Eurosonic weekend (André's story) Dinsdag 25 Januari 2005 Alles aan het weekend is fijn. De stad, het gezelschap, het programma, het eten en de mensen die we zullen ontmoeten. Maar bovenal de wetenschap dat twee van 'onze' bands op zullen treden. Voor een klein label als LVR betekent dat wat. Donderdag The Concretes zien eruit als een verzameling aardrijkskunde leraren. De gitariste draagt zelfs een broekpak (die had ik sinds 1982 niet meer gezien). Maar zo kneuterig als ze der uit zien, zo lekker is de muziek. De zangeres klonk wat als de zangeres van Camera Obscura (let je op MG?). Het geluid was trouwens een groot deel van het optreden niet best. Alamo Race Track miste ik op een haar, Sioen weet me niet te pakken. Tijdens de soundcheck van Sioen hoor ik een demootje van Spinvis gedraaid worden door Ferry van Xlsr. Helaas valt er geen soep van te trekken, door al het bijgeluid. Waar wel soep van valt te trekken is van het nieuwe album van Hallo Venray (die ik kreeg toegestopt). Hallo Venray klinkt niet meer als Hallo Venray, wat maar goed ook is, want na aanvankelijk echt fan te zijn geweest was ik ze helemaal kwijt. De nieuwe cd staat vol met liedjes die onder je huid gaan zitten en soms zelfs ontroeren. Al een week niet uit de speler te branden en een echte aanrader (release 14/2)! The Go! Team was één van de weinige bands waar ik echt naar uit zag (lees: die ik kende). In Huize Maas stond ik ruimschoots op tijd te wachten want ik verwachte drukte. En dat bleek terecht. The Go! Team heeft vorig jaar een van de meest vrolijke, opwindende en gefreakte cd's afgeleverd. Live stond de band als een huis, bleven de liedjes goed overeind maar werd het optreden totaal naar zijn mallemoer geholpen door een zangeres die niet bij stem was, vals zong en me irriteerde (say Go! Team!, are you having fun?? (Nee, trut donder op)) Iets later had ik mijn eerste kennismaking met Willem Venema. Ik stelde mij voor. Zijn antwoord 'Schaamhaar, dat is een curieuze achternaam' bevestigde dat a. de muziek wel heel luid stond en b. het bier goed smaakte. Vrijdag In Plato spelen leuke bands. LPG is, zeker in het tweede deel van hun korte set, zeer prettig en doen uitzien naar hun debuut cd (rond april). Het leuke van dit initiatief van Plato is dat het een fijn ontmoetingspunt is deze dagen. De line up is met oa Janove Ottesen, Voicst en Gem dik in orde. Janove Ottesen was in Plato al leuk, maar op het festival was ie met band echt super. Jammer dat we de grapjes al kenden van de middag set. Goede singer songwriter muziek, met een solide band met mooie karakters. Bettie Serveert is puik, maar godallejezus wat is het druk. Ook opmerkelijk: tijdens het optreden kwam Robbie Muntz, low profile gekleed in wit leer en een gigantische comboy hoed, door de menigte geparadeerd, om aan het einde van de zaal meteen rechtsomkeert te maken. Ikzelf had nauwelijks 10 centimeter bewegingsruimte. Bij The Blue Van in Vera spoot het testosteron in het rond. En als ik niet zo allergisch was voor gitaarsoli, zou ik het vast heel leuk gevonden hebben. Opmerkelijk was dat ik een deel van het optreden niets zag omdat er iemand voor mij ging staan. En waarom dat opmerkelijk is, vraagt u? Nou, ik meet zelf 2 meter precies. Benjamin B is gewoon nog steeds hot. En wie dacht dat het bij Bettie Serveert druk was, die had even een blik in cafe Koster moeten werpen. Omdat er geen deurbeleid werd gevoerd (kom binnen, kom binnen) liep de temperatuur op tot zo’n graag of 40 en moesten er eerst dertig man uit voordat er weer iemand naar binnen kon. Ik heb geen idee hoe het optreden was, heb niks kunnen zien. Noorderslag Eerlijk is eerlijk. Er waren maar weinig dingen die ik echt wilde zien. En van die dingen heb ik het meeste gemist. Dat is een beetje de tragiek van 'in functie zijn' op zo'n avond. Soms is praten met mensen belangrijker dan bandjes kijken. Zo heb ik Smutfish gemist en Harry Merry. Voor Gem kwam ik te laat. Maar gelukkig waren er ook goede dingen te melden. Lange Frans en Baas B (wie wie is, werd alras duidelijk) zijn niet aan me besteed, maar ik heb het wel geprobeerd. Blues Brother Castro stond, denk ik, op het moeilijkste podium, maar maakte een zeer goede indruk op me. Als Vladimir boeit, boeien ze stevig. Helaas zit er zo weinig dynamiek in de set en zijn te veel nummers net niet goed genoeg. Kasba is vrolijk, swingend en heb ik helemaal gezien omdat ik stond te wachten voor de zaal van Wende Snijders. Ik had al veel gehoord over Wende, maar had wel mijn twijfels of kleinkunst en mijn beleving van muziek zouden kunnen samengaan. Meestal wordt ik namelijk niet erg blij van een kleinkunstenaar die zich vergrijpt aan Brel. Maar hemel, dit sneed dwars door de ziel. Een begeleidingsband die stond als een huis, met de meest inventieve drummer die ik in tijden heb gezien. En Wende? Ze oogt als een hockeymeisje uit Wassenaar, maar zong als een kerel van 40 die het allemaal al had meegemaakt. Volume, timing alles klopte. Ze wond ons allemaal om haar vinger. Vervolgens het andere uiterste van het spectrum. Ons eigener Spider Rico. En die verzorgden één van de hoogtepunten van Noorderslag. Lees maar op Oor.nl en 3voor12.nl/denhaag. Jammer dat veel journalisten niet meer in de 3voor12 zaal pasten of stomweg naar een ander podium stonden te kijken. Dat is ook wel een beetje tragisch: met LVR beleefden we tijdens het Spider Rico optreden een van onze finest moments. Toen ik maandag verwachtingsvol de Volkskrant uit de bus trok, kon ik niet anders dan teleurgesteld concluderen dat zij het optreden niet hadden gezien. Nou ja, c'est la vie, om met Wende te spreken. Maar de volgende keer binden we ze allemaal vast op een stoel. André | 23:11 | Commentaar [0]

Noorderslag Dinsdag 25 Januari 2005 Op de zaterdag zijn we opnieuw vroeg te vinden in de Plato en dat is ditmaal voor Vladimir. Ik kende de band alleen van de Silent Minority Sampler en kocht pas dit weekend hun ep 'Versus coda'. Dat ene nummer was al veelbelovend en live was het vooral eeuh ... kort. Slechts drie nummers mocht de band spelen, één ervan maakte behoorlijk indruk, de andere twee zou ik vaker willen horen. Vanwege taken elders moeten we de andere bands die middag in Plato aan onze neus voor bij laten gaan. Wanneer we 's avonds in de Oosterpoort aankomen zien we als eerste Voicst dat ditmaal samen met de David Gilmour Girls zou aantreden. Omdat die laatsten werden gehinderd door een haperende laptop kon Voicst alleen haar derde optreden van het festival geven. Hoewel nu werd gekozen voor een wat exerimentelere aanpak blijft de band ontegenzeggelijk erg ... Voicst! Vladimir speelt vervolgens in de Kelder en veel meer indruk dan die middag met mooie verstilde muziek, fijne spannigsbogen en door de twee blazers een unieke samenstelling. Deze band wil ik vaker zien! Aansluitend zien we Smutfish die met hun plaat 'Lawnmower mind' in Den Haag zoveel indruk maakte dat ze daar afgelopen jaar verkozen zijn tot plaat van het jaar. Het kwartet rond zanger/gitarist Melle de Boer vermengt Folk en Americana met eerbied voor oude meesters als Neil Young en Bob Dylan. Anderen vinden het prachtig, ik hou het na een poos voor gezien, voornamelijk vanwege de gitaar die knetterhard in mijn oor staat te schetteren. Even later zien we dat het, ondanks eerdere ingefluisterde berichten die dag, toch Ali B is die met de popprijs aan de haal gaat. We zijn het niet eens met de jury maar kunnen wel lachen om de enorme hoeveelheid bier die de man over zich heen krijgt en de wijze waarop hij het publiek van repliek dient. Vanaf het eerste moment dat Blues Brother Castro op het podium staat wordt duidelijk waarom ik de band eerst live moest zien spelen om in te zien dat ook hun plaat toch wel erg goed is. Live spat de energie namelijk van de band af en presenteren ze zich als een erg overtuigende solide rockband. De kelder is nauwelijks te bereiken wanneer Malkovich daar speelt. De muziek is hard genoeg om de aangrenzende gang te bereiken en hetgeen ik hoor is minder goed dan ik had verwacht na hetgene ik eerder hoorde. Ik bespaar me de moeite om binnen te komen en gun mezelf wat rust in de 3FM/MTV-zaal waar een half uur later de volgende band zal spelen. Die rust lijkt me niet gegund want de DJ in de zaal draait werkelijk rampzalig en doet de verbazing en vervolgens woede en adrenaline alleen maar stijgen. Da's dan wel weer een mooie start om het optreden van Face Tomorrow te ondergaan. Hoewel nog behoorlijk jong, weten de jongens als professionals hoe je een goeie show moet neerzetten. Met een tomeloze energie wordt de hardcore, voornamelijk afkomstig van hun laatste plaat 'The closer you get' over het publiek uitgestoten. We verlaten de zaal tijdig om toch maar vooral op tijd in de de 3voor12-zaal te zijn. De verwachtingen zijn hooggespannen voor het optreden van Spider Rico en we willen niet voor een gesloten deur staan. Aanvankelijk is het nog rustig maar al snel vult de kleine ruimte zich met vele bekenden uit de Nederlandse rock 'n roll wereld. Als een op hol geslagen trein dendert de band vervolgens over het publiek waarbij zweet en bier in het rond spat en de ruimte in een korte tijd is veranderd in een kolkende massa van dansende, scanderende en losgeslagen mensen. André van Green Hornet speelt tijdens één nummer een daverende orgelpartij mee terwijl Maurits van Gem bij een ander nummer de megafoon hanteert om gezellig mee te kreunen met de jongens. Tegen het einde liggen hij en Lennie op de grond, is Dennie met gitaar in het publiek te vinden en wordt het onderscheid tussen band en publiek steeds kleiner. Een ieder die er bij was zal toegeven dat dit het hoogtepunt van Noorderslag 2005 was. Nog eenmaal mag Voicst aantreden om het festival af te sluiten. Opgewarmd door de vele andere bands en grote hoeveelheden bier gaat het publiek nog eenmaal massaal loos en onstaat voor het podium een flinke moshpit. Moe maar tevreden verlaten we wat later de Oosterpoort. Het was toch wel weer een mooie editie en we nemen ons nu dan ook voor volgend jaar weer van de partij te zijn … Jan | 23:10 | Commentaar [0]

Eurosonic - Dag 2 Donderdag 20 Januari 2005 Naast een overvol avondprogramma biedt de plaatselijke Plato op zowel de donderdag-als vrijdagmiddag de gelegenheid om bands die 's avonds zullen spelen in een (vaak) andere setting te zien. Wij komen net te laat voor Voicst maar zien en horen even later wel Janove Ottesen een mooi ingetogen optreden geven. Janove is ook de zanger van The Kaizers Orchestra, maar is vandaag op het festival aanwezig om zijn solo-kwaliteiten te laten horen. Die middag doet hij dat ook echt alleen waarbij hij zichzelf begeleid met de akoestische gitaar. De man beschikt over een prima stem en dito liedjes en laat voor het eerst dit weekend het kippenvel op onze armen verschijnen. Daarna speelt het Groningse LPG die ik één keer eerder zag en toen niet tegen vond vallen. Nu doen ze dat wel en na een paar nummers besluit ik buiten een sigaret te roken. Als ik terugkeer lijkt het alsof er een andere band op het kleine podium heeft plaatsgenomen. Ze doen een aantal nummers met meerstemmige zang die de missers van daareven volledig doen vergeten. Daarmee is wel gelijk het euvel van de band onderstreept; je kan alle kanten met ze op. Ik ben erg benieuwd naar een volgende keer. Na wat interviews en een heerlijke maaltijd zijn we al vroeg in de avond in het Grande Theatre waar Janove Ottesen mag beginnen. Hij speelt anderhalf nummer solo met akoestische gitaar en weet het kippenevel van die middag weer even op te wekken. Wanneer vervolgens de rest van de band invalt gaat het met de muziek snel bergafwaarts en lijkt hij zich, net als Sondre Lerche een dag eerder, meer te profileren als een volksmenner dan een begenadigd muzikant. Het publiek wordt gevraagd met de handen te klappen, te zwaaien en een nummer lang 1,2,3,4 te roepen. Het is mij allemaal wat teveel, zeker gezien hetgeen we ervoor terug krijgen. In de bovenzaal speelt vervolgens The Memory Band uit Londen. De zeven peronen op het podium doen nogal studentikoos aan en bespelen instrumenten als viool, gitaar, drums en harmonium. De muziek is rustig en de nummers kennen een langzame opbouw. Aan mij is het wel besteed maar vele anderen hebben de zaal al snel verlaten. Als later één van de meisjes begint te zingen wordt de werkelijke kracht van de band duidelijk, zij is gezegend met een prachtige stem die zowel live als op hun laatste gelijknamige plaat veel te weinig te horen is. Vandaag speelt We vs Death gelukkig wel en hoewel ik ze talloze malen eerder zag blijft het een genot de band uit Utrecht te zien en te horen. Helemaal fijn is het om te merken dat de band blijft groeien en zichzelf nog steeds kan overstijgen. Ze maken hun reputatie als Neerlands beste postrock-band volledig waar en ik besluit dan ook, ondanks het strakke schema, de band af te kijken. Dat het vervolgens lastig zal worden het nauw aansluitende optreden van Gravenhurst te bezoeken, realiseer ik me terdege maar de drukte ik aantref in het Grande Theatre doet de moed wel heel diep in de schoenen zinken. Tot op de onderste treden van de trap die leidt naar het twee verdiepingen hoger gelegen zaaltje waar Nick Albot moet spelen staan de mensen te wachten. Het wordt me duidelijk dat ik ook, wat het andere hoogtepunt van het festival had moeten worden, zal moeten missen. Ik vertrek naar Huize Maas waar Voicst haar tweede optreden van het festival zou geven. Omdat ik vermoed dat het daar wel eens behoorlijk druk zou kunnen worden denk ik het half uur speling wat nu is verkregen wel nodig te hebben. Aangekomen bij de zaal blijkt de rij nu al enorm lang. Het verloop is minimaal en zelfs als de band al begonnen is sta ik nog steeds buiten en krijg niet het idee dat ik voor de laatste noten van hun optreden nog de zaal binnen zal komen. Teleurgesteld verlaat ik dan ook de rij en ga op zoek naar Cafe Koster waar Benjamin B pas over een uur zal spelen. Het blijkt geen verloren uur want in de kroeg tref ik een keur aan vrienden en bekenden. Op het moment dat de band moet beginnen is de drukte onmetelijk en ook de temperatuur tot ongekende hoogte gestegen. Er zijn nogal wat tegenslagen voordat de band kan beginnen (de sampler laat het afweten, de zanger krijg een krijgt een oplazer van de microfoon en de dvd-speler werkt niet) maar dan wordt toch eindelijk gestart met hun videoclip voor het nummer 'Nostalgia' die vanavond zijn primeur beleeft. Daarna zet de band een mooie show neer waarbij in een uur bijna de volledige nieuwe plaat en wat ouder materiaal wordt gespeeld. Het speelplezier straalt van de gezichten af en die in het publiek zijn niet minder vrolijk gestemd. Groningen is blij met de terugkomst van Benjamin B … en wij ook! Nog eenmaal zakken we af in Vera en vinden opnieuw veel te laat ons bed. Jan | 23:14 | Commentaar [0]

Eurosonic - Dag 1 Woensdag 19 Januari 2005 Door omstandigheden was het jaar 2005 nog concertloos gebleven maar gedurende afgelopen weekend werd daar een resoluut einde aangemaakt. Met twee dagen Eurosonic gevolgd door een dag Noorderslag konden de eerste optredens van het jaar worden bijgeschreven. De donderdag begon al vroeg in de Oosterpoort omdat LVR dit jaar gevraagd was deel te nemen aan een aantal fora. In het door Groverpop georganiseerde forum 'Wel of geen platenmaatschappij' waren naast Living Room Records ook de mannen van The Electric Co. en Bazz van Van Katoen vertegenwoordigd. Laatstgenoemde band geeft hun cd's uit in eigen beheer en wil met platenmaatschappijen niets te maken hebben. Het had een mooie discussie kunnen worden waarin voor-en nadelen konden worden weggestreept maar door een niet bepaald daadkrachtige opstelling van de gespreksleider werd het meer aaneenschakelingen van monologen dan een gezonde discussie waarbij de toehoorder ook wat zou opsteken. Later diezelfde middag volgde een andere presentatie van Groverpop die nu voor het tweede achtereenvolgende jaar hun 'Slag van Groverpop' presenteerde. 'De slag' is een compilatie-cd met daarop twintig verschillende bands uit Groningen met evenzovele liedjes die variëren van electronica (Transfolmer), via indiepop (Benjamin B) tot aan speedrock (The Kickers). Initiatieven als deze kunnen alleen maar aangemoedigd worden maar wel durf ik vraagtekens te plaatsen bij de haalbaarheid van een sampler per jaar. Wanneer Groverpop dubbele acts wilt vermijden en zich alleen wil concentreren op Groningen is het wellicht wat prententieus te denken dat zich elk jaar opnieuw twintig veelbelovende bands zullen aandienen. Om toch maar vooral op tijd te zijn stonden we al vroeg in de avond bij het Pakhuis te wachten omdat We vs Death daar zou spelen. Hun optreden zou niet worden gegeven in het kader van Eurosonic maar als onderdeel van het langlopende initiatief 'Utrecht speelt uit'. Pas op het tijstip dat de band zou beginnen en we nog steeds voor gesloten deur stonden werd duidelijk dat ik een pijnlijke vergissing had begaan. De band zou niet donderdag maar pas op vrijdag spelen :-(. Eerder die dag hoorden we al dat wat het hoogtepunt van het festival had moeten worden, Sons and Daughters, door ziekte was uitgevallen. Het was geen goed begin van het festival maar we hoopten de 'geleden schade' zo snel mogelijk in te halen. Met negen man sterk staan The Concretes uit Zweden op het grote podium van The Grand Theatre. De vele instrumenten samen hadden een mooi geheel kunnen vormen maar met name de orgelpartijen tijdens de eerste nummers laten de muziek behoorlijk gedateerd klinken. Tijdens latere nummers kan de band nog steeds niet boeien en doet hun voorkomen me meer denken aan een hippie-gezelshap uit een commune en besluit ik de zaal te verlaten. Iain Archer is een singer/songwriter uit Ierland die eerder speelde bij Snow Patrol en Reindeer Section en afgelopen jaar met 'Flood the tanks' een behoorlijk indrukwekkende eerste soloplaat maakte. Live wordt hij bijgestaan door drums en een tweede (bas-)gitarist en komen zijn nummers dankzij die geweldige stem goed tot zijn recht. Opvallend is wel dat wat voor mij het hoogtepunt van de avond is ook gelijk het slechtst bezochte is. Na het nogmaals beluisteren van zijn laatste plaat 'The two way monologue' besef ik dat ik het had kunnen weten. De liedjes van het Noorse Sondre Lerche zijn in de basis best goed maar alle 'opsmuk' in de vorm van overdreven musicerende bandleden doen veel te veel af aan de kwaliteit van hetgene waar het nu werkelijk bij een singer/songwriter om draait: het liedje. Live werd het helemaal snel en pijnlijk duidelijk dat we aan het verkeerde adres waren toen de man en band het podium betraden met een blik van 'we zullen jullie eens vermaken'. Toen vervolgens de nummers volledig over the top werden uitgevoerd was de uitgang snel gevonden. Ik zou de man graag nog eens alleen en akoestisch zien spelen maar heb z'n muziek in de huidige vorm even genoeg gehoord. Weer terug in Huize Maas speelt The Go! Team haar laatste nummer. Het is er natuurlijk afgeladen druk en ik zie de handen van het pubiek bewegen zoals door de zangeres gedirigeerd. Omdat hetgeen ik hoor muzikaal niet echt hoogstaand is vraag ik me af of het publiek zich zo laat meeslepen vanwege the hype die is gecreëerd voor deze band en hun optreden hier en men het gewoon goed moét vinden. Later begrijp ik van anderen, die getuige waren van het volledige optreden, dat de pogingen het publiek te bewegen tot enige fysieke inspanningen talloos waren geweest en dat men dus pas actief werd tijdens dat laaste nummer waarbij gevraagd werd the woorden 'Go go go!' te scanderen onder het zwaaien van de armen. Het is me nooit duidelijk geworden of die woorden vanwege de opluchting of euforie werden uitgesproken ... Wij waren gekomen voor Diefenbach uit Denemarken waarvan de albums 'Diefenbach' (uit 2000) en 'Run trip fall' (uit 2003) zeker niet tegenvielen. Hun muziek zou met een brede interpretatie onder de noemer Postrock kunnen worden geschaard maar dat wordt op plaat soms afgewisseld door (te) traditionele rocknummers. Eigenlijk was ik wel benieuwd hoe ze het er live van af zouden brengen maar door het op stand houden van de sociale contacten werd de band onbedoeld gedregradeerd tot achtergrondmuziek en heb ik weinig van hun kunnen gekregen. Toen we de avond wilden afsluiten in Vera bleek Amplifier daar net hun laatste nummer te spelen. Het was hard maar te kort om tot een oordeel te komen. Wel konden we nagenieten bij de plaatjes van dj Ariën. Na een eerste dag Eurosonic werd wel duidelijk dat, alle voorbereidingen ten spijt, het strakke opgestelde schema vrijwel nergens gevolgd kon worden. Lees snel of dat de tweede dag beter gaat … Jan | 00:41 | Commentaar [0]