 Oktober 2003 Een merel staat te trekken aan een regenworm. Het is herfstvakantie en buiten is het guur. De worm lijkt wel van elastiek, zoveel rek zit erin. Een worm in de snavel van een vogel. Hij wil dieper wegkruipen in de grond maar zo’n glad lichaam werkt bepaald niet mee. Wormen zouden kleine armen moeten hebben, of uitklapbare weerhaakjes, dan was het een eerlijke strijd. De merel trekt de worm in twee en staat wat beduusd met zijn verovering in zijn snavel. De wormen hebben het slecht hier. Naast de vogels komen ‘s avonds de egels en die wroeten de tuin ondersteboven en kirren van plezier. Na jaren op studentenflats en in bedompte kelderkamers geleefd te hebben, woon ik nu in een huisje aan de rand van het dorp. We hebben een tuintje. Er bestaat geen groter geluk dan een tuintje. Dat was even schrikken (na al die jaren studie dacht ik het geluk uit de grote zaken van het leven te moeten halen), maar inmiddels geef ik er helemaal aan toe. Zo maak ik na het vallen van de avond de lamp in de keuken een half uurtje aan. Ik lok de vliegen voor de dikke spin die buiten voor het keukenraam zit. Toen er laatst een dikke horzel het web invloog, durfde ik te zweren dat de spin zich even omdraaide en me een knipoog gaf. De spin en ik, we zijn een dodelijk team. Er zijn duiven die zich een eindje verder ophouden in een boom, maar zich iedere dag wel even laten zien. De mussen komen vaak met zijn twintigen tegelijk. Het lijkt wel een kleine grijsbruine kleuterklas. Ze tjirpen door elkaar en kunnen hun aandacht nauwelijks langer dan een minuut bij hetzelfde houden. Nu het wat kaler wordt, zien we ook allerhande mezen en vinken. Gisteren zaten er twee kleine vogels met een kuif tegen het huis. Ze vonden hun grip op de grofheid van de voegen en pikten doelloos wat in het cement en vlogen toen weer weg. Het ging allemaal zo snel dat ik geen tijd kreeg om ze op te zoeken in mijn zakboek. Hoewel het onderhoud van de tuin op mij en mijn lief aankomt, is de tuin het koninkrijk van een koppel Vlaamse Gaaien. Zij boezemen alle andere vogels angst in met sociaal onaangepast gedrag en lijken zelfs ons niet te accepteren. Met een beetje fantasie zie je grootstedelijke problematiek in ons tuintje in het klein. Deze morgen zit de grootste van de twee op een van de palen die de erfafscheiding vormen, brutaal in het rond te kijken. Ondanks hun onbeholpen gedrag zie ik ze graag. Ze zijn mooi, met hun blauwe vlekjes en de strepen op de kop. Hij ziet mij binnen zitten en kijkt me net zo lang aan tot ik mij in een moment van verlegenheid achter de krant terugtrek. Zo wint de gaai het ook vandaag weer. Mijn lief is over een paar dagen jarig. Ze heeft een vogelhuisje gevraagd voor haar verjaardag. Want over een paar weken zal de grond te hard zijn om er pieren uit te trekken. Het wordt tenslotte alweer winter. André | 23:35 | Commentaar [3]

Lijstje week 43 Dinsdag 28 Oktober 2003 Jan: Early day miners - Live @ Patronaat Afgelopen zondag was er dan weer de eerste editie van het nieuwe seizoen van Club Funday op de nieuwe lokatie van het Patronaat. Het idee bleef gelijk: op een zondagmiddag en -avond kan men gratis kijken naar een aantal bands. In de zaal staan stoelen en tafels en de plaatselijke tapas-boer is uitgenodigd voor de hapjes. Helaas blijkt het meer een gelegenheid om vrienden te ontmoeten of een gezellige uitje voor het gehele gezin waarbij voor de muziek zeker geen hoofdrol is weggelegd. Zo gebeurde het dan ook dat de Early Day Miners die toch een heel goed concert gaven niet op enige interesse van het publiek kon rekenen en zelfs tijdens de harde passages maar met moeite de uitgelaten menigte kon overstemmen. De wel oplettende luisteraar werd getrakteerd op veel fraaie soundscape-achtige muziek van voornamelijk hun laatste album. Een ander noemenswaardig concert diezelfde avond was dat van El Camino die live nog nooit tegenvielen en nu ook Sebastian Cupido (Min) lieten meezingen tijdens hun eerste optreden sinds tijden. Little Wings - Live @ Amstel Festival Little Wings is het alter ego van Kyle Field waarvan de muziek, stem en houding vooral naief, ongedwongen en soms wat ongecontroleerd zijn. Blootvoets en begeleid dooor een meegebracht maatje speelde hij rustige lo-fi / folk nummers die doen denken aan Daniel Johnston, The Anomoanon, Will Oldham en The Microphones. Andere hoogtepunten deze avond: Black Twig Pickers (Pelt-leden spelen nu traditionele, oorspronkelijke, bluegrass muziek), Kiila (Folk Uit Finland van een 7-koppige band met een uitgebreid instrumentarium) en Lazarus (a.k.a. Trevor Montgomery, voormalig lid van Tarentel als singer/songwriter) Board of directors - Singing, dancing & marketing De vijf real-audio bestanden op hun website laten horen dat het met het zingen en dansen van deze indiepopband wel goed zit, nu de marketing nog ... Little Wings - Light Green Leaves (Cd op K) Ook de plaat is vrij rustig gebleven, behalve de stem en gitaar hoor je slechts wat rustig drumgeroffel. Vaak klinkt het als lo-fi, soms als folk maar altijd blijft de plaat boeien. André: Fiel Garvie - 2 track outtake (Foundling Records & [drga-drga]) Twee tracks van een Britse band waarvan het album in Engeland goed werd ontvangen. In Nederland gaat het Enschedese [drga-drga] label het plaatje uitbrengen. De broeierige (filmisch aandoende) popliedjes met vrouwelijk hese-hijgstem (ik ben dan al om) heeft op het eerste gehoor geen overduidelijke referenties. Het is even afwachten hoe het hele album klinkt, maar ik ben inmiddels benieuwd. Drug of the nation (Cd op [drga-drga]) Tweede officiële compilatiealbum dat ik van [drga-drga] mocht ontvangen. De eerste, Home, was een zeer mooi uitgebalanceerd plaatje. Op dit album staan een slechts vijf tracks, de rest is multimedia (wat ik nog niet heb kunnen bekijken). De liedjes zijn van Tracey, Prank Aggresor (2*), Carmenkata en We. vs Death. Met name de laatste twee kunnen bekoren. Carmenkata is ook te horen op de nieuwe van Lawn. Het nummer van We vs. Death is (zoals te doen gebruikelijk) al eens eerder verschenen. Cirkel des doos: grievous angels (songs to make you cry) Nice gesture! Gzz maakte een paar extra kopieën voor iedereen die magere Hein aan zijn neus voorbij zag gaan. Veel kende ik, de o-brother-were-art-thou achtige liedjes zijn smaakvol gekozen. David Bowie - Low Een vriend van me gaf me een hele stapel platen die hij toch niet meer draaide, of niet begreep. Dit album viel in de laatste categorie. Het is een prachtig album met sferische nummers die in de traditie van Low en GSY!BE passen. Zijn tijd ver vooruit. Elliott Smith - Either/or (Cd op Kill Rock Stars) De troubadour die zachtjes ontroerde is niet meer. Kijk voor meer lijstjes in 'Het Schaduwkabinet der Subjectivisten'. Jan en André | 23:25 | Commentaar [4]

Requiem voor een troubadour Donderdag 23 Oktober 2003 (flarden) zomer 1997 (Nijmegen) In de platenzaak vertel ik Peer dat ik recentelijk Big Star heb ontdekt. Vooral de wat ingetogen nummers kunnen me bekoren. 'Dan moet je hier eens naar luisteren' zegt Peer. Hij zet een LP op van ene Elliott Smith. Een warm breekbaar hometapersgeluid vult de platenzaak. De andere klanten worden op slag minder luidruchtig. Ik koop het album, maar geef het een week later aan een goede vriend omdat ik geen geld meer heb voor een verjaardagskado. 1998 (Academy Awards) We zitten op de bank en kijken verveeld naar de Oscaruitreiking. Ik denk aan een meisje dat ik de week ervoor zag lopen. Ze had een mooi blauw T-shirt aan met de tekst: ‘the boat sank, so what?’ De genomineerden voor de beste titelsong worden voorgesteld door Madonna. Ineens staat daar Elliott Smith op het immense podium. Hij heeft een veel te groot colbert aan en ziet eruit alsof hij een week niet heeft geslapen. De grootte van de zaal lijkt hem te imponeren, aan de miljard TV-kijkers durft hij niet eens te denken. Het prachtige Miss Misery uit de film Good Will Hunting levert hem een dikke kus op van Madonna. De Oscar gaat naar (Madonna cynisch: 'oh, what a surprise') Celine Dion voor het nummer uit Titanic. Nazomer 1998 (Lowlands) Na een half jaar in het buitenland te hebben vertoefd ben ik weer terug op Nederlandse bodem. Lowlands is een goede gelegenheid om weer eens wat bands te gaan zien. Op een van de dagen speelt Elliott Smith. Ruim voor aanvang ben ik in de kleinste tent van het festival. Er staat een man of twintig te wachten. Op de banken aan de zijkant zitten mensen geanimeerd te praten. Het duurt lang voordat Elliott begint te spelen. Een roadie (zou dat hem zijn??) neemt zijn tijd om de microfoon te testen en de gitaar te stemmen Elliott heeft een muts op zijn hoofd. De wallen onder zijn ogen zijn nauwelijks kleiner dan de laatste keer dat ik hem zag. Hij zingt zo zacht dat de microfoon moeite heeft om iets op te vangen. Het weinige publiek kruipt zo dicht mogelijk bij hem. Maar zelfs dan wordt de muziek overstemd door het geouwehoer van achter in de tent. Alleen bij nummers met wat dynamiek als 'pictures of me' kunnen we ontspannen luisteren naar de schoonheid die ons geboden wordt. Er is geen interactie tussen Elliott en het publiek. Na een krap half uurtje knikt hij naar ons (zonder het publiek aan te kijken) en vertrekt. Enige uren later kom ik Peer tegen. 'Heb jij Elliott Smith nog gezien', vraagt hij. 'Ja' antwoord ik. 'En?'. 'Mooi'. 'Ik stond verdomme in de file'. 'Nou ja, ik denk dat je hem beter in een club kunt zien waar iedereen voor hem komt'. 18-10-2003 (Normal Recordstore, Köln) Platen kopen in den vreemde is een geliefde bezigheid van mij en mijn lief. Hoewel de selectie van de titels in deze zaak best aardig is, zijn er weinig albums waarvoor direct een aanleiding is om ze te kopen. Mijn ogen schieten door de bakken. Ineens sta ik met een album van Elliott Smith in mijn handen. 10 euro, niet al te duur. Ik wil toch graag een album kopen als herinnering aan het weekend en denk: 'waarom niet?'. 's Avonds laat, thuis, zet ik 'either/or' op. 'He da’s mooi' zegt mijn lief. 'Het lijkt een beetje op dat ene wat je ooit op dat Valentijnstapeje hebt gezet voor me'. 'Hoe heette dat ook alweer ... the Big Star of zo?' 22-10-2003 (Radiostudio, Wageningen) Vlak voor de uitzending check ik de subjectivisten site. Elliott Smith is dood. Ik schrik ervan alsof het een bekende betreft. Ik vraag me af waarom dat is, ik heb de beste man nooit persoonlijk gekend. Of toch? De liedjes die, doordat ik de laatste dagen either/or herhaaldelijk heb gedraaid, vers in mijn geheugen liggen, zijn zo intiem en persoonlijk dat van het niet kennen van Elliott Smith eigenlijk geen sprake kan zijn. Op verschillende sites wordt direct vol ongeloof gereageerd. Afgaande op de geruchten lijkt Elliott zelfmoord te hebben gepleegd door zichzelf met een mes levensgevaarlijk te hebben verwond in zijn buik. Zo heeft Vincent van Gogh het ook ooit geprobeerd. Vincent's verklaring was dat het een langzame dood tot gevolg zou hebben en dat hij zijn eigen dood heel bewust mee wilde maken. Maar wat van Gogh de eerste keer niet lukte, lukt Elliott wel. De man die zachtjes ontroerde is niet meer. André | 19:24 | Commentaar [7]

Lijstje week 42 Dinsdag 21 Oktober 2003 Mojave 3 - Spoon and Rafter (Cd op 4AD) De vierde plaat alweer van het gezelschap dat zo'n vijf jaar geleden ontstond uit de resten van Slowdive. De muziek van beide bands is niet met elkaar te vergelijken en nu zijn het meer de capaciteiten van Neil Halstead als songwriter die de plaat zo aantrekkelijk maken. De door hem gezongen rustige nummers vormen dan ook het hoogtepunt. Black-Eyed Snakes - Rise Up! (Cd op Chairkickers) Opnieuw een ongelofelijke pot herrie op de tweede plaat van dit side-project van Low-zanger Alan Sparhawk en companen. Het blijft moeilijk voor te stellen dat één man zulke diverse muziek maakt maar ook de deltablues lijkt "Ckicken-bone" George op het lijf geschreven. Skating Club - Bugs & Flowers (Cd op Wishing Three) Tweede langspeelplaat van gezelschap uit Boston. Hoewel de muziek en ook de stem van zanger Aubrey Anderson best mooi zijn kan het, vanwege weinig exclusiviteit en een toenemende saaiheid, mijn aandacht niet lang vasthouden en zal een volgende luisterbeurt waarschijnlijk lang op zich laten wachten. Sonic Youth - Sister (Cd op Geffen) Soms, heel soms verdienen vinyl-platen ook een uitgave op de digitale tegenhanger. Het gebeurde mij eerder bij 'To the South' van Plover en Lambchop's 'How I quit smoking'. Deze nieuwe doublure in de verzameling is zonder meer gerechtvaardigd omdat het ook hier een absolute klassieker betreft. Kijk voor meer lijstjes in 'Het Schaduwkabinet der Subjectivisten'. Jan | 19:45 | Commentaar [0]

Lijstje week 41 Dinsdag 14 Oktober 2003 Jan: Kammerflimmer Kollektief - Live @ Paradiso Verbluffend goed optreden tijdens een zeer geslaagde avond vol instrumentale muziek waarbij genres als folk, electronica, post-rock, improvisatie en jazz de revue passeerden. Het Duitse collectief bracht ons een broeierige mix van electronica en drones uit de laptop en akoestische instrumenten als drums, viool en contrabas. Vooral de improvisaties op dat laatste instrument zorgden voor het nodige experiment en spanning juist op het moment dat we volledig ondergedompeld waren in een tapijt van drones. Town and Country - Live @ Paradiso Bij dit Amerikaans kwartet dat resideert op Thrill Jockey werd de electronica juist vermeden en kwam de muziek geheel en al tot stand met behulp van diverse akoestische instrumenten. De keuze van die instrumenten en de voortdurende wisselingen maakten het optreden meer dan de moeite waard. Ook bij de derde band die avond, Chicago Undergound Duo werd flink geëxperimenteerd. Het duo bestaat uit een erg goed geschoolde drummer en een flink improvisende trompettist. Het aantal noten wat hij uit zijn instrument toverde in een aan free-jazz gerelateerde stijl waren er mij echter een paar te veel ... Kammerflimmer Kollektief - Cicadidae (Cd op StaubGold) Kammerflimmer Kollektief - Maänder (Cd op Temporary Residence) Town and Country - 5 (Cd op Thrilljockey) Subjectivisten-CD Een door ruilhandel verkregen cd van Wouter in het kader van de 'Cirkel des doods'. Veel treffend gekozen materiaal van o.a. Timesbold, Ida, Iron & Wine en My Morning Jacket die allen ook in de eigen verzameling niet ontbreken. Opvallend en verrasend waren de nummers van de mij onbekende Jesse Sykes, Lilium en South San Gabriel. Everything's ending here Een op een gelijke wijze verkregen cd maar nu afkomstig van compagnon André. Op de plaat worden stijlen voortdurend afgewisseld en wordt de weg naar het einde voorzien van de stemmige klanken van Coil en de Kift om via Audiotransparent, Low en hoogtepunt Nick Drake vervolgens te eindigen bij Tom Waits en The Velvet Underground. André: At the close of every day - If you spoke to me (10'' op Sally Forth) Mooi plaatje op het onmogelijke 10'' formaat (mijn platenspeler herkent 7'' en 12'', maar bij 10'' gebeuren er enge dingen). Op kant A staan albumtracks, op kant B een Club Lek sessie. Chacda - La sortie (Cd op Heureux Sejour) Het album begint erg goed en bevat met 'low' een van de mooiste liedjes die ik dit jaar hoorde. Het sterke begin wordt echter niet het hele album vastgehouden, het lijkt alsof de plaat steeds schetsmatiger wordt. Chacda komt daar minder goed meeweg dan andere bands. In combinatie met een live optreden te nuttigen. Ex en Tom Cora - Scrabbling at the lock Het eerste album van het tweeluik met de te vroeg overleden avant-gardist Tom Cora. Wat mij betreft vormen de tijd waarin deze twee platen verschenen één van de sterkste periodes van de band (zeker live). Dit album is minder poppy (voor zover daar ooit sprake van is) dan het andere album met Tom Cora (and the weathermen shrug their shoulders), maar bevat meer spanning. Het nummer state of shock is een onvervalste classic. The Platters - Golden hits (Mercury) Twee leuke hits (great pretender en only you). De andere nummers zijn in mijn oren toch rip-offs van die twee nummers Louis van Dyke - Pavane (LP op CBS) Must have, al was het vanwege de binnenhoes waar een wat schlemielig ogende virtuoos een veel te grote zonnebril op heeft gezet. Niet het allersterkste album van van Dyke, de covers van Beatles en Bacharach neigen naar restaurantmuziek. De rest is weer erg okay. Dit soort albums kun je tegenkomen bij antiquariaten. Als het album nog gaaf is val je je voor die paar euro aan CBS-uitgaven geen buil! Patty Smith Group - Easter (Cd op EMI) Dit viel me helemaal niks tegen! Volgens de pop encyclopedie niet het beste album van la Smith, maar met onder andere een uitstekende Springsteen cover uiterst genietbaar. De uiterste houdbaarheidsdatum is in ieder geval nog lang niet verstreken. Roy Orbinson - The very best (LP op CBS) Gedateerd jazeker, gekweeld u-huh. Maar je hoeft Roy niet te hebben zien spelen om de fascinatie van bijvoorbeeld Boudewijn Buch te kunnen begrijpen. Voor 1 euro nooit laten staan. Duke Ellington - Midnight in Paris (CBS) Probeer jezelf eens voor te stellen in een chique Parijse nachtclub, een halve eeuw geleden. Mooie vrouwen en mannen met sigaren. Je praat wat over beursberichten en eet oesters. Op de achtergrond speelt the Duke langzame swing, soms wat neigend naar dixie, maar vooral apenrelaxed. Niet gek he? En dan is de plaat afgelopen en zit je in Wageningen en regent het en ruikt het naar aangebrande pizza. Silent Break (demo) Noors / Nederlands collectief dat zachte popliedjes maakt. Het begin is vrij sterk met catchy repeterende riffs in 'salt river'. Daarna zakt het allemaal wat in. De Ramones cover Blitzkrieg Bob is weer erg fijn, maar goed da's van zichzelf al een heel sterk nummer. De demo is van 2001/2002. Benieuwd of er in de tussentijd nog progressie is geboekt. Kijk voor meer lijstjes in 'Het Schaduwkabinet der Subjectivisten'. Jan en André | 19:35 | Commentaar [5]

Lijstje week 40 Dinsdag 7 Oktober 2003 Jan: Chacda - Live @ Simplon Ik had al veel óver maar nog nooit iets ván haar gehoord en dat is spijtig genoeg want Chantal Acda betoverde al snel met haar mooie stem en prima band. Soms doet de muziek denken aan Timesbold en dan weer aan Low, maar meer nog heeft de band een fijn eigen geluid. Chacda - La sortie (Cd op Heureux Sejour) Hoewel het ontbreken van een bas live absoluut geen probleem leek klinkt de plaat (waarschijnlijk daardoor) wel erg ijl. Bij de volgende graag een iets vollere produktie. Sampler - Cd op Orange Twin) De naam van het label was genoeg om deze verzamelaar direct te kopen. Zij brachten me immers in de laatste anderhalf jaar mooie albums van Lovers, The Instruments, Goodship en Jeff Mangum. Na beluistering bleken helaas alleen de tracks van deze bands de moeite waard. Verpakt in een spuuglelijk hoesje, maar dat terzijde. Summer Hymns - Clemency (Cd op Misra) Dromerig, bijna psychedelisch plaatje van band uit Athens met leden uit Of Montreal, Elf Power en Masters of the Hemisphere. Het geluid is te vergelijken met dat van bands als Lambchop, My Morning Jacket maar met name door het veelvuldig gebruik van de pedal steel klinkt het mij nogal saai in de oren. André: De Straaljagers - Clean boy (7'' eigen beheer) Striptekenaar Barbara Stok met haar rock & roll bandje. Wereldberoemd in Grunning, maar of het daarbuiten ook ooit zal gaan vlotten moeten we nog maar even afwachten. zZz - Ecstacy (7'' op Excelsior) Weird plaatje dat er wezen mag, met een liedje uit de film Phileine zegt Sorry. Vrij a-typische band op het Excelsior label. pop @ film - (dag) Tivoli En daar zat ik dan tussen mensen van Universal en Warner en Venema van Mojo en HJ Smits van Idols (mooi plaatje voor het LVR fotoalbum, dat wel). Een middag praten over de wisselwerking tussen pop en film. Er waren veel filmmakers, producenten en distributeurs. Waar het op neer kwam, was dat het allemaal nog niet zo vlot. Dat idealitair er een commerciële wisselwerking ontstaat tussen filmbezoek en singleverkoop. Dat zal bij films als Costa en All Starts wel zo zijn, maar ik kijk liever naar bijvoorbeeld de Poolse Bruid, waar de mooiste beelden worden voorzien van de prachtigste (dienstbare!) muziek die de beelden naar een nog hoger plan trekt. Daar hoorde ik niemand over, maar de filmmakers waar ik voor warm loop waren er dan ook niet. Wel een leerzame middag. pop @ film - (avond) Tivoli Wat een affiche: zZz, Seedling, zea, Caesar, Bettie Serveert en Voicst. Het was nog lekker druk ook. Om kort te gaan: zZz is hard en ruig en lijkt een beetje op Joy Division op speed. De single is top, maar de set was wat lang (en te hard gnj) om te blijven boeien. Seedling was ziek en niet aanwezig. zea was gedreven en wat mij betreft het hoogtepunt. Caesar is een klasseband, hun laatste plaat wordt in huize Schaminée grijsgedraaid. Ik zag ze niet eerder live en vraag me nu af of de zanger altijd zo'n verveelde houding aanneemt. De nummers klonken gelukkig allesbehalve verveeld. Bettie Serveert had ik in geen eeuwen gezien. De nostalgie is niet meer wat het geweest is. Voicst maakte de reputatie van de nieuwe gitaarband voor 80% waar. De EP-nummers waren super, maar sommige van de nummers die daarna gespeeld werden ontbeerden dezelfde zeggingskracht. Maar wat een energieke set. wow. Chacda - Live @ Simplon Speciale gasten bij de cd presentatie van lvr's audiotransparent. Zeven uur zaten ze in de auto om ons te verrassen op mooie, intieme popmuziek. De zangeres is ontwapenend in het kwadraat en won ons en de meegekomen ouders van AT (die hun kroost kwamen zien spelen) in no time voor haar band. Kijk voor meer lijstjes in 'Het Schaduwkabinet der Subjectivisten'. Jan en André | 19:15 | Commentaar [10]