Blue-log

Noorderslag 2006	Dinsdag 17 Januari 2006

De Nieuwjaarsreceptie van de platenbusiness wordt het wel genoemd, het Eurosonic / Noorderslag weekend in Groningen. Drie dagen & nachten praten we over muziek en bekijken we allerhande bands. Sinds we zelf een belang hebben in de popmuziek, is dat praten een belangrijk deel van de bezigheden geworden. Soms is dat wel eens jammer, want als liefhebber zou ik het liefst zoveel mogelijk bands gaan kijken. Nu ontkom ik er niet aan om met collega’s af te spreken en sommige acts aan me voorbij te laten gaan. Enfin het festival. Donderdag De allereerste band van het festival heet The Research en is meteen één van de hoogtepunten. Twee meiden en een kerel die voor € 80 aan instrumenten hebben gekocht. De drumster kan niet drummen, de keyboard speler speelt geen twee noten rechtdoor. Maar de liedjes! De liedjes zijn subliem in hun eenvoud. Grootse popmuziek is wel vaker meer gebaat bij naïviteit dan bij instrumentbeheersing. Nog voor de eerste borrel hoor ik mijzelf oreren: echte popliedjes blijven ook op speelgoedinstrumenten overeind. Volgens mij is het nog waar ook. Mullhouse speelt op uitnodiging van Excelsior Recordings, maar overtuigt mij niet helemaal. Ze missen net dat ene extra ding wat veel bands op Excelsior wel hebben. Bij Stuurbaard Bakkebaard is het zo druk dat ik maak dat ik wegkom voor ze begonnen zijn en daarna spelen onze jongens van audiotransparent. De DJ volhardt in het draaien van snoeiharde metal, totdat de jongens beginnen. De sfeer zit er desondanks goed in, Chris en Gijs nemen rockposes aan en bewegen als Gary Glitter. Whipster neemt het stokje over met zeer verzorgde gitaarpartijen en wat belegen teksten. LPG besluit de avond in deze tent met een werkelijk fenomenaal optreden. Wat is die band in een jaar tijd gegroeid, allemachtig. Ze hebben nu een deal gesloten met Nokia en hun muziek zal worldwide gebruikt worden in een commercial. Ik gun het ze echt, deze band verdient het om heel groot te worden omdat ze klasse nummers maken die eigenheid en eigenzinnigheid hebben. De avond eindigt tegen de ochtend, in de kroeg met een dronken schilder die in plat Gronings gedichten declameert. Ze zeggen wel eens dat Brabantse nachten lang zijn, maar hier in het Noorden kunnen ze er ook wat van. Vrijdag Op vrijdag gaan we verder met een optreden van audiotransparent op een parallelfestivalletje. In de Puddingfabriek wordt de cd presentatie gehouden van Schaamte en Woede; een prachtig initiatief tegen de uitwassen van het asielbeleid. Het is er zo gezellig dat we te lang blijven hangen. Wel nog gezien op Eurosonic: het echtpaar 'Persil', de lievelingetjes van wijlen John Peel zijn door het vele toeren in Engeland alleen maar beter zijn geworden. Daarna zijn we naar Adem gaan kijken. Mooie verstilde pop waar niet geheel toevallig alle jongens van audiotransparent onafhankelijk van elkaar binnen kwamen lopen. Het is er warm en de bioscoopstoelen zijn zacht. In no time lig ik te dommelen. De avond eindigt, as usual, in Vera met de shout out louds. Degelijke tegendraadse popmuziek die nooit echt verrast maar in dit stadium van de avond wel behaagt. Wanneer ik door mijn vermoeidheid heen begin te komen en de halve liters weer aangerukt worden, besluit ik naar bed te gaan. Mijn moeder zou trots op me zijn. Zaterdag De optredens in Plato zijn ook dit jaar weer van grote klasse. Bij Wir sind helden gaat met crowdsurfend door de zaak. Pete Philly is een mannetje, maar door de contrabas en blazer weet hij mij met zijn zoete rap (met flow!) te overtuigen en GEM rockt als te doen gebruikelijk de cd's uit de rekken. Al met al een lekkere opmaat voor de avond: Noorderslag, waar geprobeerd wordt een beeld te schetsen van de stand van zaken in de Nederlandse popmuziek. Silence is Sexy opent en valt tegen. We vs Death moet een slechte avond hebben gehad tijdens de finale van de Grote Prijs, want het enthousiasme van de band kan mij niet verhullen dat ze nog te weinig echt goede liedjes hebben. San Andreas toont lef en bravoure. Ze maken verschrikkelijke muziek, maar doen dat dermate goed dat ik even serieus overweeg ze een contract aan te bieden. Het enthousiasme van de jongens is te gek. Wat nou belangrijk optreden? Genieten! De microfoon van 3voor12 kan de schreeuwpartijen van de zanger niet verwerken en ook de rest van de band gaat helemaal loos. SpaceKees en Terilekst komen veel te laat aan in de Oosterpoort. Ze hebben niet eens de tijd gehad om hun dikke winterjassen uit te trekken voor ze het podium opgaan. Daar blijkt trouwens voor meer hiphoppers te gelden. Beter te genieten dan Lange Frans en Baas B waar ik vorig jaar naar heb gekeken, maar langer dan twee nummer houd ik het niet vol. 't Zal aan mij liggen. Spinvis heeft een flinke zaal gevuld. Ik heb één van de eerste optredens van Spinvis ooit gezien en sindsdien nooit meer. De band toen en de band nu is geen vergelijk. Het staat als een huis en is degelijk. Enig minpuntje is de geluidstechnicus die meermaals de schuif van de tweede stem veel te laat openzet. Soccer Comittee is de eenmansband van ene Mariska die zoekend zingt en in een hele set ongeveer net zoveel noten speelt als een metalgitarist in pakweg 17 seconden. Mooi en breekbaar, maar als platenbaas vroeg ik me af hoe je zo'n act in Godsnaam kunt verkopen. Daar hebben anderen wel een antwoord op, ze heeft getekend bij het Engelse Lampse. Een elektronicalabel(!) waar ook Machinefabriek bij zit. At the close of everyday dompelt me onder in een warm bad. Bedrieglijk eenvoudige liedjes die beklijven. Hun recent verschenen Nederlandstalige album vind ik nog beter dan hun ook niet misselijke Engelse werk. Na Spinvis is dit de tweede act die me van begin tot eind vasthoudt. Overigens speelt Spinvis nog een liedje mee. Het leuke van Noorderslag is dat je ook de kans krijgt eens wat bands te zien die je normaal nooit zou gaan bekijken. Hiphop blijkt echt niet aan me besteed, ondanks dat ik het dapper blijf proberen. Metal is ook niet mijn ding en Gothmetal al helemaal niet. Ik kon vrede hebben met Within Temptation als winnaar van de popprijs (als dat niet zo was lag ook niemand er wakker van, maar dat terzijde), maar wat Epica staat te doen tart werkelijk elke beschrijving. Met ieder nummer gaan mijn tenen krommer staan. Allemachtig wat een pathetische kneut. Opsluiten in de Efteling als curiositeit en nooit meer over praten. (Later hoorde ik trouwens uit betrouwbare bron dat het een grap betreft. Ik was er dik in getrapt). Enfin de smaak van bedorven Frodo's wordt weggespoeld door Kraak en Smaak, Nederlands leukste platen mixers van vorig jaar met een keur aan muzikanten en een paar strakke vocalisten. Ook hier wordt weer keurig binnen de lijntjes gekleurd. Lekker gedanst maar ik heb zin in avontuur. Dat avontuur komt bij Mondo Leone, het onbetwiste hoogtepunt van de avond. Leon Gijssen speelde vroeger in Toontje Lager en doet het ook soms met Jack Poels van Rowwen Heze. Vanavond was hij alleen, althans op het podium. Op de schermen die om hem heen hingen speelden allerhande mensen mee. Van de bassist die het loopje in Lou Reeds walk on the wild side bedacht tot Jimi Hendrix en Thin Lizzy. Giesen zingt niet, hij vertelt. Verhalen over zijn kleine ik en de levensverhalen van onbekenden. En daarbij valt met grote vanzelfsprekendheid beeld, geluid en emotie samen. Ik heb ademloos staan luisteren en me schaamteloos laten ontroeren. GEM doet laat op de avond wat het moet doen en zet de 3voor12 zaal ondersteboven. Het optreden van André Manuel wordt kapotgekletst (ik vertrek voordat ik mij kwaad maak) en Bong Ra maakt een soort van drumnbassgabberfreakcorebombardement dat zelfs m�t oordoppen niet te verdragen is. Al was ik er op zich wel aan toe, zo rond 2 uur 's nachts. Het festival is voorbij, we gaan naar huis, waar we pas laat aankomen. Had ik al gezegd dat de kroegen in Groningen niet sluiten?

	André \| 22:41 \| Commentaar [5]